Literarishe bleter · 1928-02-03 · 5 (3.2.1928) · p. Seite 95

95 ליסןרןרישע בלעטער 5 זא — די דוקער-םאבריק גײט, און דער םפירם-זאװאד גײם. — מיט אײן װןןרס... — גאר װי אםןןל... ג$ר װי אין די גוסע צײטן. ער האט נישט מער װ$ס צו דערצײלן און גײט פונ• דעםטװעגן נישט אװעק. — נו< און ןןקםן אויף מאליאם, מײנט איר, װאלט מען איצט בײם זאװאד נישט געקאנס אװעקשטעלןז — א-א.׳ נאך א מין... םקןןם איז ביליק... שטארק װןולװל. דאס אלץ װעקס און היצס זוםמאנען. נןןך דעם קצבס װיזיטן שםאנמ ער ארום אין די שטעק• שיך, װי א םארסשאדעטער. קןןן נישט ביז שפעט אין דער נאכט אנטשלאפן װערן, און אויף מארגן באשרײבט ער נאך אלץ פארשידענע שטיקלעך פאפיר מיט םיל ציפערן און מאכט נאך אלץ דעם חשבון, װיםל טויזנט פוד פאטעקע עס זענען געבליבן אין זאװאד אין די גריבער, װיםל פוד אליען און ה$לץ, און װיםל װאלט מען אויף זײ פארדינט. דןןסזעלבע חזרט זיך איבער א װאך נאך א װאך. און װײל קײנער פון די ארומיקע נעמט אין אם די חשבונות קײן אנטײל נישט און װײםט נישט, אין װאס זײ באשטײען, װערט זוםמאן׳ ביסלעכװײס דורך זײ א דריטער. א באזונדערער צד אין דער םאמיליע און לעבט מיט א באזונדער אפנעסײלס לעבן. אינדרויםן פאלן די ערשטע שנײען. שײנדל האקט טאג• טעגלעך אין קאפ ארײן װעגן םארן אין שטןןס, װעגן א דירה, װןןם מע קאן איצט קריגן, װעגן א בײט, װןןם מע קןןן דן$רס מאכן מיטן שכן. װעגן א געשעםט.. נאר ער הערט קוים און רעדט אםט צו זיך אלײןו — נו, יןן... דער חשבון איז ריכטיק... (ס1ף קומם) פארלאג ב. קלעצקין. װארשע געהליבענע ווערל ״יז בװל גלאזמאן I באנד. אינם רןןד, רןןמאן און דערצײלונגען 272 זײטן 6.50 II באנד. אויף אן אינזל, רןמאן 440 זײטן 8.50 III באנר. אויף די םעלדער םון דזשןןרדזשיװא, ראמאן און דערצײלונגען 348 זײטן 8.50 אדרעס: ז■ 2 1^1^ם31^1 ,*1זטוזסץס״ פארלאנ נ. קיעיקץ,_ ד־ז• לײװיק ארעמע מלוכה יידראםן א־ן 4 אקשן *רײז 3.50 ניידן 13-196 .0 .>1 .8 ,ס2 ו>#1ו1816'ז,"ז6נ1סע8״ .11>61ק5 םארלאג ב. קלעצקין, װארשע מענטש-געזעד־־שאפט (*?־־1געמײנע ריכט*ק־־,יניעו) *ונויםנעשםןלם ״יז פרןןם. ד־ר שניאורסאן — פרײז 1 גילדן — אררעסי• *2 1>!•^ :רעמדע, היפשע, םריש־געקויפסען אײנעם םון זײ איז נאכגע■ לאםן אלאשעקל.; אין יענער זעלבער װאן: שײנדל האט אײנמןןל בײטאג געגעבן אין צװײטן צימערל :ײער א הויכן, אוםגעװײנלעכן היכץ. אז מע איז אהין ארײנ• געלאפן, האט מען זי געטראפן אין חלשות, און לעבן איר איז אויפגעבונדן געלעגן דאס לײנענע זעקעלע מיט די זאכן. אלץ אין זעקעלע איז געװען גאנץ, געםעלם האט דארט נישט מער, װי א קלײן קעםטעלע מיט א פיננערל—א פינגערל מיט א בריליאנט. נאר מןזטי הןןט דאך דענםטמןןל ןןנגעהויבן צו פארן מיט עליקן אלע גאנצפרי אין פעלד ארײן און זיך אומקערן נישט פריער, װי מע האט אנגעצונדן א לאמפ. אונטערן װאגן איז זײ נאכגעלאפן דאס לאשעקל. הײסט עם: מאטי איז געװען אויף עליקם זײט-מאטין ארט נישט, װאס די פערד מיטן װאגן זע• נען געקויםט געװןןרן םארן פינגערל מיטן בריליאנט, זוסמאן האט, טראכנדיק װעגן דעם, ארומגעשפאנס אין טטוב גאנצע טעג אין שטעק־שיך. שײנדל האט אים מיט די בליקן אונטערגעשטופט צו מאםין: — נו שוין, פארװאס רעדסטו נישטז בײ זוסמאנען איז שוין געװען צוגעגרײט אלץ. װןןם ער װעט מאטין זאגן: — נו, יןן. םאמע די צײט דערויף. קינדער אלײן נעמען זיך צו עפעם רעכטס. ױנגע טויגן הײנט גןןר בעסער, װי די עלטערע. אז ער איז ענדלעך מיט דעם צו מןןטין צוגעםראטן, איז דאם געװען אין הויף, אנהײב אװנט, װען מע האט זיך אומגעקערס םון םעלד. מאטי האט אים געענטםערט: — לאז םיך צורו... איך בין מיד. און ער הןןט זיך אװעקגעשטעלס העלפן עליקן אויסשפא־ נען די םערד. איז ער געװען דער לעצםער, ןןט דער: .לאז מיך צורו״. איצט ךעדט מען מער נישט—די םאםיליע איז װי אױף אײביק צעשפאלסן אויף צװײ צדדים. אײן צד: הירשל, זײן װײב און דןןס לאנגע מײדל. דער צװײטער צד: עליק םיס םאטין. די בחורים ארבעםן אין פעלד, הןןרעװען דןןרט פון ׳•אנצפרי ביז סארנאכט, װאשן זיך זעלטן די פנימער, גןןלן זיך נאך מער זעלםן די בערד, גײען אויף פארזאמלונגען צו די .זאנאנדערגעװארסענע זעמליאנקעס, םירן באגלײך מיט אנדערע ־עהילצער צו די שםיבער, װןןם מע װעט דארט קוםענדיקן זו״ ׳ער בויען, נעמען דערפאר באגלײך מיט אנדערע אחלק אינם הײ, װאם מע הןןט אן זײ אנגעקןןםעט. נאכדעם לײגן זײ זיך סרי שלאסן און באםערקן נישט דעם צװײסן צד, הערן נישט די טןןג־טעגלעכע שםועםן װעגן ״אפגעגעבענע הײזער״ און ׳־עגן! דעם, װאס די ױנגעלײט םון ,טרעסס־ װעלן אינגיכן 'ירכלאזן אין דןןברי דעם םפירט־זאװאד... דידןןזיגע ידיעות םארםראגט אהער אלסער דער קצב, ׳־אס פירט קײן דאברי פלײש. ער פארםולט דא די קלײנע שטוב מיט זײך ריח סון יייען חלב, פינטלט מיט די קאליע אױגן, שמעקט סאבאק און -־אװונדערט, װי אזוי אלץ הןןס זיך איגערגעדרײם: