Literarishe bleter · 1928-01-13 · 2 (13.1.1928) · p. Seite 35

35 ליוןרירייז נ ל ע י ן ו 2 זא — גענוג צו זײן א ״סינססערלינג׳. צײט ויו װערן קלאסנ• באװוסטזיניק... גאט הזןט מיר גוגעשיקס א װײב, איז זי שױן אײנמאל א פריטשעפע, א רישעת. — גןןט? — האס די מעדערנע קורטקע גאליק איבערגע• פרעגט. — הײםט עס. דו גלויבםט אין גאט? — אין גאט?—האס פאנסיוכע א זשמורע געטון אויםן גלד. — ער גלויבט אויך אין טײװל — האם א יונג םיט אנ געגעסענע ליפן א געשרײ געטון. — זאגסט ליגן:—הןןט פאנטיוכע איבערגעריסן דעם יונג די רײד. — נאר א באק גלויבט אין דעם נישט־גוסן און אפשר דו אויך. — און דו, פאנסיוכע, האסט טאקע נישט מורא פאר נישט־גוסע? — האבן אים צװײ אנדערע מיטאמאל געפרעגט. — דו האםט דאך אםילו מורא םאר דײן װײב. — זןןגסט ליגן. — האט פאנטױכע א װארף געטון מיטן קאפ.—װי קאן איך מורא האבן סאר נישט־גוטע. אז איך סראג אייף זיך א הײליקן צלם? אימיצער הןןט געלאזט םאלן א װןןרט: — דאכט זיך, דו האסט זיך איבערגעשראקן פאר דײן אײגענעם שאטן. און פאר מורא אפגעלאםן פינף װיארסטז — א ליגןז — האט זיך געהיצט פאנטױכע. — כיםארראר דיר גלײך אין פיםק ארײן: הײ, קרובו װאס גלאצסטו מיט די אויגןז װאס לאזטו דײנם א משפחה אזוי באלײדיקן? — זויף זיך אן מיט הײמישן בראנפן! —האט דןןרט דער קרוב זיך ןןנגערוםן מיט זײן באם, און אםשר גישט דער קרוב — אזא םאנםעו — װןןס. א םאנםע?!—איז אויפגעשפרונגען פאנטיוכע, גע■ נומען לויםן אויף די קורצע פיסלעך װי א הענדל.—ביזט אלײן א פן$נםע! און דײן װײב. צװישן אונז זן$ל עס בלײבן, איז א םאנםיכען און דײנע געסט, א חוץ דעם גלח און דעם חבר, דעם קןןמוניסט, זענען אלע םאנםאסשעס! א נישס־גוט זאל אײך װערן: אלע הןןבן זיך געקײקלט םון געלעכםער. דער גלח האט ארויםגערוקט די ברילן אויםן שסערן, געזןןגט: — פאנםעלײ בארויק זיך, זיץן װןןס ט־ װלז א טײװל איז אן אבערגלויבן. — כ׳װיל נישט װיםןו כ׳װיל נישט קײן אבערגלויבנם: — האט ם׳פויערל געשפריצט. געגאװערט. — ןןט סן$ר איך גלײך אײנער אלײן אהײם, כאטש םיאיז שטןק נאכט. כיהןןב נ־שט מורא. און סוט מיר עפעם; כיװעל םארן מיטן בית־עולם און כ׳שרעק זיך נישט: װי איר קוקט מיך אן. ב־ן איך א קאמו• ניסט: — האט ער א געשרײ געטון און אויםגעריםן דעם קאל■ נער םון העמד. —נאט אײך דעם צלם: נאט אײך דעם פענכער מיט טאבאקן קוק, חבר מיכרױקאװ: אן א צלם און כ׳האב נישט מוראן םאניפא־טשעס!! ער האט א כאפ געטון ס׳סעלצל, ארוים אויפן םראםט, א בייזער זיך געזירלט און געדעכעט. ער האס אויפגעזוכם דעם שליסן. זיך ארײנגעזעצט און הערט װי מען רעדס צו אים: — הער, פאנטעלײ! זײ א חבר. געם אהײם מײן סערדל מיטן שליטן. איך װעל דא א הוליע טון א סןןג, צװײ. פאנטיוכע הןןט געקוקט אויפן שכן זײנעם און געזאנט: — גוט, בינד צו םון הינטן. די נאכט איז געװען א לבנהדיקע, דער שנײ האט גע־ בלישטשעט. פאנסיוכע איז געזעםן סון םןןרנט. און דןןס הינ־ סערשסע סערדל האט געשלעפט א לײדיקן שליטן. ער איז גע• םןןרן גאלןןס. דער סאדררוס האט זיך ביסלעכװײז אראפגעקײקלט איבערגעשראהן ם׳װײב האט פאנטױכע פיקאלקינען אזוי דערגאנגען די יארן, אז ער האט דך צעשריגן אויף איר: — כ׳װעל דערהרגענען װי דו זעסט מיך א לעבעדיקן; און אז נישט, גײ איך זיך פארשרײבן. כ׳װעל װערן א קןןמוניםט... — םען װארט אויף דיר... מען קוקט זיך די אויגן ארוים... אײנמןןל א פארשוין מיט א םיזיאנןןמיע: — האס דאס װײב. די םרשעת, אים גענומען דעם לעבער. זי—א ברײטע. מיט א צעױאקסענעם געזעס, װי אן אויװן. פאנטױכע—א םאגערער. א קלײנער. ס׳װײסע בערדל צעשויבערט. נישטןן אויף װאט א קוק צו טון — אן אפנעצופט הענדל. פאנטיוכע האט זיך ארומגעריסן, ארומגעריםן מיטן װײב אץ איז אװעק אין דער קאמוניםטישער פארטײ געװאלס װערן א קאנדידאט. — סיר אײלן זיך נישט םיסן פארשרײבן — הןןט מען אים געזןןגט. — פריער דארף מען נעמען אויף א שטרענגן סארהער. — כ׳װײם... כ־בין גרײט, װי איר זעט מיך א לעבעדיקן — האס זיך דער פויער באלײדיקט. דערװײל האט זיך אנגערוקט ניטל, נײ־יאר, מען איז זיך צענויפגעקומען, פארבראכט און ם׳דארף האט אפגעלעבט — נישס נאר קאנדידאסן, נאר םאמאראדנע קאמוניסטן האבן זיך םארבענקט נאכן ביטערן טראפן. פאנטױכע א־ז אװעקגעפארן ןןן דעם װײב א הוליע טו[ צו א קרוב זײנעם, װאס הןןט געװױנט אין א דןןרף םינף װיארםס פון אים. דער קרוב האם אנגעגרײט פארשײדענע ביערן, הײםישן ןןקעװיט. חזיר־סלײש — א רײכער געװען, א בלוסזויגער. און פאנטױכע םײםט אויף דער ונעלט — א בלוסזויגער איז א בלוסזויגער, אבי צום געזונט. — איך װעל זיך האלםן װי א פארטײמאן, א קןןמוניםט, אזוי װי איר זעט מיך א לעבעדיקן... םארשסײט זיך, אז בײם קרוב האט דער גלח אנטןןן םאר1 מיטאג אפגלזונגען א תםילה. פאנטיוכע איז געשטאנען אן א זײט. הינםער אלעמעו, זיך געהאלטן װי א פארטײמאן, ער הןןט. זעלבסטסארסטענדלעך, זיך נישט געצלמט, נישט געקוקט אויםן גלח. בלויז געבעטן אין געדאנק: — זײ מיר מוחל, האר־גאט, דעם פארשןןלסענעם קאנדידאס... נאכדעם האבן זיך אלע געזעצט בײם געגרײג.. טיש. ס׳העמד בײ פאנסױכען איז געװען א װײס, ם־בערדל װײס, די ברעמען װײסע — א װײסער שלײען און נישס מער. מען האט געגעסן מיסאג א גאנצן טאג, א גאנצן אװנט, שוין אנגעצונדן רי לאמפן און מען אכלט נאך אלץ. םאנםױכען איז גוט און װויל. ער גיםט אין זיך ארײן הײמישן בראנפן א גלןןז נאך א גלאז, כאפס קוים דעם אטעס און שװיצט. אין קאפ אין אין די פיס װערט בײ אים א מישעניש. דערנעבן זיצט א לעדערנע קורטקע, דעם קרובס א שװעססערקינד, װאםילי םיכריוקאװ. זעט־אויס א קןןמוניסט. — געהערט, געהערט — האט מיכרױקןןװ א קלאפ־געטון פאנטיוכען איבער די פלײצעם.—שארסט זיך צו די קןןמוניםטןז דןןס איז גוטן םאנסױכע האט זיך צעשםײכלט און געענטםערט: