Literarishe bleter · 1928-01-06 · 1 (6.1.1928) · p. Seite 9

9 ליטערארישע נלןסור ו זויו א פ א ט א ש ו (•ןר#רעם) ז. װײנפער / ניו׳יארק םםעזי•״ סר די .ליכער§ריעע בלעס?ר״. הןןס קײנער נישס געװאגס גובײן צו דעם. די װיכטיקײכ. װאם איגנאטאװ םלעגט שםןינדיק ארוים׳ ציען אײף זײן שטערן, הןןט געלןןזט װיסן אלעמען, אז דןןס איז נישט גלאט אזוי קאםע־זיען. מען האט גערערט מער אויםן װונק. װי מיט די מײלער, און אויף זײטיקע מענטשן םלעגן זײ מאכן דעם אײנדרוק סון א גרופע דיפלןמאטן, װאס האלסן אין אײן םלאנעװען גע• םערלעכע קאנםפיראעיעם אנטקעגן דעם לאנד, װןןס איז אויף יענער זײט גרענעץ. — נאר מען שישקעט זיךז — םלעגס םשה לײב האל• פערן אםאל א ברום-טןן םון א זײטיק טישל און א שיק סון אהין זײנע ברוגזדיקע בליקן. — עס קלײבט זיך א םלחמה אויף אונז, — םלעגם רןלניק א *מײכל טון אין זײנע װאנבעס ארײן בײ אן אנ• דער טישל. דער אײנציקער, װןןס םלעגט זיך דערלויבן צובוגײן צו זײער טישל און צולײגן אן אויער. איז געװען דער הים• םערישער אברהם םשה דילאן. ער איז באטראכט געװןןרן םאר אײנעם םון זײערע און ער ה$ס געמעגט. גאנץ אנדערש איז געװען מיט ןןפאטןןשון. ער האט קײן לײב־װעכםער ארום זיך קײנמןןל נישט געזוכט. און דןןך איז ז״ן יעדער קער און ריר געװען מיט אזוי פיל זיכערקײט אין זיך, װןןס זעלטן װער םין זײנע קןן־ לעגן האבן זיך דןןם געקאנט דערלויבן. א ױנגערמאן מיט א קאפ שװארץ געקרויזטע הןןר, מיט א הויכן שטערן און אן אויםגעבויגענע נןןז, װאס הןןט דער• מאנס אן א שנןןבל םון א רויב־םױגל. האט ער געקוקט אויף יעדן אײנעם ארום זיך מיט דער גוטמוטיקײט םון א זיגער, װאם קאן זיך פארגינען צו זײן גוסמוטיק. און םינישט קײן װונדער. אפאטאשוס שטערן איז אײםגעגאנגען מיט אײנמןןל אזוי, אז אםילו זײנע שונאים הןןבן געמוזס קוקן אויף אים מיט באװונדערונג און אנערקענונג. שונאים םאר א דערפאלגרײכן שריםטשטעלער איז אן אומםארמײדלעכע זאך, און ןןפאטאשו איז דאך גלײך םון ןןנ• הײב געװען דערםןןלגרײך. איך געדענק דעם אײנדרוק, װאס ניגערם קריטיק אויף זײן .םערר גנב׳ הןןס געםאכט אויף די ״יונגע*. ניגער האט זיך דעמןןלםט געםינען אין װילנע, און אויב איך האב קײן טעות נישט. א־ז די קריטיק איבער די .שריםטן״ געװען ןןפגעדרוקט אינם זשורנאל: ,די ײדישע װעלט׳. ניגער האט זיך אפגעשםעלט אויף אפאסןןשון און נביאו־ז געזןןגט. אז די ײדישע ליטעראטור װעם נןןך א סך נחת דערלעבן סון ןןס דעם קרעפטיקן סאלאנס. גאנצע װןןכן איז ןןט די נביאות דיםקוטירט געװןןרן אינם קאשע־הויז ארום די םישלעך. אין אפאסןןשוס םאלענט הןןס קײנער נישט געװאגט צו צװײםלען, אבער אפצודינגען הןןט יעדערער זיך געפרוװט. א. װינסער 1914 הןןב איך צום ערשטן מןןל ןןנגעהויבן ארײנצוקו• מען אינם ליטערארישן קאפע־הויז אין ניו• יארק. דעמאלט זענען די ,ױנגע׳ שוין געװען צעטײלס אויף צװײ קעמפנדיקע צדדים. אײן גרופע — די אריגינעלע, אזױ צו זןןגן, — איז געשסא• נען ארוס זײער אלטן פירער דוד איגנאטןןװ און א צװײטע. א נןןסװןןם ארגאניזירטע, האט זיך ארומגערינגלט ארום דעם רעװןןלטירנדיקן י. ןןפאטאשו. ארום די טישלעך הןןט םען דערצײלט אומגעםער ןןט־ װןןס: דור איגנאםןןװ האט אנטדעקט אפאטאשוס סאלאנס און ןןפגעדרוקט זײן ערשטן ראמאן: דעם .םערד גנב״ אינם ערשטן זאמלבוך: ,שריססן׳. אבער אזוי, װי די קריסיק הןןט זיך ןןפגערוםן א סך װארעמער װעגן דעם אנסדעקטן .סערד גנב״, װי אויף דעם אנטדעקערס ,גבור״, װ$ם יאיז געװען טאקע אינם זעלבן זאםלבוך, איז דוד איגנאםןןװ אײםערזיכטיק געװארן און האס דערקלערס, אז אויך אינם .פערד גנב״ האט ער א גרויםן חלק. נו, סארשטײס זיך, אז ןןפאטאשו איז אויםגעקאכס גע• װןןרן און ער הןןם גלײך ארגאניזירט יענע קרעםטן, װאם זענעו פון ןןנו?ייב ןןן נישט געװען צוםרידן מיט איגנאטןןװם םירערשאםט. און אזוי־ארום איז געבוירן געװארן דער נײער זאמל־בוך .די נײע הײם״ םארשטײט זיך, אז איך גאראנטיר נישם םאר דעם אמת םון אט די קלאנגען, אבער ןןט אזוי אומגעםער האט םען גערעדם ארום די טישלעך םונם רעסטןןראן, װןןם איז צו יע• נער צײמ געװען דער אײנציקער מקום-מקלט םון די ניו־יאר• קער ,יונגע׳. און איך, װןןס הןןב נאך נישט זוכה געװען צו קןןנען בײדע םירער, האב זיך זײ פארגעשטעלט, װי צװײ יונגע גלאדיאטארס. װןןס םארמעסטן זיך צום קאמף און םײן הארץ האט געקלאפט םאר בײדן. אביםל שפעםער בין איך מים זײ באקאנט געװןןרן. דוד איגנאסןןװ, — א יונג כיס צװײ ברענענדיקע אויגן און אן ענערגישן פנים. יעדעם מןןל, װען ער הןןס זיך בא• װיזן אויםן שװעל םונם קאפעיהויז, איז ער ארומגערינגלט געװארן םון זײנע לײב־װעכטער: — מאני לײב. זישא לאנדוי, ׳זײזלאנד און אנדערע. אז ער סלעגט זיך א־־עקזעצן מיס זײ בײ א טישל,