Literarishe bleter · 1927-12-23 · 51 (23.12.1927) · p. Seite 1013

'5זסז לים*ר*רי**נל***ר 51־זא װעל מים גןןטם הילף זיך אוםקערן צו םיץ ארגעס, *ו שרײבן און *ו םארנעמען זיך מיט ליטעראטור, װי סריער. און װעגן אײך, האג איך געהערט, אז איר ארגעט סיל, איר סארשט און שרײגט איגט סיל. גוט און װויל איז אײך. באריכם מיך ןןסט םיט אײערע בריװ. אײערע װערטער דערסרײען םיך. אײער םרײנם און דער םרײנט סון אײער הויז, װאס האלזם אײך םון װײסן. ש. אבראםןןװי&ש 9. (1ון רוזיזז*) ןןדעם, 29 ןןקסןןבער 1916. טיףינעשעצטער םעםיאן מארקאװיסש! די באשסיםונג סונםי בענטראל־קאםיטעט .םםיבי־השבלה* םאר םיר די לעבנםלענגלעכע ■ענסיע אין נכים םון 3000 רובל איןןר, לויט דער שריםםלעכער ידיעה פו:ם קאםיטעט םון 15 א*־יל ה.י. — איז איא װיכטיקער, באפרידנדייקער און נאכנישם־ געהערטער, דוכט פיר, בײ ײד־. פאקס, װאס םארשאסט זײער םיל כבוד דעם בענסראל־קאמיטעס פון דער געזעלשאסט, אלס דעם איניביאסאר םון דעם באשלוס, אויך דעם ײדישן םןןלק און זײן ליטעראסור און נלײכבײטיק—אויך מיר, איר באשײדענעם דינער. אויב ןןבער דער סאקס לויס זײן װיכטיקײס איז, װי געזאגמ, זײער א געהויבענער, לײדס אבער די פארם, אין װעלכער ס׳איז אויםגעםאםס אט די װיכטיקע באשטיםונג פון אײניקע פעלערן, װעלכע םארפינערן זײן הײכע באדײטונג און דערםירן עס כמעס בױ דער םדרגה םון דעם באקאנקן בײ ײדן װארט: קבבה. ערשםנס, װןןס דער פענסיאנער מוז זיך רעכנען מיט די פקורים, םון װעלכע ס־קוםט די באשטימטע פענםיע, יעדע םון די ןןיטײ• לונגען האלט זיך םאר דער איניציאטארין דערפ־ן, און דער פענ• סיאנער איז געצװונגען צו זײן אפהענניק םון יעדער סון די אפ• טײלוננען 7). די פענסיע װערט אויסגעצאלט נישט פינקסלעך, אין נישט קײן באשטיפםער צײט, נאך סיל םאל דערסאנען און דערצו סײלנװײז, און בכלל נישט אין דער פארם,װי עם װאלס געפאסט. אויב דער צענטראל־קאםיםעט, װי דער איניציאטאר״װעט נעםען אױף זיך די םרחה אױםצוםילן זײן באשלוס און װעט בא• זײטיקן די אויבנדערםאנטע םעלערן, װעלן דערפיט באזײטיקט װערן אויך די אוםאנגענעםלעכקײסן םאר םיר, םיט װעלכע ם׳זע- נען סארבונדן דאס באקוםען יעדעס מאל די פענסיע. עס װערםיםיר, ב׳ה, בעסער אין געזונס, נאר, לײדער, צו• ביסלעך. עם איז דערםאר, װאס ס׳איו פלוצים אין הארבסט גע־ װארן קאלט, און םון דער צװײטער זײט, — װאס ס׳איז נישמא קײן מעגלעכקײס אונטערצוהאלםן דאס געזונט םיט בעסערן דער• נערן זיך, װײל דער יקרות אויף פראדוקטן םוךערשטן געברויך שטײנט סון םאג צו םאג. װי נאר״כ׳װעל מיך םילן װידער געזונט און כ׳װעל האבן די םעגלעכקײם זיך נעםען װירער צו דערארבעס, װאס איר האט םיך געבעטן צוליב ,סטארינא*7). מיט סארגעניגן װעל איך עס טון, נאר םארשטײט זיך, נישט םריער פון קומענדיקן זוםער. װי זשע איז אײער געזונט, טײערער םרײנט, און װאס הערט זיך בײ אײך גײעס? איך דריק אײך אױם םײן הארציקןדאנק םאר אײער ענערגישן אנטײל און םיסהילף; איך האף, אז נאכן באקוםען דעם בריװ, װעס איר נישס סארזויםען צו מאכן די נויטיקע שריט םכח דעם, װאם איך האב אײך דא געשריבן, און דערמיט װעט איר מיך .בארויקן, װאם איז איצט, װי די דאקסוירים זאגן, זײער װיכ• סיק סאר םיר. א הארציקן גרוס אידע יעסיםאװנע. איך נעםאײך ארום שטארק. םיס אמתער אכשונג אײער איבערגעגעבענער ש. אב ר א מא װיס ש. •) ןס דער בריװ איז דורך םענדעיען ד י ק ס י ר ס נעװפרן >ון נ?1יז גיחתסעס 6ין ם*נר*לען.;ם*ם1#ת, *יליב ד*ר קר§נקײס הןש ער אלײן, ניעט נעםריני. נ. ם. ז) ש. דיננןױו הןט *י1יםנע<עבן זאםלביכער געװידמעס דער ײדיעער געשיכסע *ין ליסער*סור*גע*יכסע .