Literarishe bleter · 1927-10-14 · 41-42 (14.10.1927) · p. Seite 808

41-42 זא ליטערארישע פלעטער 008 ב י נ ס ע (דערזײייננ) י■ אפאטאשו נױ־יארה א נאריש מײדל, גלויבסט אים, אז אזוי ש*עס לערנס ער עמעגן רײטן? ביאנקע האט מער נישט געקענט אויסהערן, א פארװײנטע האט זי זיך א רים געטון פון בעט. געטענהט — ם׳איז נישט אמת, ס׳איז נישט אמת — װי זי װןןלט זיך פארענספערט פאר עמעצן. זי האט עפעס געזוכט אין דער פינסטער. נישט געקענט געפינען און איז ארויס פון דער באנגעלא. זי האט זיך געלאזט צום קעמפ, נישט געפילט, װי דאם נאסע גראז װײקט אירע לײװנפענע שיך, נישט געזען, װי א שטיקל לבנה פלאנטערט זיך צװישן אנגעװארפענע שמאטעס. די רײט־אקאדעמיע איז געװען פארמאכט. ביל. אן איבער־ געװאקסענער יונג, װאס איז ארומגעגאנגען בײ די פערד, איז געזעסן בײם טויער אויף א שטײן. דער שײן פון א נאפט• לאמטערנע איז געפאלן אויף אים, איבערגעטראגן זײן קאפ, א פארגרעסערטן, אויפן װײס געפארבטן טױער. ער האט גע־ קוקט אויף ביאנקען מיט הונגעריקע אויגן, פארזיכערט, אז ער װײסט אלץ און װוילעריש געוױזן אויף די לײװנסענע בײדלעך: — מארים איז געגאנגען אפפירן א לײדי• — שוין לאנגז — שוין איבער א שעה. - האט דער פערד־ױנג זיך א שטעל געטון, אז עס איז געװארן אומהײמלעך פון זײן שװאדצער גרויס — אויב איר װילט. מאדאם. װעל איך אײך צופירןז — א דאנק, — האט ביאנקע זיך א דרײ געטון אויף צוריק, נישט געװאלט װײזן דעם פערד־יונג, אז זי זוכט דעם מאן• דעם יונגס פײסן האט זי אינגאנצן צעטומלט, געװען זיכער, אז דאס לאכט ער פון איר. זי האט א בויג געטון דעם קאפ, געװאלט זען, צי דער יונג שטײם נאך. זי הןט אויפגעציטערט און א כאפ געטון די האנט צום פנים. דער• פערד־ױנג איז געװען זיכער, אז ביאנקע רופט אים. און ער האט זיך א לאז געטון צו איר מיט זײנע ברײטע שפרײזן: — אט בין איך, מעדעם! ביאנקע האט אנגעשטעלט די רעכטע האנט, געװען גרײט זיך צו פארטײדיקן און א צעפלאמטע. אן איבערגעשראקענע זיך צעשריען: — קײנער האט דיך נישט גערופן און כ׳בעט דיך, דו זאלסט מיר נישט נאכגײן, הערסס? — איר האט דאך מיך נאר װאם גערופן? — נישט דיךי זי איז כמעט געלאםן. זיך געזידלט. געדארפט נעםען דעם פערד־ױנג הינטערן ןןרעם און מיט אים אנטקײגנגײן דעם מאן. דאס שפרײזן האט אנגעהאלטן א לענגערע צײט. זי האט נישט געהערט, װי אין נאסן גראז האבן קלײנע באשעםענישן נישט אויפגעהערט גרילצן, װי אין דער שסילקײס האבן זיך געטראגן װײטע קולות. ביאנקע איז געװען פארנומען מיט זיך, געבעטן דער טויט זאל װאס גיכער קומען, זאל איבערהאקן דעם פלאנטער צװישן איר מיטן מאן. דער טויט, פאר װעלכן זי הןןט זיך שטענדיק געשרןןקן, איז איר איצט געװארן נןןענט. ביאנקע איז געװען אײנע