Literarishe bleter · 1928-02-10 · 6 (10.2.1928) · p. Seite 113

113 ליסןרןריוז 1ל ןס ןר 6 זא — פאראן אין לשון-קודש זיבן װערטער אויף א קבגן. — ני? — איז קײן אײנס פין זײ םאר מיר נישט בוגעפאסט. איך זוך דאס אכטע. דערנאך האט ער גלאט אזוי אויף זוםמאנען א קוק גע• געבן — ער האס בײ אים געסרעגט: — אפשר זוכט איר אויךז און נאך אײן זאך האט זיך זיסמאן אין שטאט דערװוסט. — דעם דאברער ספירט-זאװןןד האס דער .טרעסט* טאקע דורכגעלאזט — ער גײט אויף אן אמת. איגם איז זוסםאן שוין געװען גוריק. ער האט זיך גע• מארעמט בײ דער הרובע, װאס עליק האם גאנגפרי אנגעה״גס, ער האט װעגן דעם דאברער ׳םפירט־זאװוןד געדענקס: — ער גײט, אויף אן אמת. און אינדרויםן הןןט שוין װידער געשאטן. בײם פענםטער איז געשטאנען דאם לאנגע מײדל און האט געקוקט גלאט אזוי זיך, פויל: אין םעלד דרײען װינטן מיט זאװערוכעס גאר אנדערש, װי זײ דרײען מיט זײ אין שטאט—זײ פאםשן און פארפאטשן, װי פון חוזק װעגןן מיט יעדער באזונדער שנײעלע — א שפיל םון קאץ־און־מײז. אין שליטװעגם בײ אײנגעפרעסטע און פאנאנדערגעלזן• זענע שנײען: מןטי מיט עליקן םירן הןןלץ פון א װײטלעכן װאלד צו א װײטלעכער באן־םטאנגיע — פריער מיט שמאלע, זײטיקע װינטער־װעגן, און נאכדעם. װען דער שנײ לאזט—מיטן טראקט. םאר זײער םור און הינטער איר: א גאנגע רײ סורן םון װײטע דערפער און פון די קןן־ לאניסטן םון די נאענטע זעםליאנקעסן מע װארםט אפ די שװערע מאסע בײ דער םטאנביע און מע פןןרם גוריק נאך נײע. אז מע ארבעט אזוי אין צװײען, פארשפארט מען זנײט בײ ןןנלאדן און אויסלײדיקן דעם שליטן זןדער דעם װןןגן — מע קזןן זיך אומקערן בװײ מאל א סאג. דער גערוך. װאס בײדע בחורים גיבן םון זיך ארוים: א גערוך םון פערדישע שלײעס און םון פויעריש ברויט אויסגעמישט סיט דזעגעכץ און מיט שװײם. אין ןןװנט, אז זײ קומען אהײם, םילם זיך פון זײ >ןט דער נערוך איבער דער גאנצער שטוב און םארטרײבט םון דארט די לעצטע הןןםנונג, אז די געװעזענע גוטע צײטן װעלן זיך בוריק אומקערן. אין שסוב איז דאן װי קײנער נישטןן. בלויז זוסמאן דער םןןסער דרימלט אײף א שטול לעבן דער קאלט-װערנדיקער הרובע און דרימלענדיק האט ער א םולן קאפ מיט ביפערן — ציפערן םון בענער סויזנםער פוד פאטעקע, סון גרויםע באלןןנעס מים אלין, םון ןןנגעלאדענע װאגאנעם םפירט. אלע םרימארגן נאך די בחורימס אװעקפארן, לוםטערס ז ןןס לאנגע מײדל די בימערלעך, װי נאך שלעכטע קװארטיראנטן. נןןר אין אװנט, װען מע בינדט אן דעם לןןמפ, קומען פריער ןןדער שפעסער די בחורים בוריק, און אינאײנעם מיס זײ — 1¥ אין פעלד דרײען װינטן מ־ט זאװערוכעס גאר אנדערש׳ װי זײ דרײען מיט זײ אין שסאט — װינטן אויף בו דרײען אן שיר םליגל פון נישט־געשטויגענע, נישט־געפלויגענע װינט־ מילן פאטשן מיס שםחה. פארפאסשן װי סון חוזק װעגן. מיט יעדער באזונדער שנײעלע — א שפיל פון קאץ און-מויז. פונם שטיבל, װאס אקעגן די זעמליאנקעס, זעס מען עס םאג־אײן — טאג׳אויס. דאס לאנגע מײדל שטײט אין פענססער און קוקם אזוי זיך, םוילן בײם שטיבל קרעכבט דער דאך אראפגעטראגן בו װערן. װינטן שמײסן דעם שיסנדיקן שנײ פון אונסן אדויף, פון אויבן אראפ. בלמענדיק די שטרעקעס מיט יאגנדיקע זײלן. םארװײםע שפ־ינגען־אונטער מאטי מיט עליקן. פארקענדיק אין הויף: זײ מוזן פארשטעלן כאטש אײן בפונדיקע װאנט מיט א םך שםרוי —עס םעג פון דעם װערן אין קיך םינססערן עס העלפט נישט טדעטן אויף דעם שטרוי סיס די פים און אנ■ לײגן פון אויבן דרענגלעך — דער װינט בעטראגט. פון די זעמליאנקעס איז עסעבער בו זײ געקומען און זײ געגעבן אן עבה: מע דארף דערבו האבן כאטש אכט אדער בען לײסערס. נאר װו נעםט מען לײטערם—אויף קריגן איז שוין איבט אפשר בו־שפעס בו-שפעט, —איבס. װען װינטן שמײסן מיט שיטנדיקן שנײ פון אונסן ארויף אין םין אויבן אראפ אין בלמען די שטרעקעס. אין פעלד דרײען װינטן מיט זאװערוכעס גאר אנדערש, װי זײ דרײען מיט זײ אין שטאס. זײ האבן אזוי אפגעדרײט יא טאג אכט אין זענען געבליבן שםיל. עס האס ױך געזןןלט אײנשטעלן א װעג. אנגעטין און פארװיקלט אזוי, אז בײ אים זזןלן קאנען פרירן נישט מער, װי די בלןןנד־גרויע װאנבעס מיטן שפיץ נןז, איז זוסמאן גע• זעםן אינם גרענדזשאלע-שליטן םינם קבבם ױנגערן זין און איז געםןןרן אין שטאס מיסן פעסטן באשלוס: — מאכן אן עק... אײנמאל פאר אלעמאל. נןןר סון דער אנדערער זײם: — אויב עם װעט זיך לאזן. אין שטאט ה$ט ער זיך געזען מים חײם בארים — מיט יענעם זעלבן חײם בארימען, װןןס האט אויך א זון אן אויס■ געשלןןםענעם סטודענס אין איז אויך געװען רײך און האט זוםער געזאגט װעגן װסמאנס ארויסס$רן אויף ערד: — חוכא וסלולא. בארימען הןןט ער באגעגנט אין גאם םיט א געלאטעטן פאלסןן, םיס געלאטעטע שיך און מיט א בארד, װאס איז נישט געשוירן און נישם גאנץ. זוםמאן האט בײ בארימען געסרעגט: — נו... װןןס הערט זיךז בארים האט געענספערט: — װןןס זאל זיך העדןז ס׳איז פרײלעך. זוסמאן הןןט געפרעגס: — דהײנוז בארים הןןס געענטפערס: