Literarishe bleter · 1927-11-18 · 46 (18.11.1927) · p. Seite 898

46 זא ליטערארישע בלעטער 896 אויף אים געקוקט אביסל קרום. דניאל האט גום באמערקם. אז די אלטע פרײנםשאפט צו אים איז פארשװונדן. דעם אמןליקן שכנס זון העלמער איז נאך געבליבן דער זעלביקער, װי גע װען, און האט זיך אײנגעשטעלס. װיפיל ער האט געקענט, קעגן די רכילות, װאס מען האט אנגעםירט אויף דניאלן, ןןבער א דארפסמאן ענדערט זײער שװער זײן שטאנדפונקט און גלויבס אין דעם, װאס איז אמערנםטן. איז דניאל םער געזעסן אין דערהײם, אין זײן סאראהום. און געטון אלערלײ מאנסבילשע ארבעט. עס איז איגט געװען פרילינג. און װײל ער הוןט אלץ געמוזט טון אלײן, הןןט ער געהאט גענוג ארבעט. און װער װאלט עם געגלויבט, אז דניאל װעט אזוי שנעל גובר זײן די ליבע־בענקשאםט זײנע, אזוי, אז ער האט נישט דעם שלןןף, נישט דעם אפעסיט םארלוירןז מען קאן נישט זאגן, אז זײן סרויער איז אין אנהײב נישט שטארק געװען, אבער ער האט עס בײגעקומען. ער הןןט גענומען דעם שכל בו-הילף. ער האט זיך א קניפ געטון אין האנט און דער■ שפירכ אז ער איז דעד זעלביקער. װןם געװען. ,ןןפגעריםן. א שםעק געטון און אװעקגעװארפן — אם איז דיר איר ליבע. און דערבי איר נארישע טבע — יןרנלאנג בי ביען אים מיט יא און נײן. און אפס םיט קושן און גלעטן, נישט רעכנענדיק אז דאס איז אויף דעם גאנצן לעבן. ןןבער אלץ אײנם, ער האט געהאט פארטראכט צובובויען א צימער בו זײן שטיבל — זאל עס בוגעבויט װערן, — װי םאר גזןס — עם װעט אים גארנישט אפהאלטן. ער הןןט דען נישס קײן געהילץ גענוג — אײן שטאם דא. אײן שטאם דארט אין טןןראהוםער װאלדז די דאזיקע בײמער זענען אים געםעלן געװןןרן אין די ןןװנסן. אײנער דא און אײנער דארט, װען ער פלעגט נאך דער ארבעס ארומװאנדערן: בארג־סאםנעס, װעלכע האבן װי לויטערער קיפער געקלונגען, װען די האק האט זײ געטראםן. טײער געהילץ. יא. דער בובוי װעט געמאכט װערן. דאס איז אפשר געװען נישט קײן זאך פון אומשטערבלעכקײט. דןןם איז געװען א זאך פון ערעגײץ. אפשר װעט מען מײנען, אז ער דארף שוין נישס קײן גרוים הויז. װיבאלד אז העלענע האט מיט אים איבערגע• ריסן,—אמת טאקע. אלץ אמת, ןןבער א הויז װעט םןןרט אויס• געבויט זײן. א ױנגער געזונטער בחור קאן דאך נישט םיט די זעענ■ דיקע אויגן ליבן װי א בלינדער. זאל ער אפשר דןן אין די בערג אן ביל און בװעק סארפוילט װערןז שוין יןןרנלאנג הןןס ער דאס דןןזיקע הױז געזען סאר די אויגן: עס הןןט קײנעם נישט געדארפס פארװונדערן מיט דער שײנער פובעכץ, נןןר עם זןןל זײן פונקט אזױ גרויס, װי ס־איז נױסיק: אײן גןרן, און דרײ פענסטער, װאס קוקן ארוים אײםן דןןרף. אין הערבסט זענען בײדע יעגער װידער געקומען. דער אדװאקאט און דער דאקטאר. זײ הןןבן לפנים׳װעגן געטרןןגן ביקםן און רוקזעק. געװען אבער ןןן הינט און הןןבן גןןתישט דערשאםן. ו ו א ר ש ע םארלאג ב. קלעבקין, 4,50 גילדן אלײן (ראםאן) . 4.50 1369 (ראמאןו . ־ . 