Literarishe bleter · 1928-02-10 · 6 (10.2.1928) · p. Seite 115

115 ייסורןויסז נ ל זס ז ר 6 זא אויף אלםער דעם קעב און אױף הערשל זוסמאן, די צװײ םיסי גײער, װאס קריכן אויפן טראקט, װי צװײ שװארצע פליגן. — פיטשן פיטשן — ה$ט געפאסשט אין דער לופט דעם אויטןןםוןבילס גרויסער סיגנאלגעבער — פיםש; פיטשז פיטשי — הןןב דיר אכדיק שװארצע יארז — האט זיך געשאלטן דער אלטער קצב, — הןןב דיר אכציק שװארבע יארז בײ אים האט זיך דערשראקן די מאגערע יאלאװקע און הןט מיט בריקנדיקע פים אװעקגעיאגס אין א ז״ט םיט די גרינע, םארזײטע םעלדער. דער אלטער קצב איז אװעקגעלאפן כאפן די קו םארן שטריקל, און הערשל זוסמאן איז געבליבן אײנער אלײן אויםן טראקט. זײן הוט אין אים אראפגעפאלן. דער םארבײלויפנדיקער אויטאמאביל הןןט א בלאז געגעבן מיט װינט אויף זײנע גרוילעך■ בלאנדע האר און אויף זײנע בארױעסע פיש. די םארמאכטע ליפן האבן א ציטער געטון צוזאמען מ־ט דער גאנצער לינקער נערװעזער באק און מיטן זעקעלע. װאם אונסערן אויג. דער שטערן האט זיך אנגעברוגזט, און זײן גאנצע צורה האט זיך װעגן עפעס פארטראכס, שטארק סארטראכט. — או-װא,—האט ער גערעדט צו זיך אלײן, — א שןןד... א שאד... אן אויםזען איז בײ אים געװען אזא. גלײך ער האם עפעס ביז אין אט דער מינוט םארגעסן — סאמע דעם עיקר האט ער ביז איצט םארגעםן. נןןר דער קצב האט שוין איצם קײן צײט נישט געהאט זיך אװעקצושטעלן טראכטן. — קוםט, ר׳ הערשעלע, — האט ער אונטערגעאײלם, — קומט, עם װערט שפעט. תחילת איינט זענען בײדע ארויסגעגאנגען צוריק םונם ספירט־זאװאד און זיך אװעקגעלאזן מיטן טראקס קײן קלײן• ביטשאסש. דער אלטער קצב האט געטראגן אויף זיך א םריש אפ■ געשונדענע פעל, א פײכטע און הןןריקע, װאם שמעקט מיט רויען חלב, פונקט װי ער אלײן. און בײ הערשל זוסמאן האבן פון די םאשן םון זײן אלטמאדישן פאלטא ארויסגעשטעקט די פארשטאפטע העלילעך פון צװײ בײכיקע םלעשער מיט ספירט, די פלעשער האבן אים געקלאפט איבער די םיס און אים גע■ שסערט צו גײן. און װידער ה$ט זײ איבערגעיןןגט דער אוי■ טאמאביל מיט די צװײ ױנגעלײט פונם ,טרעםט״, װןם םארן אויף נאכטלעגער אין שםאס ארײן. — םא• — הןןט געזאגט דער קצב, — אנדערע יןןרן... גןןר אנדערע יארן. נאר הערשל זוםמאן איז נאך אלץ געװען װי סארהילצערט און הןןט נישט גערעדט. םאר זײנע אויגן: דרײ זידנדיקע קארפוסן פון ספירט׳זאװאד, דער אויסגע■ שטײנערטער הויף ארום-די עלעקטרישע באלײכטונג, װןןם מע האט דןןרט נישט לאנג אײנגעםירט. און די אנגעשטעלטע זענען כמעט דןרט אלע געבליבן די םריערדיקע, אלע די פריערדיקע. די קינדער םון די דאזיקע אנגעשטעלטע האבן זיך באהאלסן אונםער װענט םון די געבײדעם און האבן םון דארט אונטער• געקוקס, װי אזוי ער, הערשל זוסמאן, דרײט זיך ארום אין הויף צװישן קןןרפוסן. און װי אזוי אײניקע נײע ןנגעשטעלםע, װןןם קןנען אים נישט, דערםרעגן זיך בײ אים, װער ס׳הןןט אים אין זאװןןד ארײנגעלןןזט. םאר זײנע אויגן: ער הןןס םורא געהאס צו םארשפעסיקן. דערצו נאך הןןט