Literarishe bleter · 1927-10-14 · 41-42 (14.10.1927) · p. Seite 812

42— 41 .זא ליטערארישע בלעמער 812 געהױבן סרןין איגערן *ינססערן ב*רןק *ון ןגנעשסלקס די שטיקנדיקע נרןנסן־ןנגעזןיכע לי6ס. — גיע ■ױדזיעס! — ניע! דער נאנדער איםזי, סין ם*יןי מײעים רו, װאס ד*רף ד1יערן סון זעקס סארנאכס דעם אײן אין דרײםיקססן דעעעם• בער ס1יזנס נ״ן ה־נדערס סינסען, ניז זעקם 6רי דעם ערשםן יאנואר ם1יזנס נײן הינדערס זעכאן איז נעשראנען אין שםיקנ דיקן באראק, ןננעשדאגן אין די וז#ל3*#ייעל6$ענע 1עש1יגער• סע קע■, געעקנערט אין זײער ם־םיקײם אין עעעם קיןר נע• םאכם, שסארק קלןןר געםאכס. — און שםיםען, ■ור םים בעם, פאיביםערונג הןבן זיך געסרןנן אין שסר1י, געבינסעמעם זיך קענ; 6ײשל. — םירן נישם גײן! דער עװײםער סײף הןם זיך דורכגעשניםן אין לושם, דורכגעשניםן זיך שןרף, םןנעריש. קװיסשעדיק. תײיענדיק זיך װי ןן ) ס1ף נ$ר. ייננען האכן זין ■*רשםן■•׳ םיס די 6יננער די י1יעין׳ גלײך װי זײ װןלסן דאס עישסע םאל געהערס 6 6ײשל. — סשיכא! — הןען -,זלית נעשיינן — װער שארשסיםםו — שװייג! — רעד *ום דאשעקו װןס,םער דןוס 6ײ6ל הו.ט געװ6ן, *יץ םער הןס דער כעס זיך נעשסארקם. די גאנעע אוםרנכם פון >יע איעערנע־ ריסענע שלןשנרע שעהן הןס זיך װי םיםזםאל אװעקנעשסעלס ■אר די א1יג;. הי א 6ארגליװערוננ אױ ןננע6אלן, געסרןנן זיך 6ון װינקל עו װינקל און נישס געלאזס זיך רירן *ון ארס. — םירן נישט בײן! — נײן., בײם ר1יםן ■עלץ האנן די א1ינן געל1ילטן אין דער 6־נסםערניש *רײן. — ענדלעך! — האם ער געזןוגס לערנערן און געעיגקלס אויף אים םיס גרינע לײערלעך אין די א1ינן. לערנערן האס דאס נלוס אין קן■ עונעשלאגן. עו אום• גערילכ איז עם נעקוםען. די •לונלינגקײם האס אים אינער• ראשם, און אלײן נישש װיםנדיק ווארמאס, הןס אים ןננעה1ינן ע*עם גיריקגוהאלםן, — גאוםרוןקן. — שוין — האם דר נישס 6ארשסאנען - ש1ין א־גסז — איגם אדער ק־ומול נישס - האס וער •עדץ נע- זאגס און א־ם געװיזן םיס דער האנס *ו ף דעם גאואק• לערנערן האס אוש אס?ם פארפעלס סון פליגליננן אין אוםגער־ככן. ער האס *ו פגעעפוס דאס מו-ל, ארײננעגױגן אין זיך א ריח פון אײננעהאלםנקײס, אנגעשררענגסקײם און שפ וח. דער נאנצער געראק אױ געװען דורכגענוםען םים גראנםן, ם-ס שכ־ות. דאס האס אים קלאי נעםאכס. ער האס זיך גו• געגויגן ג ס ■עלץ, א 6יר געםון ם־ש דער האנס אין א קיײז, װי ער װאלם דעם גאנען גאראק ארוםנעםען. און נעזאגס שסיל: — דאס איז א־ין פאס גראנ6ןז - זעס: — נעסעװ - האם דער ■עלץ געזאגם און ארײנגע• גוינן אין זיך די הארגקײם - װי נעװונשן. לערנער האס נאך אלץ גישם געקאגס נאגײיסן. דער ■עיץ איז ארוםנעלאפן פון אײן ארם גום *װײםן, אוםעסום איז ער געװען, אוםעסום ע*עס גערעדם, אװעקגעלא6ן, געם?