Literarishe bleter · 1927-12-02 · 48 (2.12.1927) · p. Seite 940

40 זא ליסזרןןריעו בלעסער 940 םיט מעסער־גאפל און זײ זענען בײ איר עפעס מןןדנע גע• פאלן םון די הענט, הןןט קאטיע אױפגערױמט דאס געפעס, און קאטערינע האס געטראכט נאר װעגן אײנס: װו װעלן זײ זי לײגן שלזןפן. זײ װעלן געװים זי אפםירן גו שכנים, און אלײן װעלן זײ בלײבן דןן בײנאנד. דער דאזיקער געדאנק האט װידער אויפגעהויבן אױםן דעק פון איר הארבן א טונקעלע כװאליע םון װײסןןק און אײםער• זיכטיקײט, נאר קאטיע ה$ט פון ערגעץ געבראכט אן אויםגע• לײגס בעטל און אנגעהויבן בעטן א דריטן געלעגער אינם זעלבן בימער. און קאטערינע איז בוגעגאנגען צים סיש, פאנאנדערגע• װיקלט די פאפירן, געקוקט אין זײ און געזןןגט: — גאטעניי, א װארט נישט בו פארשטײן. און װי קלײבט איר זיך אין זײ פאנאנדערל — א געװוינהײט. פארן שלאף הןןט קאטיע ארויסגעשיקט אנדרײען סין צימער. ער האט אנגעטון דאם היטל און איז ארויס. — נו. איצט לײגט זיך, האט זי געזאגט װענדנדיק זיך צו קאטערינען מיט דעמזעלביקן שמײכל אין אנגעװיזן אויסן געלעגער, װו זי האט נאר װאם איבערגעביטן די װעש. אין קאטערינע. פילנדיק אז מען דארף זאגן עפעס העפ■ לעכס, האט געזאגס: — בי װאס זאלט איר זיך מטריח זײן. כ װאלט זיך גע• לײגט אויף דער פאדלאגע, געװוינט בי אלץ... — נײן, נײן, צו װאס: קאטערינע האט אויםגעטון די שיך און געקװןןלן, װאס זי איז נישט געפןןרן אין לאפטיעס. דערנאך ארןןפגעװןןרסן איבערן קאפ דאס קלײדל און, שעמענדיק זיך מיט איר גרא בען דארפישן העמד, גיך ארײנגעלײגט זיך אין בעט. און קאטיע האט ארויסגענומען פון אלמער דעם אלים. צוגעזעצט זיך צו קאטערינען און גענומען םארזיכטיק שמירן די בראדעװקעס, און יענע האט איר געלערנט און געהןןלפן. דערנאך האט זיך קאטיע אויך אויסגעטון. קאסערינע האט מיט נײגעריקײט און גרויל אומגערן א קוק געטון אויף אירע דארינקע פיסלעך, אויף איר בױך, װןןס האבן געהאט א נאענטע שײכות צו איר, קאטערינעס. מאן און װײטער איז איר פינסטער געװארן אין די אויגן. ״און אויף װאם האט ער זיך עס געקװאםעט. זי, קאטערינע גיט א שלעפ אײנע פאמא־ יעס פאר די חזרים א גאנצן צעבער, און די װעט א קריגל מילך נישט אויפהײבן*. — נו, איר האט זיך שוין דארטן ןןפגעפארטיקט? — האט זיך דערהערט פון הינטער דער סיר אנדרײם קויל. — קום. קום ארײן.—האט אים א רוף געטון קאסיע. אנדרײ איז ארײן. אויםגעהאנגען דאס היםל אויף א טשװעקל און ארומקוקנדיק זיך אין בימער, אנידערגעזעבט זיך אויפן אויפגעלײגטן בעסל און געזאגט: — דעם פײער פארלעשןי — פארלעש. אינם בימער איז געװען םינםטער. ס האט זיך געהערט, װי דאס בעט אונסער אים האט א סקריפ געטון און ער הןןט זיך געלײגט. קאטערינע האט געפינסלט מיט די אויגן און געקוקט אין דער פינסטערניש, אין יענער זײט, װו ם׳איז געשטאנען זײן בעט, און אין