אלײן. צײט זי האט דערפילט אין זיך נןןך א לעבן, איז די מורא מיט די אװנטן שארפער געװארן. א מידע פוילקײס איז ביאנקען באפאלן. זי האס אױסגעמיטן מענטשן. געװאלט בלײבן מיס זיך און זיך געשראקן פאר דער קלענסטער שטילקײט. גאנצע צװײ װאכן האס זי זיך ארומגעטראגן מיט דער אײגענער פרײד, כמעט נישט געגעסן. נישט געטרונקען. געלעגן אויף דער זון מיט אנגעקװאלענע גלידער. זיך געחידושט, ױאס דער מאן לאזט קײן װארט נישט פאלן, װי סינפשל, װאס גליטשט זיך, אזא ליכטיקס, אין איר. װאלט מיט אים קײן שײכות נישט געהאט. און װען זי האט עם אים פארטרויט, זיך באגעגנט מיט זײנע גרויסע, עמ־יאס איבערגעשראקענע. אויגן, װי ער װאלט שולדיק געװען אין עכעס. האט זי זיך פון פארדרום צעװײנט. און צעװײנס האס זי זיך דוקא איצט, װען עס איז קלאר גע־ װארן, אז די אמתע נאענטקײט צו א מאן קומס נישט מיטן איבערגעבן זיך, נאר מיטן פארשװענגערן. די נאכט האט אנגעהויבן צוצוםאלן, זיך געפאקס דורך די קלײנע פענסט<רלעך פון דער באנגעלא, זיך צעלײגט איבער די װענט, צוגעזעצט א קאפ צום רעגנמאנטל, װאס איז נעהאנ־ גען בײ דער טיר, װי א הרוג. ביאנקע האט געװארס אויפן מאן. װאס האט געדארפט יעדע רגע אנקומען. נאכן אװנטברויט איז ער אװעק אין דער פערד־אקאדעםיע, װו ער איז געװען א רײט־לערער, געזאלט אפפירן עטלעכע מײדלעך אין קעמפ דאסשעס. ער האס שוין לאנג געדארפט זײן. ביאנקע האט ארומ־ גענומען מיט די קלײנע הענט דעם בויך, פארמאכט די אויגן און זיך געטרײסלט פון שרעק. זי האט געגלויבט. אז מיט דער נאכט װערט יעדעד םלבוש, יעדעס שטיק מעבל באלעבט, טײלט זיך אפ פון זײן פלאץ. עס איז גענוג געװען אויף א רגע אן עפן צו סון די אויגן און דערזען װי דער הרוג װיגט זיך בײ דער טיר. ביאנקע האט זיך א שטעל געטון. געװאלס ארײן אין דער װאנס. אירע װײכע, העלע אויגן, די האר, װאס האבן גע־ לויכטן אין דער פינםטער. האבן זי אפגעטײלט. נישס געלאזט װערן אײנם מיטן חושך. פאראיארן װאלט דער מאן זי נישט איבערגעלאזט אלײן אין באנגעלא. הײ־יאר קען זי אים נישס אײנהאלטן אין הויז. הינטערװעגלעך האבן זיך מיטאמאל אפגעלײדיקט, דורכ־ געלאזט בײזע געדאנקען. זי האט זײ געטריבן פון זיך, נישט געקענט זיך אפיאגן און זיך ארײנגעװארפן אין די קלײדער אין בעט ארײן. די קאלדרע האט זי אריבערגעצויגן איבערן קאפ און דאס מײדל ביאנקע האט זיך געקריגט מיס ביאנקען דער סוטער. — װאס דארף ער דיך מיס א בויך. װען אין קעמפ זענען םאראן אזוי םיל ױנגע מײדלעךי איך װאלט אים אפ־ געטון, נישט אויסגעטראגן פאר אים קײן קינד: אז דו קענםט אים הײנט נישט אײנהאלםן אין שטוב, װאם װעט זײן, װען ס׳פיצעלע װעט זיך צעשרײעןן װען ס׳הויז װעס שמעקן מיט װינדעלעךז איך װאלט אזא װײבערניק ןזנגעלערנטי אז דו ביםט