Literarishe bleter · 1928-01-06 · 1 (6.1.1928) · p. Seite 6

ליסןרןר י זז נלווזר 6 ו זא טער און נאקאנט געװןןרן אונטערן נאםען .םעגעםיןןן״. אין די ערשטע יארן פונם י׳ה איז דאס געװען א געװאלדיקע רעװאלודיע, װעלכע הןןט זיך צעגןןסן אין דער לענג און ברײט און אונסערגעװאשן א גרויםע גןןל הארטנעקיקע דײטשן. די דײטשע אקאדעמיקער האבן געקעמפט םיט געװאלדיקער םאר■ ביסנקײט. םיהאט ןןבער נישט געהןןלםן. םאקם ליבערםאן איז געבליבן דער זיגער. אפילו איזיט, נןןך דעם אופגעלומפערםן דײטשן קוביזם און עכט־דײטשן עקספרעםיאניזם, איז ליבערמאן פארבליבן אויף א געהעריקער הויך און האלט סעסס און זיכער אין זײנע אלםע הענט דעם רודער פון א שיף, װןןס הןןט גארנישט פײנט גו שװימען אין אומרויקע װאסערן. דןןם איז שוין גארנישט אזוי לײכט םאר אן סא יעריקן װעטעראן. װי עס זעט אויס, םילט זיך ליבערמאן אויף דער עלטער זײער גוט אין זײן ראלע אלם פרעזידענט פון דער בערלינעי■ קונסס־אקאדעמיע. - ■*8י3£ ־< > *. ײנ׳יםיז — *!י• םאקס ליבערמאן הןןט נישט קײן גליק זיו פאריז. װען ער איז נאך געװען ױנג, איז ער געקוםען קײן פאריז, װען םראנקרײך האט געסילט א האס קעגן אלץ, װןןס האט געקענט זיך אויםדאכטן דײטשיש. אויף ליבערםאנען הןןס דאם זײער שטארק געװירקט און דערםאר האט ער ' נישט געקענט זיך אקלימאטיזירן אויף דעם םאריזער קונםטיבןןדן. איצט חזרט ז־ך דאםזעלבע נאכאמאל איבער. איצט, װען די ברײטע קונסט־װעלם הןןט ארויםגעװיזן ליבערמאנען דעם יובילאר אזוי פיל אנערקענונג — נןןך דעם װי די זנאלרײכע סארערער האבן זיך געװענדעס גו די פאריזער קונםח־פרײנט מיס א פארשלאג צו סײערן ליבערםאנס יובילײ אויף א געהעריקן קינםטלערישן אוםן אין פאריז מיס א רעטראםפעקטיװע אויסשסעלונג פון ליבערסאנם װערק, הןןט זיך ארײנגעםישט דער גוט־באקאנסער שאװיניסטישער עלע• םענס, באװאפנט מיס די װויל־באװוסטע םאטיװן און םאר• טונקלט אליכםיקן יום־םוב. דער קאמף איז אבער נאך נישט געענדיקם. זײער םעג׳ לעך, אז ליבערמאנס באדײםונג פאר דער מןןדערנער קונסט װעט נןןך זיגן און די אמתע קונםט־ליבהאבער װעלן נןןך הןןבן אינגיכן די מעגלעכקײט זיו געניסן סון ליבערמאנס קונסט. פאריז װעט זיך אפשר איבערבעטן און װײזן דער ברײ■ טער װעלס דעם גרויסן אוזיר םון א גוסן קינססלער. קען הןןבן א,שײכות מיט דעם יובילעום פון דעם 80<יעריקן קינםטלער. ם׳איז ארוים אויף ײדיש א מאנאגראפיע װעגן מאקס ליבערמאן. געשריבן פון לעא קעניג.•) א מןןנאגראסיע װי די אנדערע םריער־דערשינענע אין דעם זעלבן פארלאג. מיט רעםראדוקציעס און דעם קינסטלערם *ארטרעס אויםן םאדער־בלעטל. םיט כמעט די זעלבע מעלות און חםרונות. מיט אײן װארט: עפעס אזעלכעס, װאס הײבט ד.ן בו װערן א גאנץ נארמאלע ערשײנונג אין דער מאדערנער ײדישער ליטעראטור. ס־האנדלט זיך אבער נישס װעגן דעם, נןןר אט װעגן װאס — אױב א יובילאר, םארװאם זאל מען פןקס ליב*רפ*ן-1ןרסרעס 6ין 6ר1י 1. זיך נישט קענען ערנ ויבן זיו טראקטירן דאס פײערלעךז ארוים־ געבן אן אמתע פראכט־אײסגאבעז םארװאס זןןלן מיר שטענדיק זײן אונטערשטעליק ז אין דער צײט פון דער .סעבעסיאן׳ איז מאקם ליבער■ מאנם אײנםלום אויף דער דײטשער קונםט געװען אומגעהויער גרויס. ליבערמאן הזןט ארײנגעבראכט דאם .שטרענג פארבאטע־ נע• אין דער קאנסערװאטיװער דײטשער אידיליע. נןןך דעם זויבערן װילהעלם לײבל און ראמאנטישן אדאלף מענבל, שײנס ליבערמאן גו זײן דער .טיר• עםענער׳, דער ,װעג־װײזער׳ פאר פארשידענע נײע םעגלעכ־ קײטן אין דער דײטשער קונסט. ליבערמאן איז נישט םער און נישט װײניקער װי אן אימפארטירער םון םראנבו זישע קונםט־ עלעמענטןלקײן דײטשלאנד. ער האט גענומען דעם פראנגוי■ זישן אימפרעםיאניזם און איבערגעפלאנצט אויפן דײטשן קונסט■ באדן. די םרוכס דערםון האט באקוםען א ספעגיעלן כאראק־ •) ם*קי ליגמרםןן, ײדן׳קינססלזר םןנןנרןמיעס. 6>רל*נ ,סריזזנגל׳, •זןריז״ 27ל1. ■*ריז, דמסםכער 1927.