Literarishe bleter · 1927-12-30 · 52 (30.12.1927) · p. Seite 1034

52 עא ליסןרןרישז גלזסזר 1034 די בילדער־אויםשטעלונג פוז זאפיע בארנשטײז האם זיך שוין אין םריען עלטער געסונען אין אאריז אין ארײנגעגױגן געװארן אין ןןס רעם קאםף. שרײבנדיק װעגן איר שאםונג, קןןן מען נישט םארגײגײן שװײגנדיק לאטטן. אײנעם םון די באװוםטע סראנגויזישע מאדערנע קינםטלער. אים פעלט אפילו אויפריכטיקײט און בולטן אינדיװידואליזם. דאם איז אבער א מאלער פון א גרויסער קינסטלערישער קילטור. פרײלין בארנשסײן געהער בו זײנע םעיקע שילערינס. אירע ארבעטן באװײזן פארשטענדניש און די םעיקײס ןיך ארײנבוסראכסן אין לאטטס פארשידענע קןמבינאביעס. מיר קאנען נאר באדויערן, װאס די קינסטלערין הןןם נאך נישם באװיזן בו םארדײען װי געהעריק די םראנבויזישע קונסס. די אלע עקספאנאטן באװײזן דעם גוטן געשםאק םון דער קינסטלערין, זײ זענען דורכגעדרונגען מים קינסטלערישן שװונג. אין א טײל לײװנטן באמערקן םיר נישט-דרײסםע םרוװן בו באפרײען זיך פון דער םאניר, און מיקאן האסן. אז םיט דער בײס װעט זי געפינען איר אײגענעם װעג. די קינםטלע־ רין קאן אפערירן םיט פארב, זי הארמאניזירט אויסגעבײכנט א גאנבע רײ טע• נער. זי פאר• שטײט אױך גוט די מאסעריע, פילט זיך אײן אין אירע מא• דעלן און פון יעדער פאזירנדן אביעקט שאפס זי אן אינטערע• סאנסע קאמפא זיביע. זײער אינסע• רעסאנס זענען אירע .שטילע לעבנם*. זײ זענען טײלמאל באמת הערלעך. למשל, די קאמפןןזיביע מיטן רױטן שטול און װײםן קריגעלע אויף א בלןןען פאן. דאס איז א זײער געלונגענע זאך, בלויז שוין בוליב דער הארמאניע פון םארבן און דעם_געשמאק סון דער קאמפענירטער גאנבקײט. די אקװארעלן פון םרל. בארנשטײן זענען לײכט און דורכזיכסיק. די אויסשטעלונג מאכס זײער א גוסן אײנדרוק, זי בא• ײײזט א גאנץ ערנםטע דערגרײכונג. א פאר װערטער םארדינען די עםלעכע ארבעםן םון פרײלין בראמבערג. די ױנגע קינסטלערין הןןס א גרױסע םאר• שטענדניש פאר דעקאראטיװער קונםט. םאר קןןמיןןזיביע םון פארבן. די לע*טע אויםשסעלונג הןןט ארײנגעבראכט סרישקײס י אין דער פארעלםערסער שאבלןןניזירטער װארשעװער קונס■. םעליהס םרידמ*ז ר״ ד. נןסנערנ ונײכנמנ) ז. $1רנשסיין פאריז ביט בו זיך אוםאויםהערלעך יעדן אײנעם, װןןם גארט נ$ך קינםטלע■ רישן װיסן און זעלבסט■ דערקענסניש. סארן מאלער איז פאריז דער לעבעדיקס• טער קװאל, פון װאנען עם שפראבן ארוים די נײע פןןרמען, פון װאנען םישװיםס ארױס דער מאדער• נער ארגינעלער טאן. פאריז איז אויך דאס קאמפס־פעלד פאר יעדן קינסטלער, װאם װיל זיך אדורכשלאגן סון די שאבלאנען און אויסגעפינען זײן אײ• גענעם איך. װײ אבער בו דעם, װןןס קןןן אײגענעם איך בװישן דעם גערויש פון ןןט און גײט אװעק אויפן װעג סון אומאױם• ון6י1 *ןיינמט״ין נישס געסינען זײן די אלע נײקײטן העדלעכע נאכאמונגען. ביז בו דעם שעפערישן זעלבםטםארד,— דאס הײסט — סתם מאניר. פאר די, װןזם זענען גײסטיק שטארק, און װײזן ארוים די םרישקײט און אינדױױדואליזם םון זײער טאלענס, איז פאריז דאט ארט םון קינםסלערישער דערלײזונג, דער בעגליטער קעסל, אין װעלכן סיקומס פאר דער פײנטלעכער קאמף פון פאר• שידענע כחות. װאס פארהארטעװען און קריסטאליזירן דעם יוננן טאלענט. אין פאריז קאן זיך דאס אױג אנזעסיקן 1. וןרנ״־ז •רוי־ (מיירז װו נןןך. װי מיט דער שאפונג סון די גרויםע מײם• טער װי פיקאסא. װלאםינג, אוטריללןן, דערען, םאטיסם און אנדערע ז טאקע אונםער זײער השבעה פדוװט דער יונגער מאלער גײן אויף נײע װעגן, פון זײ שעפט ער די װיכטיקסטע זאפטן, װעלכע ער ארבעט איבער און ברענגט ארײן אין זײן אײגענער שא־ פונג. םרײלין זןןםיע בארנשטײן איז אײ■ נע סון די. װעלכע