Literarishe bleter · 1928-01-13 · 2 (13.1.1928) · p. Seite 34

2 זא ליסערארישל 3 ל עטן ר 34 — העי, פראכאראװ: — שרײט סײן לאנדםמאן — הןןסט אנגעגרײט די האנטגראנאטן? — יא. — גיב אהער עםלעכע. אלײן גײ גום ארויסגאנג. װײם װאס האםט בו טון. — גוט. כיהאב אנגעהויבן צו דערמאנען מײן הויז־געזונט, זיך געזעגנט, אויםגערעכנט מײנע זינד. כ־װארט אויםן סויט. ,נו׳, זאג איך. .ם׳איז דער םוף׳. און אין די פענסטער איז חושך. נאכט. כ׳הער נאר װי מען טראגט זיך איבער דער פלאמפארמע און כ׳הער א בײז קול: — העי, זײט גרײט, חבריםז ס׳װעט זײן א רעוױזיע. די מאטדאזן הןןבן אנגעשטעלם די ביקסן, געענססערט: — קײן רעװיזיעז מאטראזן פארן.-, — אלץ אײנסז א רעװיזיעז דא האט זיך א שטעל געטון מײן באגדאנאװ, נישס ני־ דעריק. נישט הײך. ביו בו דער םסעליע. אין בײדע הענט האלט ער דעם אײזערנעם ארבוז, און גײט בום פענסםער: — כיװעל אײך געבן אזא רעװיזיע. אז ם׳װעם פון אײך איבערבלײבן בלויז זוילן• זערסי —האט ער דעם ארבוז ארויס׳ געשטעלט אין פענסטער—אין פיץ־פיצלעך װעס אלץ געפליעןז — אי. אי — האב איך גענומען תפלה טון, זיך געזעגנט מיט דער װעלט. — קינדער מײנע. קינדערלעך... און כ׳הןןב אננעהייבן זיו זינקען, געדענק נישט װאס איו װײסער געװען. װי כיװאלט געכאפט אן אפאפלעקגיע. כיהאב זיך אויפגעכאפט — מיר פארן װײטער. — מיר פארן, — ענטפערט באגדאנאװ און קײט װורשט, — מיר זענען שוין א שטיק אפגעפארן. האב נישט מורא, שלאף. באלד װעס זײן יז סטאנציע. — װאס פאר א סטאנגיעז סרעג איך. — פיעטושקי. — כ׳פאר טאקע נאך פיעטושקי. — דו פארסט דאך נאך פיטער? — אדת, נאך פיטער, — פארענסםער איך זיך, — כ׳האב אבער א שװאגער אין פיעסושקי. — װאם םאר א שװאגערז האסט נישט קײן שװאגערז — װאס הײסם כ׳האב נישט? און. װאס אמת. האב איך קײנמאל קײן שװאגער נישט געהאט. כ־װיל אבער װײטער מיס די מערדער נישט פארן, און גענוג. כ׳האב גענומען מײנע סארבעס און פעקלעך, ארױםגע• ױארםן דורכן פענםטער, אלײן קוים ארויסגעקראכן און גלײך זיך געלאזט צום נאסשאלניק פון דער ססאנציע: — קאנט איר נישט — זאג איך — געבן א דורכפןןרער די ערשטע מעדיצינישע הילף? — װעמען ז —•און אויב מיר אלײן, װי איר קוקס מיך אן... — קוםט ארײן אין קאבינעט,—זאגט ער,—װןןם איז אײךז — כ׳װײס אלײן נישט, — זןןג איך, — װײזט אוים, אן אמתע כאלערע. ס׳שנײדט אין לײב, אין די קישקעס, די געדערים דרײען זיך איבער. איר זעט נישס װי כ־ציטער אין גאנצן ז מאטראזן זענט א געפערלעך פאלק... בעםער נישט אנצוהויבן מיט אײך... מיט אמאל האט באגדאנאװ א קאםאנדעװע געטון: — העי, חברהז זײט גרײטי שטעלט אײך אויס מיט די ביקסן לעבן די פענססער. די קוילן ארײנגעלײגטז די בא׳א נעטן שטעקט ארױם דורך די אפענע פענסטער, דרײ מיט ביקסן אויסן פאדערשטן גאניקל, דרײ אויפן הינטערשטן. לאזט נישט אפסשעפען קײן אײן װאגאן. שיסט: נו, מארשו באלד איז די םםאנציע. — פאטערלעך מײנעו םיהארץ האט זיך בײ מיר צעקװא־ קעט און די האר בערשטלען זיך. הײסט עס, טראכט איך. כיבין גוט ארײנגעםאלן. װען כיװײס, װאלט איך אויף אלע פיר דערקראכן נאך פיטער, נישט געפארן מיט אזעלכע גארגל־ שנײדערס ז — חבר. — זאג איך, — טײערער חבר, לאנדסםאן... ער האט געזעען װי כ׳בין אינגאנצן װײם געװארן, כ־קלאפ מיט די צײן, זאגט ער: — דו, לאנדסמאן. שרעק נישס. מען װעט זיך אביםל איבערשיסן און פטור. סיאיז א קלײניקײט. — ע. — זאג איך, — טײערער חבר. כיהאב א װײב, קינדער, אן אלטע שװיגער. דו האםט גןןרנישט ױאס צו פאר־ לירן. ביזט א־ינער אל־ין... קאן מען נישט ד;:כן מ־זאל נישט שיםן ז — סיקאן זײן, אז נישט, — שמײכ־ט ער. — ס׳קאן אבער אויך זײן. מען זאל פארגיםן בלוט. אלײן שלעפט ער ארויס פון זײן קעשענע א בראונינג, לײגט אים אװעק לעבן זיך. פון דער צװײטער קעשענע — נאך א בראונינג. פון א־ין זײס פאסעק א רעװאלװער, פון דער צװײטער זײס — א מעסער. אן אײל די גרויס. די מאטראזן צעשטעלן זיך אויף זײערע פלעצער װי מען האט זײ געהײסן. — איצט — טראכט איך — איז מײן טויט. כיהאב זיך גענוםען ארוםקוקן געװאלס אויסזוכן אזיכערן פלאץ װו זיך צו באהאלטן. געסראכט אװעקצולײגן זיך אונטער א באנק. צי גאר, אנטשילדיקס מיר, פארקריכן אין ןןפטריט. אזא שרעק האט מיך ארוםגענומען, אז כיבין געבליבן ליגן אן לשון, זיך צוגעקלעפט צו דער פאליצע. װי א פליג צו שפינװעבס. — חבר, לאנדסמאן. װאס טוםטו? װאס האסטו אין דער האנט? — װאס? כיקוק, ער שלעפט ארויס א קײלעכדיקע מאכינאציע, גע־ מאכט פון גוס־אײזן, גרױס װי צװײ פײסטן. ער שלעפט א צװײטע — גרעסער פון אן ארבוז. — דאס זענען דאך באמבעסז —שרײ איך,—װאם טוסטו ז — נו, איז װאםז טאקע באםבעס... — װעםט דאך חרוב םאכן א װעלכ• אוי. אוי... — הןןב נישט מורא — זאגט ער. — װאם װילםטו מאכן מיט מיר, הבר, — רעד איך שוין. נישט טויט, נישט לעבעדיק. — און דו רופסט מיך נאך לאנדםםאן... צו װאם האםטו מיך גערופן, אויב אזא מפלה... כ׳בין מוחל סײן גאנצן באגאזש, די ב־טער, סיפלײש, די אײער• גאט דערבארעם זיך! און דא נעמט דער צונ גײן פאמעלעבער, פאמעלעכער־ אין די פענסטער האבן אויפגעסוקט סלעמלדך, ם׳זעט זיך די סטאנציע. כ׳האב זיך א כאפ געטון פארן ק$פ. אויםגעהערט צו כאפן דעם אטעם.