Literarishe bleter · 1928-02-10 · 6 (10.2.1928) · p. Seite 116

6 זא ליםערארישע פלעםער אונטערגעבראכענע. ציטערנדיקע קני אינטער די 5*געםליקטע הויזן און מיט שעמענדיקן בליק פון קורגזיכםיקע אויגן, װאס זעען שלעכט אן ברילן און האבן זיך נישט װו אהינביטון. — װאם זאל מען מאכן? — האט ער געזאגט, — אם שוין, דאכט זיך, באלד א יארז עס איז גוגעפאלן די נאכט. עליק האט אויסגעשפאנט די פערד. אין װינקל פון הויף, אויף טרוקענעם הײ, איז געלעגן דער פרעמדער בחור. און לעבן אים, אײנגעבויגן אין פארעקשנט — מאטי. פון קעגניבער דעם דינעם אפגעבוימסן װענטל האט זיך געהערט, װי גלײכמעסיק עם קײען די םערד. און אינסער דער באלײכינג פין אט דעם גלײכמעםיקן קײען. האט םאר׳ עקשנט געמורמלט מאסיס קול: — נו, יא — דאס איז שבת, דאס איז װאך... און שפעםער אביסל: — איך װעל אינגיכן האבן סז גוס באארבעסע דעסיאטין... אט װאס: א יאר אזוי, און גװײ, און פינף. און ביז דער עלסער... פארװאם נישסז... םײװיסײ נישטא קײן ברירה. עס האט זיך געדאכט: ער װעט באלר אנהײבן רעדן װעגן זײן טאטן, װןןס לעבט שוין איגט נישט. װעגן זײן זײדן, װזזס אז ער איז געשטןןרבן, איז אט, דער טאטע זײנער ארומגעגאנגען אין זיך נןןכגעםרעגם, טאמער איז בײ עמעדן חלילה געבליבן נישט אפגעגאלט זײנם א װעקסעלע... װעגן ערגערע חובות האט ער נישט פארשטאנען... און אט: ער מיט עליקן—קיבדער פון אזויפיל דורות, װאנ הןןבן געגעסן פרעמדס און צעסרענבלט פרעמדס, מוזן באלן חובות.. באלן חובות מיט ארבעט. ▼ 1 נאר ארום איז געװען שסיל. סיאיז געװען אנגענעם צו ליגן אין הײ און זיך אײנהערן, װי די פערד קײען און װי אביםל אין א זײט מעלקט עליק די קו — דינע שטראמעלעך פליסן פון אונטער זײנע הענט אין לײדיקן מעלקשעםל ארײן פרײלעך, װי אום יושסוב. דער פרעמדער בחור האט געקײעס א שםרוי. מאטי האס געזאגט: — םײװיםײ... ס׳איז גארנישט אזוי שלעכט... <ם1ף> כיעמוארן כון דע־ װעלם־מלחכה יל פריױ ן צ• באקוםע; אין אלע ביכהאנדיונגעז עצטע האפיטל־ פארלאנ נ. הלעצקײ, װארשע צ,י באקוםען אין םארקױף: ײדישי פאל-יה דהײלפערן 536 וײםן — פרײז 12 גילדן אדרעס: 28 < 31ו^י1, .8^31-333/^ .י 1!6 די צװײ ױנגעלײט פון ,טרעסםי — פרעמדע, שטרענג• באשעפטיקטע, װאס האבן אלץ קײן צײט נישט אים אין קאנ־ טאר אויפצונעמען, און נאכדעם. אז זײ נעמען אים שוין ענדלעך אויף, מאכט אײנער פון זײ אװעק מיט דער האנס אויף די חשבונות. װאס ער שטרעקס אויס. — אונז,— זאגט ער,—איז פארװערט... מיר קאנען נישט פארהאנדלען מיט פריערדיקע באלעבאטים. די יונגעלײט הויבן גל״ך אן אויפצונעמען אנדערע מענטשן. נאר ער שטײט נאך אלץ. אײנער פון זײנע פריערדיקע אנגע־ שסעלטע רעדט פאר אים זײער שגיל דארס בײם טיש. אײנער פון די צױײ ױנגעלײט פארבײסט די ליפ. און עס דויערט אזוי א װײלע, בײדע שעפטשטען דעם אנגעשפעלסן עפעם אין אויער. דער אנגעטטעלטער רופט אים ארוים אינדרויםן. דארם לאזט ער אים א װײלע װארטן אונטער אײנעם א קארפום. נאר באלד קומט ער צוריק און שטובס אים אין די טאשן אט די צװײ פלעשער םפירס—אט די צװײ פלעשער םפירט. װאס בויטן זיך איצט בײ יעדן סריט, קלאפן אים איבער די פיס און שטערן אים צו ג־ין. זוסמאן הערם נאך אלץ נישט, װאס דער קצב רעדט, ער דערפרעגט זיך: — נאך װײט אהײםז... אז נאך זײער װײסז... ענדלעך. ארום 11 א זײגער אין אװנט. האט דער קצב אים צונעפ־רט ביז צו ז־ין שטיבל. נאד זוסמאן האט פון צעטראגנקײט נאך אלץ נישט געװוסט, װו ער געפינט זיך. — גײ, גײ, — האט ער געזאגס צום קצב, — איך װעל שוין אלײן טרעפן. ער איז געבליבן אײנער אלײן. ער האט דערקאנט זײן שטיבל. ער האס ארויסגענומען בײדע פלעשער ספירט פון די טאשן און האט זיך װי גנבהש ארומגעקוקט. ער האט נישט געװוסט, װאס ער זאל מיס זײ טון. — נײן, — האס ער נעמורמלט, — חלילה... איך דארף זײ נישט. דערנאך איז ער ארײנגעגאנגען אין הויף און האם ארינטערגעשטופט אײן פלאש טיף, טיף אונטער א הויפן פרישן פעררישן מיסט. ער האט אפגעװארט א װײלע און האט אינטער דעם הויפן ארונטערגעשטופט די צװײטע פלאש. איצט איז אים מיסאמאל װי גרינגער געװארן. ער האט זײער שטיל א קלאפ געטון אין טיר פון שטיבל. װי ער װאלט װעלן אויספרובירן, צי מע שלאפט דארט שטארק, צי גרינג. עס איז געװען שפעט אים זומער. פין שםאס קײן קלײ)• בוטשאטש איז געקומען חײם בארימם בחור — מאכיס א בא• קאנטער פון אמאל. אויך אן אויסגעשלאסענער סטודענס. ער האט זיך ארומגעדרײט צװישן די קאלאניססישע שטיבלעך, װאם בויען זיך. ער איז געקומען זיך צוקוקן: — אפשר... טאקע... אפשר א פלאןז ער האט אויםגעזען חול־המועדיק. פון פעלד האבן םאר־ נאכט אויף זי־ער װאגן זיך אומגעקעדט מאטי מיט עליקן. פאר־ פאין א־ן הייף און האבן אים דארט געטראפן. — א! — האט א זאג געטון מאטי, ארונםערשפרינגענדיק פין דער פור. געדאכט הצט זיך.• ער האט דערקענט רעם בחור, נאר ער האס פארגעםן װי ער ה־יםס. ער איו אזוי א װײלע געבליבן שטײן א בארװעסער מי