Literarishe bleter · 1927-09-23 · 38 (23.9.1927) · p. Seite 741

741 ליטערארישע בלעטער 38 זא םאהא אװ װאנזעטיס מ-יטװאך ה / נ ו ׳ י א ר ה .אײער הארץ איז הארטער םון שטןול, .און פון קוםער אײער שטערןי— הײנס דארף מען רעדן מיט א לשון א פראםטן מיט אן אנדער פײער. מאהאטשוזעטם. באסטאן, — די גאנעע װעלט שרײט: עס װעט אײך קאסטן כײער, טײער. װיקל זיך אין דײן מאנטל, ריכטער, פארדעק זיך מיט דײן יחוס־היטל, פראסעסאר, שמײכל צו דײן מאכט, גובערנאטארן — הײנט זײט איר די אײנציקע דרײ ניכנער אין דער נאכט דער אנגעטרונקענער מיט גסיסה, אין די שעהן, װען אפילו תםילה־שלעםער שרײען: הינריכטער, שטעלט אפ די מיתה. נאר באסטאן ענטםערט: - שט א ר בן. באסטאן םארלאזט זיך אויםן שטאלצן היטל מיט אזויפיל שפיצן, מים אזױםיל טיטל, און היטל װיל נישט אנדערש נאר דעם שארבן, און אונטערן טיטל—קאלטער גװאלד. און קברים ערד — הארבן־ הארץ םון דער װעלט בעט זיך װי דער הונט, קלאפט אין סיר, נאר ארײנגאנג איז פארב$סןז ב^סטאן װיל דעם גאנצן קרבן, סון קרבנם סלײש דעם גאנצן םונט. — דער עלעקטרישער שטול װעט דױן בראסן. סאקא און װאנזעטי זענען גרינע־ — שרײט, דזשאנסאנס. מיט געלער שנאה. סאקא און װאנזעטי זײנען איטאליענערו — שרײט אלע, נארדיק־מענערו און װעלט שרײט: — םארײניקטע שטאטן. באםטאן װעט פראװען א מאלצײט א זאסן, הײנט ויעט איר עסן אין נאכט־שעהן שפעטע געברןןטן פלײש פון סאקא און װאנזעטי. נײנטע שעה. צענטע שעה. נאך שעהן צװײ אין קאן די נאכט בי־סט ארײן א צװײטן צאן אין דעם לײב פון דער לבנה. לבנה, לבנה. נישטא זיך צו װעמען צו װענדן — ו־ן. ל ײ װ י באסםאן מעס. צענטער אויגוםט גסיםה מעת לעת. טאג אװעק. און נאכס קומט אן. נאכט קומט אן און בײםט ארײן אן ערשטן צאן אין דער אױפגעגאנגענער לבנה. באססאן. מעס. מיסװאך. סאקא און װאנזעטיס מיטװזןך. איבער די בײנדלעך פון שרײבמאשינקע — טאנצט א מײדל מיט פינגער פלינקע — קלאפט שײן, קלאפט רײן. משפט. פונקט. גזר. פונקט. טויט. (זיבן יאר שױן נאכאנאנד, עסס סאקא, עםט װאנזעטי אנשסאט ברױט — טויט.) און הינטערן שטול סון טויסן קאםער, שטײט שױן גרײט, נישט װי אמאל םיט מאםקן־פנים, נישט װי אמאל מיט שטריק און האמער, נאר פארפוצט—א פראנט— מיט א מאניקורטער, װי דעם מײדלס, האנט — אין קעשענע א זײגער און א פאונסן־פען. — שטײט און װארט דער תלין-דזשענטעלמען. (זיבן יאר שוין נאכאנאנד, זײט א טאנצנדיקע האנט אנשטאט ברויט — טוים.) איך וױיס, איר װעט נישט דערהערן מײן קול, אבער איך םוז אים לאזן הערן; איך װײם אויך, אז אין הײנטיקער צײט איז אומזיסט צו שרײען דעם אלטן געשרײ: .הױ װײ