4.50 ארום די חורבות (נאװעלן) , 4.50 אויף זײטיקע װענן . . . *00 לינטשערײ . . ד.1ל*ש<פ#ײקװף 2 .*ז6ז(סו8, — מידארף נישט,—ענטםערט ער ענדלעך. טוס א שםײכל און א שןןקל מיסן קאפ. — איך װעל עם טון,—זאגט דניאל, זאל זי אונטער זיך דערשפירן די היץ סון טרוקענעם הןןלץ. — װײם איךז דןןם איז נאר גערעדט. דניאל שאקלט מיטן קאם. דעם חבר קוםט א רעיון אויפן זינען. ער זאגט: ם׳איז בו װײט פון לענסמאן. װאם הײסטז דו מוזס דאך אין א שעה ארום נאכךעפ װי דו װעםט עם אפטון, מעלדן זיך בײם לענסמאן. פארװאס עפעסי—פרעגט דניאל םאראינטערעסירט. — װען נישט—װעט מען דיך אויפזוכן. כאפן און םאר־ משפטן בום טויט. — זאל מען אקןןרשט; — נײן, עם איז באמת געפעדלעך אזא זאך בו סון בי װײט פון לענסמאן.—פארענדיקט העלםער. און כדי דעם חבר נאך מער פון דעם אפבורעדן. גיס ער בו: — און חוץ דעם מײנםטו דען. אז זי איז אזוי פיל װערטז קום לאמיר גײן. זײ זענען בוזאמען געגאנגען. ביז דער װעג האט זיך געשײדט. דאן האבן זײ זיך געזעגנט. — הער, העלמער! האט דניאל פון װײטן א געשרײ געטון. — איך טו עםו — א משוגעתו — האם העלמער געענטפערט. דעמאלט איז אײנער אװעק אהײם, און דער בװײטער — אונטערלײגן פײער אונטער א הױז. נײן דעם זײגער איז ער געקומען אהין און האט זיך געזעבט בײם ברעג פון דעם הויף. בדי בו װארטן. ביז עס װעט פינםסער װערן. דאס װעטער איז געװען װי געװײנלעך בום אנהײב פרילינג, קעגן אװנט איז קיל געװארן. אבער די משקה האט דניאלן אינערלעך געװארעמט. אזוי. אז ער איז נישס געפרוירן. עס איז נןןך דער רויך געגאנ■ גען פון א קוימען אויף דעם הויז, װאם םאר אים. אבער קײן סימנים פון לעבן האט מען אין הויף נישט געזען. אלע זענען שוין אװעק רוען. דער אנבליק פונם הױז. א באשטימט סענםי טער םון א קאםער, די• ערינערונג, די װירקונג פון דער משקה האבן גענוםען שאפן א װײכע שסימונג בײ דניאלן. ער האט זיך בעװײנט און האפענינגםלאז געשאקלט מיסן קאפ. לםוף איז ער אײנגעשלאפן. ער האם זיך אויפגעכאפט א דערפרױרענער. נישס דער קענט די שװאכע ליכטיקײט און געמײנט, אז עס איז שוין פארסזןג. עס איז שוין בו שפעט עפעס בו טון• האט ער גע־ טראכט און איז אװעק אהײם. ער איז שוין א היפשן שסיק אדורכגעגאנגען, און פלובלונג האט ער זיך אפגעשטעלס: עם איז דאך גארנישט פארטאג, פארקערט. עם איז געװען ארום האלב נאכט, גראד די רעכטע בײט! װען דאס װאלט געװען געשאריעט אויף טאג, װאלטן שוין די סײגל אנגעהייבן בו זינ■ גען. אזא נאר איז ער געװען. אבער איבט אזא גרויםן שטיק װעג ביריקגײןנ — ער האס עס נישט געקענט. ער איז געװען שלאף און םאס. זזןל שוין זײן אויף אן אנדערש סאל. איז גןןרנישט געײארן מיטן אינטערבינדן, נײן, נײן. מער גארנישט, װי רײד אין אנשטעל. אבער מען האט װעגן דניאלן גענימען רעדן םאר זײן פלוידערײ. די אײנװוינער פון דזןרף זענען םארביסערטע געװארן: אט בו װזןס עם איז דערגאנגען דער דןןױקער דניאל, װעלכער שטאמט פין א רײך הײז• אז ער פלעגט איבט ארזןפקומען אין דזןרף הזןט מען