Literarishe bleter · 1927-12-02 · 48 (2.12.1927) · p. Seite 937

937 ליטנרןרי•? נ ל ז ס ז ר 48 זא שװארצע פל־עצל־ער פאנטעלעימאן ראמאנאװ דער פ״כטער לאנקע, פלעגן שרײען קאראסטעלן, אין פאר• נאכטיקער לופס דערטראנן זיך םון דארף אומקלארע שטימען. זי שטײט אויפן װאגן, און ער, דאס העמדל צעכראסטעט מיט טרוקענע קודלעם, אנגעברענטע פארן טאג אויםן זון, נערט אן מיט די ױירלעם די אפגעשניטענע פײכטע, שמעקעדיקע גראזן און װארפט איר אויפן ױאגן אין די הענט ארײן. דערנאן פירט ער די סערד פארן צוים און זי ליגס אויפן װאגן גראז און קײט א שטרויעלע און װײםט, אז נאך װעטשערע װעלן זײ, מירע פין דער הײסער ארבעט, נאר דערפאר מונטערע און פרײלעכע, לאזן זיך בארױעסערהײט דורכן הויף אין שײער און שלאפן דארטן אויפן פרישן הײ אין װאגן. םיװעט אויפגײן א ששורעם פון דעם זומערדיקן װאלקן, װאס גנבעט זיך שטיל אונטער. דער בליץ װעט זיך אנצינדן אין די שפאלטן פון טויער, און אין דער פרישער לוםט װעט עס אנהויבן שטאר• קער צו שמעקן מיטן הײ און מיט קומאטש פון איר סאראפאן. און איצט איז אן אנדעדע אײף איר ארט. און זי האם געפילט. אז זי איז איצט םעיק אויף אלץ. נאר װען זי איז מיטן געדיכטן עולם ארוים םון װאקזאל, האט זי זיך דערפילט. װי אן אײנגעשלונגענע, װי א פארלוי־ רענע א־־ן דער גרויםער שטאט. זי האט באדארפט א לאז טון זיך אויף איס װי א װיכער, ארויסזאגן אים אלץ. און דא איז איר אויסגעקומען צו גײן און פאנאנדערפרעגן, װי צו דורכפארן אין יענער גאס, װו ער האט געװוינט. קאטערינען האט מען באװיזן דעם טראמװאי. נןןר נעמענדיק דעם בילעט. איז זי נישט געפאלן אויפן שכל צו פרעגן, װען זי דארף אראיגײן, און זי איז געזעסן אזוי לאנג, ביז ױאנען מען איז נישט גע־ קומען ערגעץ אין אן עק שטןןט. האט זי געמוזט צוריקםןרן און דערנאך גײן זוכן דעם נומער סון הויז. ' מען װײזט איר אן װײטער, גײט זי און שעמט ןיך אלץ נאך אמאל צו פרעגן, און װען זי םרעגט שײן, לאזט זיך אויס, אז זי איז שוין איבערגעגאנגען און זי מוז זיך שוין אומקערן צוריק. זי איז געגאנגען, שפרײזנדיק אלץ שנעלער און שנעלער, געםראכט נאר װעגן דעם, אז ביז װאנען זי װעט דא אזוי ארומגײן, װעלן זײ ערגעץ םון שטוב אװעק. װען זי האט געפונען דעם נויטיקן נומער, מיט גרויםע טירן און גלאנצנדיקע שויבן, האט זיך ארויסגעװיזן, אז די טירן םון אלע דירות זענען םארשפארס און מען האט געדארםט קלאפן ןןדער ןןנקלינגען. װוהין $בער קלינגט מען, װי טרעםט מען, אין װעלכער טיר גיין צו איםז — מומעשי, װןןם פלןןנטערםטו זיך דאז — האט איר גע• פרעגט עפעס א מענטש אין א סארטעך, מיט א שטאמאײזן אין האנט. קאטערינע האט געזןןגט: — נישטןן אים דא, ער װײנט דא נישט מער. װןןס הײסט ער װוינט נישטז מאמעלעך, װןןס װעל אין איצטער טוןזו געלט האט זי אינגאנצן געהאט נאר אײן קערבל, פאר• בונדן אין א ברעג פון טיכל. דןןס װעט נישט קלעקן אײף צוריקװעג. נןןר אין דער צײט איז *וין טיר אונטער די טרעפ ארוים •. ון&ןנןרז * ו נ*״ נ־ירן אין 1884 אין סולער ניבזני״גײן^נזנענדיקש רי םילעי ג׳סגוןײ־נ אזן ןרײגנזשיןסן אין מןסק־ד־גר *ינ װנרסיםעס. ז.* עס'*7בז *אין זװןנניק יןר ם*רס*ןכש ן;וי׳*רײנן * גרו-סן רןמןן אין 8 נונ- רער ,״רים״ןנד״ <.ריס״)׳ ײןש הןש כןדאיסש ישיל■ דז־ן ריםלסנד סין מאײ דער מ״חמ־ז, רי םיחמר. אין רז״ װן״זזיע. לאזםנס ד.ןס זיך ■ רןוןיןװ כאקאנס נאמאכס שים זײנא װערק ״דערוײ• ליננזן מזגן?ינז״ *ין .ר*כס א1יף לינע*.די לע*״ םע 2—3 יןר זעגען דערמי״ נאן אין סןסקמא?סלאכא כענדער 6ין זײבע נרעסארע אין קלענערע דערנײליגגען. ,•עװוןרעע ■לענלעך״ *יז בעירוקס בעװעןיזוין םיגסקער .•*סערן״. ■. רןמאנןיין אינ- סערעסירס מסענדיק דן• רעאלע. לענעדיקע אין דעם לע1ו׳ אין עי סילרע־ם עס •עוס אזן קלןר. דרײםיק װיארםט פאר מוןסקװע האט שײן קאטערינע רויק אין װאגאן נישט געקענט אײנזיצן. איר הזןט זיך געדאכט, אז זי װעט קײנמזןל נישט דערם^רן. און מיט יעדער װיארםט האם דאס הארץ איר געקלאפט אלץ שטארקער און שטאר• קער. נעכטן הןןט זי זיך דערװוםט, אז אנדרײ. װאס ארבעט שײן םינף יאר אויפן זאװזןד, איז זיך צונײםגעגאנגען און לעבס מיט א צװײטער סרײ. ער אלײן הזןס איר װעגן גןןרנישט נישט געשריבן און אויף א האר נישט געענדערט זײן באציונג צו איר: װי םריער, אויף ױם-סוב געשיקס געלט, |װען נישם װען געשריבן בריװ. מ׳האט דערצײלט, אז ער איז איצט עפעם א םארזיצער און מאכס א גוטן לעבן. גאנץ סעגלעך, אז בײ אים איז עס קײן באטרעף נישט- צו שיקן איר די הונדערט רובל, װזןס ער שיקט, און די איבע• ריקע 400- 500 םארלעבט ער מיט יענער, און וי סומע םון ססז רובל, װןןס פדיער הזןט זיך איר אײסגעדאכט, אז ם׳איז גןןר א םך, הזןט זיך איר איצט גענומען םארשטעלן פאר גןןר קלײן. װןןם ז$ל זי טון, װען זי װעט קומען אין םןןסקװעז ארײנרײםן זיך צו אים, פאקן אויםן ןןרט און םאכן א םקאנדאלז... זןןלן לײטן זען, אז ער איז אן אײםװורף, א געמײנער ײנג. די שויבן נןןך אויםברעכן... בביװן מיט די הײלע|הענט, זאל גײן בלוט. און די חצוםה זײנע — םאר די צעפ. — אך, דער סײװל, װןןס עד הןןט געטוןו... אלץ די רויטע סטענגעלעך... און װי לאנג, דאכט זיך, הןןבן זײ געלעבט אזײ לײטיש, אין טןןל צום טײכל אלע ןןװנט נאך גרןןז גע• סןרן: די זון םלעגט םארגײן, אויף יענער זײם טײכל, אויף