Literarishe bleter · 1927-12-16 · 50 (16.12.1927) · p. Seite 980

90 *א ליטערארישע בלעטער 980 זעטיקן װאכעדיקערהײט םיט אײער בילד, באזוכט םיך יעדנמלם װאם-אססער פיט אײערע גריװ און רעדט צו םיר דודך דעם .טרוים׳. סון אײער שװןןנער ר׳ם םראגקי הןןב איך געהערט, אז אײערע טעכםער זענען אװעקגעםןןרן שסודירן און איר זענט נע• בליבן םיס אײער געערהער םרוי און זון אין א סרעםדער שסאס; א־ן איך קאן דאך אײך און אײער טײערע סיוי און װײם׳'װי שװער ם־איז םאר אײך דאס עעשײדן זיך פיט די ליבע קינדער. װײל אויך בײ פיר — זענען די קינדער אװעק, דער אהער און דער אהױ, און איך בענק נאך זײ זײער שסארק. דעם םאריקן זומער האב א־ך קײן רו נישס געהאט, גאנבע טעג בין איך געװען סרוד םיט דעם רעמאנט סון דער תלםוד• תורה און םיםן אכסונג געבן א־יף די ארבעסער. איבס װוין איך אין אינסערשטן שכאק און האב א םײנע דירה, װאס קאן שאםן הרחבת-הדעת דעם פענטשן אבער םײנע סארשײדענע זארגן לאין םיך נישט רוען, איך זאל זיך קאנען סארנעםען םיט דברי-ינ־יה און ליסיראטור, װי ם־װילט זיך םיר. ם׳זענעז דא אן א שיעור שסערוננען אין אויב גאט װעס מיר בײהילסיק זײן און װעס נישס בינעסען סון םיר זײן הײליקן גײםס, װעל איך םיר נעפען בײט בו םארענדיקן דאם בוך ״װינשסינגערליג) און װעל אים דרוקן אין דער בײטוננ .דער סרײנד• *). די םיל ברות, װאם האבן געטראסן אינזער סאיק הײנטיקס יאר4), האבן םיך זײער שטארק דעררריקס. איך בױ שסענדיק םארבארנס, םײן געסיט איז אויסגערענט א־ן אסטםאל װײן איך דער שטיל אויסן בראך סון םײן םאלק אוי, װאס איז געיואין סין אונז ו איך דאנק אײער סײערע םרוי, װאס האט זיך דערםאנס אן םיר און אײך בוגערעדס אנבישרײבן םיר. זאגט איר, אז כ־װעל איר קײנםאל נישט םאינעםן אט דעם חסד. פײן סרוי און םײן הויז-געזינד גריםן אײך, אײער סרוי און זון סרײנדלעך. איך בענק נאך אײך. םײנע ליבע סרײנטו איך האב אײך ליב םיטן נאנגן הארגן, איך האלז אײך און קזש אײך םון װײטן. ש. אבראםאװיסש איך בעט אײך אנבושרײבן דעם ה׳ םעװ אין םעטערבורג, ע- זאל םיר אסשיקן דעם האנאראר סאר פײן דערבײלונג .איז זאייראק איםרועל*, װאם איז נעדרוקס נעװען אין .װאםכאד־,), װײל דעי ה׳ היבש, װאס אױ םיר באהילסיק געװען בײ דער איבערזעבוננ, איז אן ארעםאן אין ער קוקס שטארק אמיס אױף דעם באבאלסם םאר זײן ארבעט. איר געדענקם נעװיס, אז איך ה׳זב אײך נעבעסן איבערבוגעבן די דערבײלונג דעם ה׳ סעװ און זאנן אים, ער זאל סאר איר איבאלן ססן רובי. איך האף, אז איר װעס גלײך ערסילן םײן ביטע. ידידך הנ״ל (סוף קימס) י) די נרסמע םײלן סינם ניי״נײי־ניםז .װ-נסיענונרי״ חינן וין נס- ,רזקם *ין סי1ם-נליכםם .ייײסע 8יינס-<ינ9י$ססק*, 1888—1189. *) סןננלןס, דערסינען סין נעםערנירב זיבס 903(. 1. 8. ׳1 קעסעניעװער ■)<י8$ 1. ס. י, עם ■יז יי .קייעסעע-, װ*ס ה$ס זיך *ננעהוינן ני יריקן ■ין .װןס. כןד• 1891. דער .װןםכןי׳ עיז דעיוןר ןננעססעים־נעװןרן ■ײף * חדסים ײרך דער דןריסער פןכס. 5נ. ם. סארלאג ש. גאלדפארב, װארשע שוין דערשינען: װיקםאר מארגעריט ל צ ל 1 ראםאן דעד דריםןר םלל סזן דןר םרילאנין — פרײז 8.50 גילדן — ד.1ים:ז-ם*יק1יף: ס2 1>1*ס1ס1יז ,סעוסננזם׳ני 'זסוןסץפ. .2(>61ק5 בריװ פין מענדעלען צו ש• דיבנאװ ס. רינגןװ ויז!