לס םים דער האנס, םיס דער אײנער האנס, װאס האס ם־ס די ארויםגעזעגסע שיכורע א1יגן׳ םים די נאםע אנ- גענלאזענע ליסן, נאקלענם םים די נאקעסע םײדלעך 6ון אלע זײםן, האס ער א1יסגעזען װי א סאסיר. ער האס גע-ונגען א ל־ד׳ אן אלם נירשעי׳ליד פון די םסודענסישע יארן. — ער תאס נעזונגען סאלא: פראו װירסהין האםםע אײנען סאיאר, אײנען םאיאר ער סראנס אם... אײנען סראוער פלאר... דער כאר׳ אלע א6י* ין און םײדלעך, האנן אונסער• געכאום: יא, אן רער נאזע דעס םאנעס ערקאנם םען דען יאהאנעס.-. דערנאך האם םען איויסגענוםען די ■יםסאלעסן 6ון די סאשן און םען האס גענוםען נילן אין די םײדלעך. עס איז געגאנגען א נעװןט, װער עם װעם קענען אר1יםשיםן א םיידל דאם נלאו װיין 6ין האנם, װער עס װעם אינערשיסן הארם אינעי א םײדלערישן קא■ אין ■•זענקען םיס דער ק1יל נל1יז די שפיץ האר. די םײרלעך האכן געניםערם, גענעםן זיך: — אך, װאם םאכען זי דען, הערר לויםנאנסז נאי די א6־*ירן האנן נעםון זײערם. אין דערנאך האס םען גןר נעםאכש א װײן-נאד. םען האם אװעקנעלײגס דאם שעגססע םיידל א1יםן סיש, נאגאסן זי םיס װײן פון קא• ניז די 6יס און איע א6ינירן האכן ארוםגערינגלם דאס נאדגדיקע םײדל און געזשליאקעם דעם רינענדיקן װײן. — •ראם׳ס נ1י-יאהר — כראס׳כ! 6ארטאנ׳ סונקס האלכ זעקס, װען אלע זענען זיך ש1ין פון קאסינא פאנאנדערנעגאננען און אינערגעלאזן נאך זיך װאל־ גערנדיקע ■לעשער, אויסגעשאסענע קויק און װײבערשע האר• נאדלען; װען א־ן נאראק זענען די *וריקגעקוםענע ארבעסער ערשם נישס לאנג אײננעשלאשן אין *עשיינערסן שסר1י, ם־דע, פארסרונקענע, םים ברענענדיקע הער*ער פון ביליקן ס• רס, ם־ם נעװײסיקםע געםיסן 6ון די געפסרםע םארקן און נישס• באפריריקםער ליבע,— האם זיך דאם 6ײ6ל 6ון בריק *ערעדלם איי לו6ס. די ערשסע האנן זיך אויפנעלאפס די עלםערע ארבעםער, װאס זענען נישס נענאננען הוליען אין שסעסל. ײדן האנן נע• ריבן די א1יגן׳ גע*ויגן די הענם, אויםגעגענעזם האלב-דערזאגסע .פורה־אניס/ און געװעקם די ױננען: — חברה, אויפגעהייבן זיך׳ דגר ,ר1יסער האן• קרײם ש1ין:•״ עלסערע נוים האנן זיך גענלםש און געװעקס די שקא*ים: — ללאפני, אנגעסון זיךן — די .םירענע׳ רו6ס: נאר ױנגװארג האס זיך נישס גןרירם■ — שלאםן לאזם! — האבן זײ נעשריגן — זאל זי שרײען אי ף די *יין. די אלסע האבן די אויערן נישם גענלויבם. דאם עישםע םאל האם םען דא אזעילע װערםער קעגן שײפל נערעדס. — נו — האבן די אלסע נעריסן די שלאפנדיקע בײ די אקםלען — ניללר, ם׳עס נאך פארשפעסיקן. — ם׳עס גישס גײן! — האס א ױנג געענכפערם. — ניע ■וידזיעםו — האכ א שײגעץ נעזאנס. — י1ם-ס1ב הײנם. — האס א צװײםער ארײנגעװארםן. — ניי.יאר! — האם א דריסער געביוםס. און עפעם, ־וי אפנערעדס זיך׳ חאס זיך אן אוםװילן אנ• 3