Literarishe bleter · 1928-02-17 · 7 (17.2.1928) · p. Seite 133

133 ל•פוראריעע בלעסע 7 זא װ א ר ש ע , סעמלאיױ;ע , די ללײבע פץ עמזאס ו?סק•') נישט אפ מײן האנט. רעדט גו מיר האסטיק פראנגויזיש, סאר• שטײ איך נישט אלץ מיטאמאל, װײזס זי מיר אן אויפן עולם... א, איך פארשטײ שוין, זי פרעגט, צי איך װיל אויך טאנגן... — יא: — איך שאקל מיטן קאפ, און... ם איז מײן חלום אפילו נישט געװען. איך האב מיט עטלעכע מינוס צוריק נישט געטראכט װעגן דעם. איך בין אין קאראהאד פון דעם סאנגנדיקן עולם... איךז װער איך בין—װײם איך. אבער װער איז םײן דאמעז א יונגע, א בלאנדע, מיט א ספארט־היסעלע, דאכס זיך, אז זי איז הײנט געקומען פון װעג און זי מוז זײן מיד פון װעג. װײל זי פאלט צו צו מיר אין טאנצן, װי אײנע, װאס װיל זיך אפרוען. מיר פזןלגן דעם טאקס פון דער מוזיק, מיר זענען פרעמדע. אבער איצט איז דאך א רגע פון אלגעמײנער אחדות סיאיז א שװײ• געדיקע אײנשטימיקײט צװישן מענטשן... איך טאנץ, גלײך מיט אלעמען. און דאך נישס גלײך מיט אלעסען. עפעם באװונדער איך זיך צופיל. װאס איך האב גע• האט אזוי פיל מום און זיך געלאדן טאנגן אין מיטן דער גאס... װען מײנע םרײנט פון פוילן זןןלן דאס זען. װען מײן מאמע זאל מיך פלוצלינג אזוי דערזען אין דעם טאנצנדיקן ים... װאס מער איך טראכס, װאס מער איך דערמאן זיך, אלץ שװערער װערט מיר דןןס טאנצן. א לאסם הענגט אויף מײנע פיס... האז װאס רעדט זי, די קליינע, צו מירז א מאדנע שװערע שפראך די פראנצויזישע, אםילו דאס, װאם א שײן מײדל רעדט צו דיר. סארשטײסטו אויך נישט... איך פארשטײ נישט... און פלוצלינג געשעט א נס. די קלײנע םרעגס: — שפרעכען זי דויטשז דאכט. אז די גאס איז פרײער געװארן. דער טאנץ לע• בעדיקער און לוסטיקער. ״דויטש*, דײטש, מען װעט זיך שוין אן עצה געבן... און שוין אזוי טאנצנדיק דערגײ איך פון איר, אז זי שטאמט םון עלזאס. דער םאטער — א פראנצויז, די מוטער— א דײטשין. איך הןןב באקומען לשון. ערשט איצט בין איך געװארן א שותף צו פאריז, צו אלע שמחות פון פאריז. אביסל שפעטער בין איך מיט איר געזעסן אויף דעם ערשטן שטאק םון קאםע .לא ראטןןנד״. איך האב באשטעלט װײן, מיר האבן לאנגזאם געטרונקען, לאנגזאם גערויכערט און נןןך לאנגזאמער געשמועסט. דאם קינד פון עלזאס. דאם צװןןנציק יעריקע קינד, איז געװען מיד םון הײנטיקן ןןװנט. םיד פון א פאריזער נאכט, עסלעכע בלןןנדע הערעלעך זענען מיד אראפ־ געפאלן אויף איר שטערן, זי האט זיך געפוילט זײ ארויפצו• ־ארן. איך האב עס געטון. דערבײ הןןב איך א גלעט געגעבן איר שטערן, און זי האט באדאנקט מיט א שמײכל. דאס איז געװען א שמײכל םון א פרוי, װעלכע בענקט... נײן) איך װיל נישט דערצײלן פון שטימונגען... 1_ ז. סעגולןװיסן זײכנוגנ 8ין ה. ג^רלענװי איך האב זיך בא־ קענט מיט איר דעמ פערצנטן יולי, אין דער נאכט, װען פאריז האט געטאנצט ביז משוגעת און אפשר נאך אביםעלע װײטער, װי ביז משוגעת. איך בין ארוםגעגאנגען אײ־ נער אלײן נישס אין קײן פרײלעכער שטימונג. איך װײם נישט פארװאס ... אפשר דערפאר, װײל אנדערע האבן זיך צופיל געפרײט. איך האב זיך גע■ פלאנטערט אין א באװעגלעכן ים פון מענסשן, אלע צעדולטע פון אזוי םיל מוזיק און אזוי פיל... מענטשן. אין ראיאן פון מאנספארנאס, בײ עטלעכע גרויסע קאפע• הײזער. טויזנטער טישלעך אויף די טראטוארן, די באװעגונג אפגעצויםט. נישט$ קײן טראמװײ, קײן אויסאמאביל. די גלאטע גאס איז סארן טאנץ... מען האט געשפילט און מען־האט געטאנצט. א רגע גײט עס צו ערנסט, די פארלעך באװעגן זיך אן ברען, גלאט־אזוי פון מצװה־װעגן, אט דןן און דארט איז אביסל שיטערלעך םון מענטשן... נאר פלוצלינג צינדט זיך דאם אן, דער באל םון דער גאס, אויםן גאם... אלע פרעדיקער פון גלײכהײט און פרײ• הײט האבן נישט אויפגעטון אזוי פיל מיט זײערע דרשות און ביכער, װיסיל דער טאנץ האט דא באװיזן. דער טא:ץ האט דע• מאלט אויף די פאריזער גאסן געבראכט די אמתע גלײכהײט, פאלק מיט םאלק האט געטאנצט. אײן ערד״טײל מיט דעם צװײטן ערד־טײל, װײםע םיט שװארצע מענטשן. דער אפאש מיט א סאכסער פון א רײכן פאבריקאנט, דער געלער כינעזער מיט א קאװנער ײדיש מײדל... װײל אמאל מיט יארן צוריק אין א םערצנטן ױלי האט דער הסון צעשמעסערט די באםטיל... נײן.׳ קײנער טראכט נישט פון דער פארגאנגענער רעװזןלוציע, מען טאנצט, װײל... מען װיל טאנצן. ארום דער קאפע ,לא ראטאנד׳. צװישן די טישלעך. איך בלאנדזשע און איך זוך א פנים, א באקאנטן. אין דער דזןזי• קער גרײםער שמחה זײן אײנער אלײן איז זײער א שװערע זאך... פלוצלינג כאפט מיך װער ןןן פאר מײן האנט. בײ א טישל זיצט א יונג בלאנד מײדל, זי לאכס צו מיר און לאזם *) *ין ניך .רייר #ין > יייקן,.