Literarishe bleter · 1927-09-30 · 39 (30.9.1927) · p. Seite 760

39 זא ייסורוריוז נלןסזר 760 און ם־דאכט זיך מיר, אז איך אלײן םארגײ אין בלויען רויך פון ביטערן זייגאר. צו אײנעם עך, דוז צעעפנט זענען טיר און טויער, און הויז פאר דיר איז אנגעברײס דיך אויםבונעמען מיט דײן טרויער און מיטן װײטיק פון דײן םרײד. א שטול דײן אומרו בו םארהוידען, א הארץ פאר דײן צעברויזט געמים און שאטנס זיך פארנאכט צו סודען מיט דײנע אײנגעמידטע טריט. דו קענסט א גוטע האנט דערגרײכן מיט דײנע אויםגעשפיצטע האר, אז װען דער מארגן הויבס-אן בלײכן זאל ליכטיקן סאר דיר די װאר. א פשוט װארט, װאס דו דארפסט גארן װי סרוקן גראז א טראפן סוי, — דו קום און זאג: גענוג צו נארן, און אפן זיך אלײן םארטרוי. עך. דונ דײן קרוםקײט איל דערװידער, םארמאכסט פאר זיך אלײן די טיר און זעצסט זיך בײ דער שװעל אנידער צו גנבענען א האנט־באריר. עך, דונ פארהויקערט װי א שאטן, דו בלאנדזשעסס און דו װײםט נישט װו, א גאנצע זון דיר אנגעבאטן און שטראלן גנבעםטו, — עך, דונ פארלאג ב. קלעצקין, װארשע ערשט דערשינען י. אפאטאשרם א נײ בוך: ל י ניט ש ע ר י י און *יד. דעדציילוננ*, ו־יז 6 נילרן *רדעסז <2 ,ס׳י\23*ז3׳^ ״8101161. פארלאג ב. קלעצקין. װארשע * שוין דערשינען פראפ. ד׳ר פ■ שניאורסאן דער וועג צום מענטש (די יסידװו סון םענסש־היםנשאסם און רילערעסוןנןרווןישקײם) — ■דײז 50 4 נילדץ — אדרןם: <2 וז1<ו16וא ,וזונזוזנש 'ז116סז8, אויף דעם, װאס ס׳איז נישס אויפגעגאן דער קארן און ס׳האט צעבראכן זיך דער לעצטער װאגן. איז זינגען װעל איך די קלאג פון צעפאסעװעט זײדנס, פין נאקעטע פעלדער און צײטיקע מײדן, פון הויקער. װאס שײנט אין דער קרוין םון לײדן און קלאגן אויף דעם, װאס דער ססאליער לעבט אין פרײדן. גרױע פעטערם אלע מײנע פעטערס האבן אנגעטון זיך גרויע בערד, האבן זיך די פנימער צעקנײטשט װי אלסע םעל און זיך אויסגעשטעלס צום װײסן װעג געקערט בײ מײן חרובער הײם, אויף מײן חרובער שװעל. אז זײ האבן ם־ך דערזען פון װײטנם, האבן זײ געװײנט, אויפן קול געװײנט: מיר זענען װיסט און גרוי. ןבער איך האב נישט געגלויבט זײ און געמײנט, אז זײ הןןבן זיך פאר מיר פארשטעלט אזוי. האב איך זיך צעלאכם אויף דעם געװײן און זײ געזאגס: טוס זיך אויס די בערד און זײט מיר װי אמאל, זענען זײ געפאלן אויף דער ערד און אויסגעקלאגט ס׳ביטערקײט פון הערצער אויפן הויכן קול. האב איך אויסגעטאפס די בערר: גרוי און בײז און הארט. און געװאלס הזןב איך זײ װײנען דאס מײניקע געװײן, נאר אײף מיר האבן באן און שיף געװארט, האב איך זײ געזאגט: א גוטע נאכט, איך דארף שוין גײן. נעכט אויף באנען. טעג אויף שיפן. ױאסער. שטויב. גרויע בערד צעשויבערט הוידען זיך אויף שטריק. איך, — אין װינט פון יס, צי בײ א לויפנדיקער שויב, — הער, װי מײנע בײזע פעטערס רוםן מיך צוריק. אין בלויען רוין אין בלויען רויך -םון ביטערן ציגאר פארקרײז^ט זיך דער אומעט פון מײן טאג. אין בלויען רויך גײט אויף פאר מיר דער צער, פון װאס איך שװײג און װאס איך זאג. דער ציטער םין מײן הארץ אין בלויען רויך, װאס װיקלט זיך און קרײזלם זיך אן סוף, געריכס, װי כמארעס, אין דער הויך, הענגט איבער מיר מײן משפט און שסראף. פארגײט דער בלויער רויך אויף שטומע װענט, אין טעצל ליגט דאס אש — די חורבות פון צײט, װאס האט אין ביטערן ציגאר זיך אויסגעברענט און בלוי פארקרײזלט זיך אין רױכעדיקער װײט. דאס גרויע אש פארשפרײט איך אױפן װינט, װאס חונגערט בײ מײן פענסטער גאנצע כעג, און מײנע שעהען טראגן זיך אצינד, צעריסענע. אין שטורעמדיקן װעג. איך קוק זײ נאך מיט בלינדן װײ, מיט װאקסנדיקן, װאלקנדיקן צער