Literarishe bleter · 1927-10-14 · 41-42 (14.10.1927) · p. Seite 814

40-42 זא ליסז ר*ריע ז נלזוזר 814 נײ יעדער נאדינג הןם *לץ פןר 1לום צוגעשיןרס דןס םמיןר ווונםער די *ויערן. דער עײם הןס געקוקס *1יף זײן $נגעלןפענעם נלוםיקן ■נים םים דורכדרינגלעכע אזםרולקע *וינן אבער נןלד הןס דןס נלוס ןסגעטרעסן, 8 ניןםקײם איז דערויף ןננעקומען. — נו י* - הןם ער ענדלעך געזןגם *ו לערנערן וון דעם פ־,לץ - װיר תערדען דןך ניכס *ין ,נןרןק׳ דערינער שפרעכע;! - קאםס אין נױון.׳ נײדע האנן זיך נישם נערירס 8ון ןרם. םןיאר םײער הןם פןרםןכס ן; אויג. אײן אוינ או< שװײננדיק נןםרןכם רעם נןרןקי — לויםע, הערןוסן - היס םאיןר מײער נןפוילן - אין ניורן זיך!ערזןםעלען, דןדסען שױעכען װיר דערינער: עװישן עולם הןם זי ןננעהוינן ן נןװעגונג. םײל הןגן זיך ןנגעהיינן שםוגן, נעײן־ים זיך רירן, דער פעלץ און לערנער הןנן גענענן נןפעלן: — נישס רירן זך פון ןרס! - ער ױיל אר.יםנןרן! און דער עול: איז נװיק גענלינן אויף די ערםער. םאיןר םײער הןןם װידער פארםןכם ןן אויג און ן נײע װענרוננ ןננענומען: — ױדען אופמערקזאם!—הןס ער אויםגעשרינן- די ױדען הןנען הויסע קיין םײערנאג, העראונ!-םס דען פןלען װער• דען װיר נעוןגדערם שפרעכען. — נישם נײן— הןם לערזלר נאםיילן — נוזןםען זיך הןלם;! — נישס רירן זיךי — הןם דער פעלץ אייסגעשרינן און געחיזן א פייסם - װער ם׳װעט שנ*לן א כויס-אינערן קןפו.. הןס מאיןר מײער זיך אװעלגעוריים 3ון נאואק און נע װענדם זײנע באםעלן צו די לאנדשכורםער: — געװערו די לאנדשסורםער הןנן ארןפנענוכען די ביקםן. — פערסיג! זעצם אן! די לאנדשסורםער הןנן ןנגענילם רי לופעם קעגן נאראק• — פ1יער! נען ניקסן הןנן גזגענן ן וןלפ. רויך, פולװער, קרעכני. קללית, םאלנדיקע קערפערס און נלום הןנן זיך נענו סנעװיקלם אין א פלאנםער און זיך ניעם נעקאנם אויםפלןנסערן! אין פלאנסערנדיקן םימל האבן זיך שארפע נאאעלן ארײנ• נעשניכן — נאפעלן אין דרײ שפראצן ם םאםאל! — םויער! — הזס םאיאר מײער באפיילן. — אויף דןר ןרד זיך אויםלײנן!-האט לערנער געשריגן. — הורא נא שװאבומו-האס דער .פעלץ׳ איבערנעשריגן• די קנ1יל האס זיך געבראכן. סײל האנן געריםן די דינע ברעםער אין די װענם און סארשװונדן אין דער נאככ< אנדערע האנן זיך געלײגם אייף דער ערד, און אנדערע האנן גאר גע• כאפם, װאם עס אױ נעקוסען אין דער האנס, אײזנם נרעםער, לאיאםעס, שסיקער שסײנקוילן און םעסערס און גערוקם זיך סארויס. — הירא נא שװאנוװ! — שנײדםו אין דער פינססעוער םארסאגעדיקןר קאלםער לויס איז װאר;ס נעװארן, קוילן, שסײנער און אײזנם האנן נין געםישס, נעפ־ייס אין דער לו£ם, געםאלן אין יוםסקײס, אינער קע■ — און ק1ל1ת חאנן גאשיאלסן די לוים: — אנסלוייסן שנײדםן - יעזוו #ארויס: נ ' א היפשער נײם װארסן, האנן זיך כריס דעוהערס. אעסטע, זעלנערישע סריס, װאם האבן זיך גערוקס אלץ נענסער און נענסער. ענדלעך זענען זײ או-םנעװאקסן א נענדליק םרים לעבן די איענע סויערן 6ון נאראק. אויבנאן איז געגאנגען םאיאר םײער. ער האס געשפאנם האססיק, םים ■אראדנע מיליםערישע שפרײזן, נאר די סיס האבן אים נישם געיאלגס און זיך גע• װאקלם פון שיפױת. הינסער אים האבן םארשירס א נענוליק לאנד-שםורםער, באװאסנם םיס ביקסן. איגערוקם א1יף עסלעכע םרים נלויז פון באראק האם זיך מאיאר מײער אינעשסעלם און גענדבן א נאםעל די לאנד• שסורםער מים אזא הויכער 6ײערלע5ער שםים, װי ער װאלם געהאס הינםער זיך אםװײניקססן א גאננן רעגיםענס. — ה*לס! די לאנדשםורםער האנן זיך אפנעשםעלם. םאיאר םײער האם זיך דערנענסערם גום אפענעם ס1יער אין אויסגעװישס די נע6רוירענע װאנסן פון פראסס, װאס האס זיי באדעקם. דערנאך האס ער זיך אװעקנעשסעלם, ארויםגערוקם דעם נרײםן ברוםט־קאםםן, װיפ ל נאר עס האם זיך געלאזס, אין אנגעשפארס םים נײדע הענס אין קא■ סין לאנגן שװערד, װאס ער האס פארזענט אין דער ערד, האם ער באטראכט דעם םונקעלן באראק, דורכגענוםען אים מים ז״נע העלע, שםאלענע דורכדריגגלעכע אויגן. דער ע1לם איז נענלינן אוםבאװעגלעך, װי 6ריער; *ויס• נעהאלסן םאיאר םײערם נליק, און מאיאר םײער האס אוי£- נעהערס קיקן. — אופשסעההן! — האם ער געגעבן א באפעל — הערונסער םים דען םיםנעןז קײנער האס זיך נישם נערירם פין ארם, עפעם װי א פא־גליװערונג איז אויף אלעם אננעסאלן• םאיאר םײערן האס ראס גאננע נלוס אננעשסויסן אין יגים — דאס ערשסע םאל, אז זיינער א באיעל איז נישס גע• חערס געװאין• נײדע נרעגן װאנסן האנן בײ אים געניסערם פון אוים־עגונג. נאך א םינום שװײגן, איז געקוםען א נװײםער בא6על. — העראוס., קײנער האם זיך נישס גערירס. םאיאר םײער האס פארניםן א ברענ ליי. דאס בלוס אין געזיכם האס זיך נײ אים געביכן — געשסיגן און אראםגעפאלן. — װאס איזס היער לאאז — האס ער געפרעגם םים אן אײננעהאלסענער שסיס. לערגער םיסן *עלץ האנן ז ך ארויםגערוקס אויף א האלבן םריס. — - םיר שםעלן באדינגונגען• - בע.דינ.גונ.גען? םאיאר םײער האם א נליק געטון נוס ערשס אױף לער• נערן, דערנאך א1י6ן ■עלץ, דערנאך װידער א1יף לערנערן, בא• כראנס אים פין קןפ ניז די פיס. א ברענ װאנסע חאם נײ אים נעניסערס. - בעידינ-גונ-גןן! — האס ער זו זיך אלײן געםורםלס, נאלד חאס ער זיך אויסגעגלײכם און געפרעגט גיך: - װאס דען םיר אײנע נעדיננונגעןז לערנער םיסן פ״דץ האבן אויסגערעכנס אלץ, װאם זײ װילןז— ברוים נו דער זעס, און שלןמו גענוג, און רוען אײנ• םאל אין װאך, און א לוין א בעסערער.