Literarishe bleter · 1927-11-25 · 47 (25.11.1927) · p. Seite 919

ליסןרןרי׳זו ולןסור 45 זא אין א גיסי ש*עסא' מ״ן ערשמאר האנאראי: פיר העדערט שיםזיק שראנק. אזוי האם זיך געענדיקם נלײן ארעמקײם. ןבער איך האב ק־ינמאי1 נישם געריסן פזן קײן .הונגעד״ אין םײן *עבן. אויב רײן ״עבן איז געװען דורכגעדרינגען מיט ארעםקייט. הוןב איך דערשאר אסןןל נישט געהאם די ״י־דן פין איזיט. עם זענען געװיס גע־יען דאמאיים קל־ינע זנרות. אבער ז־■ פיעגן װערן ר־־ך אכגעבאלט דורך די גרײםע פר־־דן. איך מײן: װעג װאלד. ט־יך. זון. הײנס ליגט א שרעקלעכע אחריות אויף מיר. אײף מזרח װערטלט מען זיך נישס מיט א מענטשן װןןם גיס ארײם אין דעם אנהויב סון זײן געזעלשאפטלעך לעבן געװיסנס װעקסלען. דערמאנם זיך. אז מײן ערשםער ארטיקל. פונקט װי די איבעריקע שון דער ערשטער ג־ים זענען געײען קאמף ארטיקלען. אין דארכן. א־ן קאמף. איז מײן גורל. און װי זע איך איצט אײסי א ליטעראט... קײנמאל אין מ־ין ייעבן האב איך מיר נישט שארגעשטעלט אוא מפלהו עס בלייבט מיר מער נישט איבעד, װי אפדריקן זיך װיזיס-קארטלעך: .פאנאיט איםטראטי. ליטעראט*. געװיס, מײן עײשט ביכל האט מיר פארשאפט גרויס םרייד. און מיד האבן די םרײד געט״לט אין צװײען. באלד װי ,קירא״ האט זיך באװיזן אײף די פאליזיעס פון די ביכ האנדלינגען. האבן מיר מיט זשאנעםקא געקויפט אן עקזעמ פליאר און זיך פארשפארט אין א קאפע. מיט א מיסטישער פרײד האט זשאנעםקא געצערטלט דאס בוך אין געטעגהט: ,יא. דאס איז עפעס ,אינזעריקעס•!' אײנמאל האב איך געמײנס. אז איך האלט ב־י שאר װירקלעכן מײנע האפנונגען. מיס דרײ יאר זייריק. װען איך האב געבלאנדזשעט מיט מײן אפאראט אויף א שפאציר אין ניצע, האט מיך א מענטש מים א לעבעדיקן גאנג און ױנגן פנים א רוף געטון אויף רומעניש. ,קוק נאר >ןן. די איסטרא טי״י איך הןןב דערקענט ראזענסאלן, װאס איז געױען נישס קײן אנדערער, װי דער רעראקטאר םון רי גרעםטע דעמאקרא• טישע ארגאנען. דער רעדאקטאר פון דעב ארגאן, װאס מיט בװאנביק יאר צוריק האב איך אין אים דעבוטירט אײף אזא גלענבנדן אופן. — .די קאנסם נישט. איסטראסי.— האט בו מיר געזאגט דער קאמשס־מענטש — זײן נישם מער װי א םראנבײזישער שרײבער. דו װײםט דאך אין װאם פאר א זיושסאנד עס גע םינט זיך דײן לאנד. איך ריף ריך נעמען אנטײל אין אונזער קאמף* און פונקט אזוי װי אין די גײטן. בשעת די ביסט גע װען אומבאקאנט, זענען אײך איצם די בעסטע פלעזיער פון מײנע זשורנאלן אםן פאר דיר. שרײ ארוים דײן בעם און ליבע״. האכ איך געקענט דען טרוימען װעגן א בעסערן אויסנוץ םון מײנע כחותז איך האב אנגענומען זײן פארשלאג. א גרוי םער קאמף האט זיך אנגעהויבן. טויזנטער מענטשן הזןבן פון אײן עק רומעניען ביזן בװײטן געריסן די בײטינגען אײנער קאאפעראטיװ ״ביכער׳■ װארשע נאלעװקי *2 ערשט אנגעקומעי: א. ברזןדזקי — שריפסן . (>6.5 זלי גאיטשאס געװײלטע דערזיײלינגען 50.ז ׳ האנס דאמיניק — די מאכט שין דרײ (ראמאן) . ל , א. לעיעלעס — ראנדןןס . ל . *דרעס: 8 2 וז8#1|8ל1 ־*528ח8'\\ .