Literarishe bleter · 1927-12-02 · 48 (2.12.1927) · p. Seite 938

48 זא ^*!(רןריוו ולןוװ 438 דערפילס אזא פרײד, װאס זי האט נישט געםילט אסילי דע• מאלט, װען זי איז מיט אים געפארן נאך גראז און זײ זענען געשלאפן אין שײער. און ער האט אויך נישט ארויסגעװיזן אזוינס, װןןם מען האט געקאנט דערװארטן םון א מאן, עו װעלכן ם׳איז געקומען צי־פארן א געװארפענע װײב, א פראסטע פויערטע סין דארף אין א קומאטשענעם סאפאראן. זי האט נישט באמערקט אויף זײן געזיכם אין אין זײן שטים קײן מינדסטן שאטן פון אומסרײנטשאפט אין כעס: ער איז געװען רויק, װי סריער האט זיך בײ אים געפילט א קוים באמערקבארע אפוטרופסדיקע צערסלעכקײט, דערהויפט װען ער האט געזאגט: ״װאס איז מיט דיר — בריאה, דו איינע?* — נו, לאמיר גײן, כ׳װעל הײםן שסעלן דעם םאמןןװאר. ער איז אװעק פארוים, מיטן שטעגעלע זיום נײעם הײזל, װאס איז געװען פריש אפגעפארבט אויף געל און איז געשטא־ נען בײם װעלדל צװישן אפגעהאקטע פיעניעם. אויפן װעג הןןט ער זיך אפגעשטעלט און א געשרײ גע• טון צו עפעס א מענטשן אין א רעקל, װעלכער איז גראד פאר־ בײגעגאנגען: — איװאן קוזמיטש, מען דארף מארגן שיקן אין שטאס נאך סחורה, כ׳װעל אנשרײבן א צעטל. לויט דעם, װי ער האט זיך געװענדט צום דאזיקן מענסשן און װי יענער האט אויםמערקזאם אױםגעהערט אים און געענט־ פערט ,גוט*, האט קאטערינע דערפילט, אז ער איז דער זעלי ביקער קלוגער, גוסער באלעבןזס, אנדרײ. און עפעס נאך אײנער, פון װעלכן ס־הענגען אפ מענטשן, װעלכער באפעלט און גיט פארארדנונגען אין דעם דאזיקן פרעמדן, אומבאקאנטן ןןרט, אלצײנס, װי ער פלעגט דאס טון אינדערהײם, אזוי פראסט און רויק, פונקט, װי אנדערש קאן דאס גארנישס זײן. זי איז צוגעגאנגען צום שטיבל מיט א פארכאפט הארץ. ער האט איר גארנישט געזאגט װ ע ג ן ד ע ם. פלוצלינג װעט זי זיך באלד באגעגענען מ י ט י ע נ ע ר. געװיס אויסגעפוצט אין א קלײד, װי א פריצטע. קאטערינע האט נישט װילנדיק א קוק געטון אויף איר ױם־טובדיקן סאראפאן און דערםילט װי א זודיקע כװאליע בלוט האט, םון חרפה פאר אירע דארפישע מלבושים, זיך ארײנגעגאסן איר אין די באקן. אז זײ זענען ארײנגעגאנגען אין געראמען צימער פון שטיבל מיט די נײע סאםנע־װענם און איבערגעצוימטע װענט־ לעך, איז דאם ערשטע, װאס זי האט דערזען איז געװען צ װ ײ בעטן. . בײ איר האט דאס הארץ אזוי נענומען קלאפן. אז די פים זענען פלוצלינג אפגעשװאכט געװארן, אנגעהויבן בויגן זיך, און אין האלז האט עס אנגעהויבן סריקענען. אין ציםער איז אלץ געװען אזוי פרעמד, אזוי נישט ענלעך אויף זײער כאסע, װו זײ האבן צװאמען געװוינט.- נעבן םענסטער — א טיש, באדעקט מיט א צײטונג, צוגעשפיליעט אין די װינקלען מיט נעגעלעך. א טינטער. א פעדער. א בארג ביכער, עפעס פאפירן, אנגעשטאכענע אויף א לאנגן׳ טשװאק אויפן װאנט. רײנע שטאסישע האנטעכער לעבן האנטםאם אין װינקל. — וזפילה סון. איז בײ דיר נישטא צו װעמעןן — יןן, נישטא, — האט אנדרײ פראסם געענספערס. ער האט געװאשן די הענט, שטײענדיק מיט דער פלײצע צום װײב און דערנאך נישט געאײלסערהײט אויםגעװישט זײ מיטן קלןרן װײםן האנטעך. , י אן אלטינקע