Literarishe bleter · 1927-09-23 · 38 (23.9.1927) · p. Seite 742

38 זא ליטלרארישע פלעטער 274 סטרײקס. פלאקאטן. בעט־נעשרײןן, און — גארנישט י נישס זײ דערהערן. נישט זײ פארשטײען. גארנישט —ז יענע. יענע. יענע הערן . פון באסטאן, מעס, די קלוגע, די געװעלטיקער, די לארדן—ז ענטפערט די לבנה: יעס, יעס, יעס, דער עלעקטרישער שטול װעט דערמארדן. די עלפטע שעה, די צװעלפטע שעה. שוין גארנישט םער אין קאן, און מענטש קען מער שוין גארנישט, גארנישט טון. זײן אײגענער קול האט זיך דערװארגן; די לבנה איז שוין אויך נישטא, נישטא, נישטא, זי ליגט אן אויסגעלאשענע. א פארברענטע אויפן שטול אויפן עלעקטרישן פון מארגן. ניו״יןרק, *1יגיסם 10, 1927. ל ע ק ע ר ט ה. ל ײ װ י ק / י י ו ־ י א ר ה דער לבנהם פ;ים היינם איז נרײם און װיכ, און דאם שיפל אונםעד םײנע װעםלעם איז נעהןןרצזאם, בײניקי א נאנצן טאנ האב איך נעטראלט װעק לןקערטם טויט, איז די לכנה באזונדערם הײנט 6ול#נימדיק, אײניק. 6א~נא;נענע יאדן, מי די װאלריקע װענט, אשװינעניש װאר6ן זײ אױף םיין האלרז און פארצ־ען; א נאנזן מאנ האב איך געםראכם װענן לעקערםם הענט, װאם הא:ן אלײן אויף ויך ארוי6געװאר6ן די תליה. אזוי האב איך 6אר זיך געזיננען װעגן דןם: ״א, איך װײם נישט װען, נאר איך װײם עם װןט קיםען ״א שעה אזא, װאם װעט זאגן זנו יעדן: נעם ״אזא גאנינען זיך װ• לעקערט האט געניםען..." װ־נט זיך, װןםלעם םײנע, אהין און דוריק, הײםע װינםן אײלן נאצט זװ ביעננען; דנג א־ך נאצאםאל, נאכאםאל זו דער היליקער שטריק, און זו םײן האלרז, װאב בןנקט, װאם רײםם זיך העננען. קאאפעראטיװ ״ביכער• װארשע נאלעװקי *2 ערשט אנגעקומען: ד״ר א. בלרקדו־ני ט ע א ט ע ר א ר ט י ק ל ע ן פרײז 13.50 נילדן אררעש: ג 2 1ז1זײ1316ר[ 3זי\823זב^ *זזג1ס81, .32)01 6אר נןלם: 131.96 .0 .א .יז װענד איך זיך צו דיר. לבנוג — לאז זיך אין פערטל צעשנײדן. אפשר דורך דעם װעסטו דעם גזר 'פארמײדן: לבנה, לבנה צעשיט זיך װי א רעגן איבער באםטאן, מעס. אפשר װעסטו דאם הארץ באװעגן בו רחםים, צו נס. לבנה, לבנה, װי פאררעטעריש שנעל עס לויפן די שעהן פון מיטװאך דעם בענטן: און דער מענטש קען גארנישט טון הײנט, סײדן פאלן אױף אלע פיר און װאיען אויפן אײגענעם בראך אײפן דערקענסן. — אין אלע טירן זיך געריסן, אלע סרעפ געביסן, געקנײטשט זיך אױף אלע שװעלן. א קלונג נאך א קלונג נאך א קלוננ אין די גלעקלעך פון גרעסטן און קלענםטן האר, *ין - מענטש — ליגן געבליבן םיט ארויסגעשטעקטער צונג אין פארלאזטן און װיםטן צער. די צענטע שעה. די עלפטע שעה. א שעה נאך אײנע אין קאן. די נאכט בײסס ארײן א דריםן צאן אין דעם לײב סון דער לבנה. און בו מײנע נאזלעכער דערסראגט א ריח זיך םון הויט פון אפגעסמאליעטן, פארברענטן. (תלױן־דזשענסלמען נעמט ארויס זײן םאונטן־פען. און פארשרײבט אין ביכעלע א דאטום נןןכן צענטן. און נאכדעם טרונקט ער קאױע. און זינגט זיך אונטער: ״לאנד פון פרײע לאנד סון בראװע״ —) לבנה, לבנה. װאם טוט איבט אין תפיסה דער װארדעןי די לבנה ענטפערט: ^םכנה, סכנה. דער עלעקסרישער שטול װעט דערמארדן. זאג איך פאנען אויף סקװערן, ארבעטער גןןרן,