יז8וזשו8״ גענעבן א נאכסלעגער אין עםן פאר א האלבן טאג ארבעט אין מאי 1922 נ$ך א 18 חדשים גורעדענישן שון רא לאנען. הןט זשאנעסקא געשםעלם אלץ אין קאן. אין געזאגס *י מיר אין הןןסעל םור טריעל: אויב אזא מענטש, װי ראלאן. שארזיכערט. אז די קאנסט עפעם אויםטון װאם זאיי שמעקן מיט .אינזערס־ זעץ ז־ך אין טו. דעם ערשטן בוך האט איך אנגעשר־בן אין האטעל. אין דעם צװײטן הזןב איך אנגעשריבן אין פאדװאל בײ זשאנעםקא. װאס האם מיר גענעבן די מעגלעכקײס אין משך פין זעקם חדשים שרײבן אן דאגית פרנסה. אן דאגות פרנםה. אבער נישט אן סרערן. די זיײי ביכער האבן געפאטערט;שאנעסקאן ז־ין גוסן שם אין דעם ש^ום בית. װיסיל טרערן האם די פרוי פארגאםןי די גאנצע גאם האם געהאט צו טון: .װאס איז דער מער מיט דעם משיגענעם. װאם קאן קײן צװײ װערםער אין פראנצויזיש נישם רעדןז״ מײן ערשטער בוך איז דערװייײ פארענדיקם געװארן. איך האב אים אװעקגעשיקט צו ראלאנען. װעלכער האט םיר געענט םערט: ,אלע מײנע האפנינגען זענען באשטעטיקט געװארן. קומט צי מיר״. געטרןןפן האבן מיר זיך דעם 25 אקםאבער 1924. מיט א רויקן הארץ בין איך ארײן צו אים, און ער, םיט קלארע אויגן און מיט אן עדנכט־שמײכלנדיקן פנים. — האט צו מיד דערלאנגס די הענט.״ .איר זענט דא. איסטראטיי איך בין זײ ער צופרידן צו הערן אײך׳. פון דער ערשטער באגעגעניש איז בײ מיר געבליבן אן אײנדרוק. װאס כ־װעל נישט סארגעסן. איך האב צו ראלאנען דעם געםיל םון א זון. עם איז נישט פון דאנקבארקײט, װאם ער האט מיך אזוי װונדערבאר ארײנגעפירס און דער פראנצויזישער ליסעראסוד. נאר װאס ער האט מיך אויפגענומען װי א מענטש א מענטשן, און אוים־ געצויגן צו מיר די האנט איבער די בערג. מיר זעען זיך און שרײבן זיך דורך זײער זעלטן. אבער דאך סראכס איך מיט שרעק װעגן דעם טאג, װען ער קאן אװעק פון מיר. איך לעב נאר מיט דער לײדנשאפט פון פרײנט־ שאםט און אן פרײנטשאפט איז פאר מיר בעסער דער סויט. איר װעס עם זען אין דעם המשך פון ,אדריען זאגראפי׳. אויסער זיך םון פרײד, האב איך זיך דאמאלם פארשפארט אין דעם פאדװאל פון זשאנעסקא, װי איך הןןב אנגעשריבן .קירא קידאלינא״ (.קידא קיראלינא״ אע םײן צװײטער און נישס דער ערשסער ביך. מײן ערשסער בוך איז .דער פעטער אנגהעל׳). דעם זומער הןןב איך פארבראכט מיט מײן אפאראט אין באגנאל־דע-ליארן. אין הארבסט׳צײט בין איך געבליבן זיצן אין פאראמע. א שלעכסע צײט געװען: רעגן, קעלט. ארעםקײט. איך בין געשלןזםן אויף א בוידעם מיט א םענסטער — אלס ארײנגאנג. מײן יאוש איז נעװען גרויס, איך האב נישט גע־ װיסס, װןןם װײטער צו טון. ןןבער אײנמןןל האב איך אין א שוי-סענססער סון א בוכהענדלער דערזען דעם זשירנאל ,אײ■ ראפעי. מיט גרויסע בוכשםאבן אויםן שער-בלאט: .רןןמען רןן• לאנד: דער באלקאנישער גןןרקי׳ און שון אונטן מײן נאמען און .קירא קיראלינא׳. איך הןןב אויסגעדרײם מײן קאפ צו דער אימפןןזאנטער װאנט סון דער אלםער שטןןט און איך האב זיך צעשריען: גיך אויף דער פןןסטו א דעפעש צי מײן פארלעגער,