Literarishe bleter · 1927-10-14 · 41-42 (14.10.1927) · p. Seite 807

ליטער*די#ע נלעםער 41-42 ץא 407 אין באזקל קיטערםינץ בץנרײפט נישש װ>זם ■לחנלינג איז ם־ט אים געשק,— אינטערן האיץ־בי־ןנם אזוי שװןר אין ײי א קינד ה#לט ער רעם קין• אויף די שויבן און קוקט אין םארק-: שזןןטנם #6לן זו דער ערד האלונדיק די שםײנןר, שטײט ער אין קי#ם—אין £ארגעםם־און דערם#נט זיך—אין ם־נלוםט זיך אים װײנען. אין װ#ם טיט א£רים ני^לרםרוך? ם׳װיןלט זיך שיןדערשטער ז#ן ארײפגעריםן אין א פינםטער לאך נעםא5ט רער אײביק״ט. װאר6ט םען לאגנזאם הארץ װי •אםן האניק און שטיקער ערד, װי לעקאך, אויף רער װ#נ, — םא װי קען א מענטש א נאנזן םאנ גא־נישט טון חיץ תפלה טיענדיקז ¥11 אין אפרים נאלרברוך נןנטפןרט: (סיף קימס) ער דאװגם. ¥1 ײב אטרים, רב א£רים! װי קען א םעגטש א נאנזן טאנ גארנישט טין, נאר ת£לה טיןז אויף א £אדערשטן שײנעם זאן האלט די װעלט א נרײםע װאנ, קיקן םענטשן רער װעלט אין םײל) װאר£ן ביםלעך שטערן און ערר אביכל, גלײך םוז זײן רי לײםענע שיבל: העכלעך װאלט נעװען — א נרויל — װען אױף דער זי אויף יענער וײט זאל נעםען '7 בײגן, (װי א שלע5ט געװיםן) ל ה ל ת שמואל זאראמב װארשע שװעםעלעך שלא6ן אין םאך אײגנעדעקט 6ין דעם װ־נט... אין פליזלוננ א שטע5יקער קאשטאן 6אלט םעם• אין זעשפאלט זיך, א הארץ אזוי בלוטיק און £ריש קיקט ארוים װי א קינר. איך ליב אײך, איך ליב דיך אין איך בין דיר םיחל, א, דו אויף רער טירע־בעט £ון שיר־השירים׳- אווי װי אין שטײמדן װיך אין רעם קרײז £ין די ■אכפי5ער־ ייננלעך אין £עלד, א, לאזם םיך, װעל איך אײך רארם ברענען םײן ערדישע װעלטו הנל־הבלים.. אן איםעםיק־זיםער, א לויםערער לױף אויף זענראבענע £עלרער, א זוניקער ש#אן אויף די װענן £ון נעבל אין לי5ט, £ון לי5ט אין די נעבלען. הויך אין א דעלטא פארפליען װו םײנע חלוםות, הויך םים די שרײענדיקע וױלדע־נענז אין לאזור. א, זיננענדער םלך םיט גאלדענער הארבכט-קרוין אויף קא■, אזוי ח5טדיק װיננדיק זיך אין דעם זיםזנרן װינט םיםן ריח 6ין טריפנרע זײטיקע ע£ל אין קלײר. א, איך בןן װי דו אויך א זיננער £ון קהלת; א ליבע־ליר, א נאלדענער היםן םיט םײן שטײגנרן גײםט, װל א רײך, הבל־חבליסו אזוי װי אן אוםעפיק־א״נזאםזןר שרײ א לאנג־אויםנעזוינענענער איבערן לײדיקן £עלר, איז דער שרײ £ין קהלת. א, זינגענרער םלך םיט נאלדענער הארבםט־קרױן אייף קא■, א זאםער זורלק זז דײן ■יראור־נעזעלם, — א, װי6יל דען 6ין שיר־השירים ביז קהלת דײן טריט אין רער אײביקײט זײלטז באנינען אין װאלענעם נזןבל׳ דאם װינט ז ך אין װינט, בײםאנ םיטן זירינג 6ין נאלדענעם אייבםט אײף רי הענט,— א װינטל זי£זט שטיל אויף דײן הארזן און קארטשעט א װײנטרויבן־בלאט אױף די װענט. רײן רו איו די שטרויענע בורע אין םאד, און אזוי וױ די ע#ל, װאם ם׳שיט דיר די זײטיקיט איבע־ן קא■ טריפן אין רײנע חלוםות רל שטערן 6ין פילך־תענ איא• און שיטן דך איבערן פלויט. אזוי װי אן איםעטיק אײנזאםער שרײ, אזוי װי דער םינעל אק לײדיקער שמײנן אין נעםט פון א £ויגל, װאם 6לים איבעײ ים, ם־ט ד• £ייגלען זעשפריט, אזוי װ־ די פארב־קע ליארװע, װאם ל נט אין רעם ניאז אײננערר״ט — איז אוםעטיק־דם םײן הארבםטיקער חלום, מײן ליר פין הבל־חנלים. קוים װי עם װאנדערט א װאלקן געזערטלט, נעװעבט, אוי6ן היםלישן £עלר.