אים דער דאברער שוחם נעכטן אין אװנט אנגעזאגט, אז בײ א לאםפ קוילעט ער נישט, װײל ער זעט שלעכם, און אז מארגן גאנצםרי גײט ער אװעק אויף דער געגנס. דער קצב ה$ט דעריבער אונטערגעאײלט, אלע װײלע מיס זןןרג אין די םינסטערדיקע אויגן געקוקם אויף דער זון. נאר דער מיוחסדיקער הערשל זוסמאן איז לחלוטין נישט געװען געװײנט צו שטעלן פים װי געהעריק און האט באלד אויף די ערשטע טראקט־װיןןרםטן ןנגעהויבן אפצושטײן און שארן מיט די םריט, װי א געפענטעסער. האלטנריק אויםן לאפ די חשבונות. װאס ער טראגט אין בוזעם טאש, האט ער אלע װײלע אין צעסראגנקײם געםרעגט בײם קצב: — דעם אויטאמאביל מיט די ױנגעלײם זעס מען נישט. האז מן־הסתם זענען זײ שוין פון שםאס דורכגעםןןרן. און נאך: — קײן דאברי איז נאך װײט, הא, אלטער? מן־הסתם איז נאך װײט... — פאלגס מיך, — האס אים געלערנט דער קצב, — איר שלעפט בעסער אראפ די שיך און נעמט זײ במחילה אין די הענט ארײן, ןןט װי איך מײנע שטיװל. דער שם״ן, פאניעזוס■ מאן, איז שוין װארעם םון דער זון, א מחיה, זאג איך אײך, אזוי איז םיל גרינגער דער װעג. און אויסערדעם, הײנטיקע צײסן. אז מע האט א פאר שטיװל, דארף מען זיי היטן װי. להבדיל. א בן׳יחיד... שטיװל זענען הײנט טײער... מסוכן טײער... געשען איז־■ דןןם װי אױף צולהכעים: פונקט אין יענעם אויגנבליק, װען דער מיוחםדיקער, לאנגער זוםםאן הןןט זײנע ארןןפגעשלעפטע שיך און זאקן גע• נומען אין די הענט ארײן אין האם מיט ציטערדיקע בארװעםע פיס אנגעהויבן סאפן די װארעמקײם םון שסײן. האט װײט פונהינסן הילכיק א פלױדער געגעבן דער מאטןןר פונם אויטזן■ מאביל — א פלוידער געגעבן. װי מיט א מאדנער פרײד, װאס די זון שײנט, װןןם די לוםט איז שטיל און װןןס יעדערער, װער עס װעט זײן פלוידער דערהערן, װעט אים נעםען זוכן אין דער ארומיקער געגנט םיטן אויג. איצסיקם מאל הןןט ער מיט זײן שװארצן. יום־טובדיקן גלאנץ געיאגס אהער פון א זײטיקן פרײלעכן װעג. עך האט געשװינד אויסגעמיסן א קלײן בלאטיק דערפלן ער האט םאר- שפריצס מיט א םארפסחדיקער קאלוזשע װאםער די פוסטע, חרובע פערמע זאבארע און איז מיט א װיגנדיקן סרײסל ארויף אויפן הארסן װעג פון סראקט. די געדרײטע געדערעם סון זײן אפגעפוצסער סעשענער טראמפײט האבן דארט א כאפ געםון א צעהיצס בינטל שטראלן בײ דער םרײלעכער פרימארגן־זון, און דער סראםפײט אלײן האט דערבײ געהאלטן אין אײן בלאזן און כארכלען אויף א פשוטער גוישער פור. װאס טרײסלט ארויס די קישקעס בײ א האלבן מנין פויערן. אט הןןט דארט די פויערשע םור אראפגענײגט אין א זײט, אפטרעסנדיק דעם אױטןןמןןביל דעם װעג. בײ די פויערן הזןבן די אויגן א בלוןנדזשע געגעבן װי אין שרעקז זײ האבן באװיזן אויסצודריקן טעמפקײט, װאס הארעפאשניקעס דערסילן, װען לעבן זײ טרןןגט זיך געשװינר דורך א געשװינד יום־טובדיק לעכןו זײ האבן באװיזן צו באמערקן אויםן אויטאמאביל צװײ פנימער, א טראכט צו טון: - ײדן. און דער אויםןןםאביל איז לעבן זײ שוין נישט געװען.?י איז געשװינד אװעק און הןןס פונװײםנט ןןנגעיאגט א שרעק