*■רײנדעס געװען םיס םענדעלע פוכד םםרים *ין ססך *ין *יל יןרןי). זײער ערססע נ*ק*נסס*1ס ■יז וןרנעקימען עין 1890> וין ײ יןרן, װען ס. דיננןװ ה*ס נעװוינס ■ין *רעס, הןנן זײ זיך זײער *|ז גע• םרןון. זײ םלעגן נןזיכן ■•נעי דעם עװײםן עין ולענן זיך *יוןפענקיסען װןך• װעבנסיעך *ו-ף ד• ■װנסן *ין די קרײזיעך ■ין *דעס. ס. ייכנןװ ■יז *ז1י נים געװען ■יז םיר נענענן ײ םעניעכק-ם ןעניקןעירן םענדעיעס נריװ *י *ים * סײי םין די *ריװ זענען נעסריבן ■ין העברעיס, * סײי — *ין רײיז■ .*ע 5 > .■) ■;;•) -ץ ״יזייר *י0ײ*|*)/*• ד• ••)••ז/׳*.י)*-•*( י׳וײ־זן׳*^ י׳נ ׳ד-ייזײןיזי״י^ייײזײזזברג•-•• נ .׳ ד-ד• ׳-ײײ יײ ׳ר׳י׳• *יײ־ 4ל5נ<לי-.׳')***־׳))5 ■•' — ד-ר,׳~ײן ז—ײא• י-ן ײן *ן ן—י ׳.$-*-•*£ ײק •*ןי•״* }*9י| -•״*ז׳׳ין׳יד׳׳ן*'••/ >׳£~.ן- -הין>װ(׳*׳<■רײן׳־' •*-ן -;יײי •ײ׳-^ן ׳-ן £•;-••( *•׳ז— ד*• .-*** דר4 <*<(׳*•/■ ״יעיײ '*■)■*^'׳*!*••)■ •** *ע-סיי די ניי%—׳ *ײ — .־ןן )•ן-ײ-י ••־דײ^י׳ ךי• ײן ו*1׳ך) ׳ײי ײי זלז ז** ■?װז־'־זי'וז)'/־׳ ן זײי/ •:'• וװי* ײ''*ן-״י-ע,#*ד-׳.1׳יי)*-• ײנ— ■—,..קי׳—וןי ׳^זיף. <ז.-;י- ■ ׳•)אן^^^ד^׳זײ)׳• י..״ ׳•• •*,■ ״•■ן ׳■^ •׳ק •> — ר׳י ׳י׳ױײ! 'י• ״* ירײ י)?־ נױ מענדעיעם הןנססריוס. 1. (|ין ריסיס) אדעס, 9 דבבעםכער 1892. סײערער סיפאן םארקאװיסש. איך האב זיך זײער דערםרײט םון דער ידיעה, אז די אר• בעס בײ דעם זאםלבוך, ױאס איר האס סארנענופען, גײט אויף א נאנג. באשטיםען די בײס, װען םיר קאנען ױך זען, קאן איך,בום באדױערן, נישש, װײל עס װענדס זיך נישם אן םיר, נאר אן דער קראנקײס סון אײער ליבן זונדל. איך װינסש אים םון טיםן הארבן גיך און פולקום געזונם װערן. איך בין איגס שרעקלעך סארנופען אויף םײן שטעלע, םײנע אפט-ענינים רויבן בײ םיר בו די נאנגע בײט, און גיבן פיר נישט קײן אײן םרײע םינוט, איך זאל זיך קאנען קאנבענסרירן און םראכסן פכוח א ליטערארישן ענין. דאך האב איך אנגעשסרענגס אלע בוחות פון םײן װילן און זיך גע• בװוננען נעכטן אין אװנס זיך זעגן בו דער ארבעס, און פיט גאטס הילף אנגעשריבן עטלעכע שורות םון דער םעשה בוליב דעם זאםלבוך. זאל גאס נאר געבן בוחית בו שרײבן װײסער. איר קאנס זיך גארנישס םארשטעלן, װי שסארק עם װילם זיך םיר בו זעען זיך םיט אײך, נור... ם-דאי־ף לײח און װארטן. גים איבער פײן הארביקן נרום אלע אײערע. אײער ש. אבראמאװיםש 2. (סין ה**רזזי*) אדעס, םוש׳ק, 4 אקסאבער 1903. םײן טײערער און ליבהארגיקער פרײנט! אםת, סיל םרײד האב איך געהאט פון אײער סײערן בריװ, די שסאיקע בענקשאםם אבער, װןם איך האב, סײערער, בו אײך איז םארבליבן, װי פריער, האס נישט אױסגעהערס און װעט נישט אויסהערן כל-זמן םיר װעלן ״זײן אײנער װײט סונם בװײטן. די פערזענלעכע געשפרעכן, װאם םיר תלעגן םירן אײנער פיטן אנ• דערן, קאן םען נישס סארבײסן אױף די געשריבענע װערטער. עס איז נישס נלײך דער םארגעניגן, װאס ם־האס, בעת םען זעס דאם סנים םזן דעם געליבםן אין םען העי־ט, װי ער רעדס םים דער— בו דעם סארגענינן, װאם ם׳האס, בעת פ׳לײענס זײנס א בריװ. װי עם איז װײס דער חלום סון װאר, אזוי װײט איז דאס לײע• נען סין דעם לעבעדיקן װארט. און אויב ס׳איז שוין אזוי בא• שערס, איך זאל נישס הערן אײערע רײד און איך זאל ױך גישט *) זק רי *רסיק9*ן *ין *. די1נ*מ *ין די ״יים. ני.* נים. 44 -47 םון תײ-י*ר. נ. מ.