יעװרעיסק*יא םסארינא״ םענדעלע רןם נילם נןװיזן ןנײערײנן ע*עס 6ןר דעם זןסלניך. אײך, זאל םיך נאס םזכה זײן םיט אײערע בריװ. װאס רעכנם איר, םײן טײערער,—איז דא א האסנונג, םיר זאלן זיך זעןז איז דא א האפנוננ, םיר זאלן זיך װידער םרעםן אץ באנײען אינזערע געשפדעכן װי אםאלו איך אלײן װײם גארנישט, איך װײם נישט, װײל׳איך בק נישט בײ זיך אין די הענס און פײן צײט איז נישס םײנע... איך בעגק נאך אײך אזוי שטארק, אז איך קאן גארנישטדעדן און קאן םער נישס םאריך זײן. לעבט גליקלעך און צוםרידן, װי עס װינשט אײך אײער טרײער *־ײנד ש. אנראימאװיסש. 7. (§ון הסנרסיס) אדעם, ערב-םוכות, תערב (1911). שלום לך חביבי ואהזבי היקר ושלום לאשתך,ידידתי היקרהו נעכםן בין איך צוריקגעקוםען םון שאבא, װו איך האב םארבראכס םיט םײן סאנדליע און געגעסן טרויבן, און װי גרױם איז געװען םײן שפחה, װען איך האב אין זעלבן טאג באקומען אײער סײערן בריװ. איר האט םיך דערםרײט םים דער גוםער בשורה, אז אײער חשובע טאכסער האט חתונה םאר א םאן, װאס איז איר און אײך ליב. איך װינש איר און איר םאן און אײך, טײערע עלטערן, אין פײן נאםען און אין פײן פרוים נאםען, די בעסטע צרכות... און נאך םער אױ גרויס געװען בײ יםיר די שפחה, װאס ידאם געזונט םון אײער םרוי סארבעםערט זיך םון טאנ צו םאב. םײן גרױסן צער צוליב איר קרענק האס גאט גע• זען■ און געלויבט איז גאס, װאם ער האס סארנוםען מײן תםלה װעגן איר. ,װענן די ענדערונגען, װאם דאיםן םארקיםען אין אײ• ער לאנע*, װײם איך,—איך הער נישט אויף צו טראכםן םון אײך און םרענ זיך שטענדיק נאך בײ אײער שװעםטער װעגן אײך. איר זענס םיר ליב און טײיער און איך גאר נאך אײך און נאך אײער אנדענק. םײן בענקשאפס צו אײך קאן איך נישס אויסדרוקז שריססלעך, און איך םארשװײג דאריבער װעגן מײן ליבע... בײ םיר איז אלץ װי געװען. אוםזיסט האבן געשריבן װעגן פיר די שרײבער, און םיך םארשאשן פים באגריםוננען און אױס־ גערעדט נײן םאם רײד, איך בין אלץ אן אײביקער קנעכט בײ דער תלםוד־תורה.. דער דריסער באנד םין םײנע װערק אין העברעיש איז שוין כםעס פארטיק אין דרוק. עם אױ נאך דא א סך ארבעטאון א־ך האף צו גאט, אז ער װעם פיך לאזן לעבן, און װעס םיר געבן כח צו ארבעסן אין אינזער ליטעראסור, לוים םײנע םענ• לעכןײסן. אין איר, םײן סײערער, םיס װאם סארנעמט איר זיך א־צש. צו אײערע רײד קיקז דאך פיל ארויס. זאגט םיר, ליבעי, איז נאך דא א האםנונג, םיר זאלן אײנער דעם צװײסן זען און קאנען אינגיכן שםועסן צװישן זיךי- דײן טרײער סרײנס, װאם איז דיו־ איבערגעגעבן םיסן גאנצן הארצן ש. אבראםאװיסש. 8. (§)ן הענרעיש)!אדעס 1912?|. שלום לך אהובי וחביבי,. רעי כנםשי, שלום לאשתך, ידידתי הנכבדה, שלום לביתך, ולכל אשר לך שלוםי אונזערע אור־עלטערן םלענן אנהויבן די בריװ צו זײערע נעליבטע פיט דעם םשל און םליצה:*װער װעס םיר געבן סלינלען װי בײ א םױב, װעל איך םליען און רוען א. א. װ.*, װי עם שטײט דארט געשריבן.. און איך, אין דער איצטיקער צײט, װען ם׳בוים םורעפס און םען סליט אין הימל, װעל אנהויבן םײן בריװ צו אײך מםש אס װי אזוױ ״װער װעס םיר געבן אטורעם, װאס פליס אין דער לופסן, װעל איך םליען און רוען םים אײך אין דער נאענט און אױםגיםן םאר אײך םײן הארץ אץ םײנע רײד א. א. װ.* אזוי איז עס, םײן סײערער. װעגן דעם, װאם איך האב געקאנט שםועסן םיט אײך פערזענלעך, קאן איך נישט און בין נישט בכת צו זאנן אײך שריפסלעך. שוין *א יאר, װי לױטן באסעל סון די דאקסוירים בין איך אפנעריםן םון שרײבער און םון ליטעראסור. איך שםועם איצט אץ רעד און רעד סיל, און שרײב און טו װײניק. עס װעט אװעק א קורצע צײט און איך