קאפ הןןבן געפויזעס אוםגעלומפערטע גע• דאנקען װעגן אים, װעגן קאטיען, װעגן ״ליסקען*... — א פיבינקע אזא, א דארינקע... — גארנישט, א גוטער מענסש, א װײכהארציקער... האט געענטםערט אנדרײ װי זי װאלט זיך אן עפעם דערמןןנט, האט קאטערינע געשװינד םאנאנדערגעבונדן איר קלומעקל און ארויםגענומען פון דארטן די שװארבע פלעצלעך. — אט. א מתנהלע... און װײל אין דער צײט איז אין בימער ארײן קאסיע מיט אן אונסערגעבינדעגעם פארסעך און מיט שװאיצע פון די קיילן הענט, האם קאםערינע נישט װילנדיק געזאגט, װענדנדיק זיך בי איר, װי זי װאלט זיך שעמען מיט אירע שװארבע פלעבלעך. — אט, א מתנהלע אײך — א דארפישע. קאטיע האט זיך װידער םאררייםלט און געװןןרפן א בליק אויף אנדרײען. — נעם. נעם, — האט יענער געזאגט, פארנדיק זיך דארט עפעס אין א װינקל — גןןרנישט, א מענטש א גוטער. — ני, צוליב װאס, םילוינט נישס כ׳לעבן — אין באלד בוגעגעבן:—און איך האב זײ האלט א שרעק. — אויף אראגעי — אויף אראגע. אויף אראגע. — האט גיך. גיך אפ־ געענספערט קאטערינע. דערפרײענדיק זיך, װאס דאס מײדל װײסט, װאס איז אזוינם אראגע. און דערנאך איז םען זאלבעדריט געזעסן און געטרינ־ קען טײ• — איװאנאװן האט מען פארט אראפגעזעצט, — האט קאטיע. אגב, א זאג געטין. זיך װענדנדיק בו אנדרײען — אן אלגעמײנע פא־זאמלונג געװען, א טומל... — װאס רעדםטו ז: שוין לאנג צײט געװען — האש אנדרײ לעבהאפט געענטפערט. ער האט נאך עפעס געװאלט זאגן. נאר קאטיע האט זיך װי געכאפש און איבערגעדיסן דעם דאזיקן שמועס אין זיך װײטער געװענדעט צו קאטערינען. — בי• אײך איז אויף די דליאנעס מאזאליעס, און בײ מיר — אויף די סינגער. גאנצע טעג קלאפ איך אויף דער מא־ שינקע. האט קאטערינען זיך אויך געװאלט עפעס דערצײלן אזוינס. אז אנדרײ זאל זיך אויך פאראינטערעםירן און װערן לעבעדיקער, װי בעת קאטיע האט גערעדט װעגן עפעם אן אי־ װאנאװן. ס־האט זיך איר געװאלם דערבײלן, װי זי איז געפןןרן, װאס זי האט געזען, נאר זי האט נישט געװוםט װי אנבוהויבן און זי האט נאר געזאגט, זיך װענדנדיק בו קאסיען: — און בײ אונז האט זיך די ״ליסקע׳ אפגעקעלבט. אונזער בהמה. א גאנבע נאכט איבער איר נישט געשלאפן. דאס קעלבל איז פונקט װי ױ. פונקט די מאמע. — איך האב קעלבעלעך האלס - האט קאטיע געזאגט און געשװיגן א ביסל. און בײ מיר האבן זיך עפעס בראדעװ־ קעס אויף די פינגער באװיזן, — האס ארויסגערערט קאטיע. און קאטערינע האט זיך דערפרײט. װאס קאטיע האס זיך צערעדט װעגן בראדעװקעס. װײל זי האט געװוםט א מיטל קעגן זײ — ןןלים. און זי האס גלײך גענומען דערבײלן, װי מען דארף זײ אראפנעמען. און געסטארעט זיך װאס לענגער רעדן, מירא־הןןבנדיק, אז זי װעט באלד ענדיקן, װעט װײטער נישם זײן װעגן װאם צו שמועסן. נאך װעסשערע, װאס איז געװען פאר קאטערינען אן אפקומעניש, װײל זי האט נישט געװוםס, װי בו באגײן זיך