מיט אן עמער און א װיכרעטש און דערװיסנדיק זיך. װאם מען דארף, האט זי געזאגט, אז אנדרײ ניקאנאריטש איז ארויםגעפארן אויף א דאטשע. אהין דארף מען פארן מיטן אײזנבאן. קאטערינע האט זיך אזוי דערםרײט, װאס זי האט געפו־ נען א שפור פון איס, אז זי איז כמעט לויפנדיק ארױסגעםלויגן פון מויער. פון גרויס םרײד האט זי זיך נישט פאנאנדערגע־ פרעגט װי געהעריק, און עם האט זיך באקומען אזוי. אז װען זי איז געקומען אויף די דאטשעס, האט זי די גאס געװוסט, נאר דעם נומער פון דאטשע האט זי נישט געװוםס. ם׳איז שוין געװארן באלד אװנט, עם האט זיך אראפגע־ לאזן א כמארע. און זי איז אומגעלאפן פון אײן עק גאס צום צװײטן. געפרעגט און בשום־אופן נישס געקענט געפינען. אין האנט איז בײ איר געװען א קלומעקל מיט שװארצע פלעצלעך. פארװאס ז האט זײ גענומען, געדענקט זי נישט. געפארן איז זי מאכן א סקאנדאל דעס מאן און אױס געװוינהײט, אפנים, םיטגענומען א מתנה — שװארצע, אײנגעמאכטע אויף אראגע, קארענע פלעצלעך. געלט איז געבליבן סך־הכל עלף קאפיקעס. די געגנט אן אומבאקאנטע. סיקומט אונטער די נאכט, ם׳נעמט בלאזן א װינט. און זי, מיט א פארשװיצטן, צעשראקענעם פנים, פליט אום אי־ בער דער גראזיקער דאטשע, מיט הויכע שיטערע סאםנעס בײ די זײטן, און ברעכט פארצװײפלט מיט די הענט און אין אײן הז^ט פלאנטערט זיך דער קלומעקל מיט די פלעצלעך. און אין דעם מאמענט, װען זי האט זיך שוין אינגאנצן פארלוירן אין העכםטן גראד סון פארצװײפלונג און פחד, האט זי פארקירעװעט אין עפעס א געםל און דארטן הינטער די גראטעם פון א גערטנדל האט זי דערזען דעם אזוי באקאנטן, דעם אזוי נאענטן קאפ טרוקענע קודלעס. דאס איז ער — אנדרײ — געזעםן אויף די שפיץ פינגער נעבן א בײט מיט א פאנאנדערגעשפילעטן פרעניוש און זיך עפעם געגראבן אין דער ערד. קאסערינע האט נאר א געשרײ געטון: — אנדרײעלע, מײן טײערינקער! * א װארף געטון זיך צום טירל פון גערטנדל, און אז אנדרײ האט זיך אויםגעהויבן א פארחידושטער פון בײט, האט זי אים ארומגענוםזין מיט די הענט און זיך צוגעדריקט מיטן קאפ צו זײן ברוםט, נישט קאנענדיק אײנהאלטן די סרערן. — זע. פון װאנען קומסטו? פון הימל ארןןפגעפאלןו — האט אנדרײ מיט פרײד און פארװונדערונג געפרעגט. קאטערינע האט גארנישט געקאנט ענטפערן. — איך האב זיך שטארק דערשראקן. געמײנט כ׳װעל שוין נישט געפינען, א גאנצן טאג געזוכט און אלץ נישסא. טאטע, פןןטערל. װו טוס מען זיך אהין: און זי האט זיך װידער צעװײנט. — װאס איז מיט דיר. בריאה, ידו אײנע! זי האט זיך פארשעמט, אויםגעװישט די אויגן סיט דער פארקערטער זײט פון דער דלאניע און צעשמײכלט זיך פונקט װי א שולדיקע. דערנאך האט זי זיך באלד דערמאנט נאך װןןס זי איז געקוםען צו־פארן. נאר נאך דעם אלץ, װ$ס ס׳איז גע■ שען. נאכדעם װי זי האט זיך צו אים געװארפן, װי צו איר רעטער און אויסלײזער, און זיך נאך צעװײנט בײ אים אויפן הארצן פון פרײד, האט מען דאך נישט געקענט גלײך אנהויבן א םקאנדאל און מיטאמאל איבערגײן פון טרערן צו געװאלדן. און אז אורגעריכטערהײט האט זי דערנאך דערזען אין ג$רפן דעם באקאנטן קודלאטן קאפ זײנעם, האט זי אין האדצן