Literarishe bleter · 1927-09-16 · 37 (16.9.1927) · p. Seite 724

37 זא ייט?ו*רייע 3 י ו.ס 7 ר 724 — מײן הױז איז געװען אסעקירירט. מ־איז אנטשװיגן געװארן. מאדנע, װי אימבאקאנטע. $נ• קוקנדיק אײנער דעם אנדערן מיט דורכנעמענדיקע אײגן. — װאס װעסטו איבט ןןנהויבן צו סון. מיכאיל אנטאניטשז — כ׳װעל א טראכט טון. — דו דארפםט פונדאנען אװעקס$רן. — כ׳װעל זען. — איך הןןב א פלאן, — האט געזאגס פאנקאװ. קים ארויס אין דרײםן, װעלן מיר שמועםן. (המסך קי=ס) י. פרעגערס ״נסיו־ז״ בײ די ״װילנער״ אין לעמבערג!ילד׳ 1: י. ודיםליץ (דעד שניידץד), נעטי נא־אן (יזנה לאה) ױ3ב- ײ־םליץ (די יידענע) בילד 2: דןד 4-טןר *קם. בילר 3: ם־ים *רלעסקא (לילי), רחל האלצער (דודל) אן אומבאקאנט קלײנסשיקס, ודנקעדיק פויערל הןס הויך אונטערטאנמדיק. װילד געפײפקעװעט: — מים >ביגל*פארװארפס זײ םון װײםןו זדערלאנג אים אין קאפ. ער האט טאקע א כאפ געטון א שטיק ביגל, זיך פאר־ מאסטן און א שלײדער געטון מיר אין בויך ארײן, נאר אײדער כ׳האב נאך באװיזן אים אפבוגעבן, האט זיך קוקושקין א װארף געטון אויף אים םון אויבן, װי א שפארבער, און בײדע ארומגענו• מענע האיבן זיך אראפגעקאלערט אין טאל. נןןך קוקושקינען איז געקוםען בעלויפן פאנקאװ, בארינאװ, א שמיד און נאך א מאן צען און תיכף האס קוזמין םאליד אנגעהויבן רעדן: — דו, מיכאאילא אגטאנאװ, ביזט א קלוגער מענטש, דו װײסט דאך א שרפה מאכס דעם פויער משוגע... — לאמיר, מאקסימיטש, גײן גום ברעג אין א שענק ארײן,—האס געזאגט ראמאס און ארויםנעמענדיק די לולקע פון מויל, האט ער זי מיט א שארפער באװעגונג ארײנגערוקט אין דער הויזן־קעשענע. אנגעשפארט אויף א שסעקן, איז ער מיד געקראכן פון טאל און װען קוזמין האט גײענדיק נעבן אים, אים עפעם א זאג געסון. האס ער, נישט אנקוקנדיק אים גע• ענטםערס: — טראג זיך אפ, טפש: אויפן ארט פון אונזער שטוב האט געטליעם א גאלדענע קופע מים קוילן און אין מיסן איז געשסאנען דער אויװן, פון דעם איבערגעבליבענעם קוימען האט זיך געהויבן אין דער הײ• סער לופט א בלוי רויכעלע. די רױט־צעגליטע אײזנדלעך פון בעט זענען געװען ארויסגעשטעקם, װי די פיסלעך פון א שפין. די פארקוילסע בעלקעס פון סויער זענען געשטאנען בײם פײ• ער װי שװארבע װעכטער, אײן בעלקע אין א רויט היטעלע םון קוילן און ארומגענומען מיט פלעמעלעך, װאס זענען ענלעך בו הענערשע פעדערן. די ביכער זעזען פא־ברענט געװארן,-האט געזאגט דער כאכאל אפזיפבנדיק.—דאם איז א שאדי די ײנגלעך האבן געטריבן די האלאװעשקעס מיט שטעקנס, פונקט װי די קלײנע חזירימלעך, אין דעם גאס־קן שמוץ, די האלאדעשקעס האבן געשיפעט אין זיך גע=אשי, אנפילנדיק די לופט מים א ביטערן רויך. א מענטש פון א יאר פינף, מיט װײ• םע האר און בלאע אויגן האט, זיבנדיק אין א װארעמער שװארבער לוזשע, געקלאפט מיט א שטעקן איבער א בעבײגענעם אײזערנעם קובל, אנקװע״נדיק פארסיפט פין דעם אפקלאנג. די נשרפים זענען אדומגעגאנגען פארכמורעטע, בוזאמענשלעפנדיק אין א קופע די רעשטלעך פון די שטוביקע חפבים. די װײבער האבן געװײנס און זיך געזידלט, קריגנדיק זיך איבער אן אפ■ געברענטן שסיקל האלץ. אין די סעדער, הינטער דעם ארט פון דער שרפה, זענען אומבאװענלעך געשטאנען די בײמער, בײ א םך פון זײ זענען די בלעטער געל געװארן פון היץ, און ס׳איז קענטיקער געװארן די גרויםע שפע פון רויסע עפל. מ־ר זענען ארונטערגעגאנגען בום סײך, זיך אויסגעבאדן און דערנאך שװײגעדיקע געטרונקען טײ אין א שענק בײם ברעג. — און מיט די עפל האבן די קילאקעס פארשפילט, — האט געזאגס ראםאס. ם איז געקומען פאנקאװ. א פארטראכטער און װײכער, װי תמיד. — װאס הערט מען, ברודערז — האט געפרעגט דער כאכאל. פאנקאװ האס א קװעסש־געסון םיס די פלײבעס;