Literarishe bleter · 1927-09-16 · 37 (16.9.1927) · p. Seite 723

723 לי-םערארישע בלעםער 31 זא אםענטש. ער האט זיך אײנגעפויגן גום קינד: ,װאם זוכסטוד איפט הוןש םאריא כמעט מיט טרערן, אפער דר״שט און עקשנותדיק געענןזםערס: ,דעם ליבן גאט׳. דער פרעמדער האט זיך בעלאכט און אנגענומען זי בײ דער האנט. זי האט זיך געלאזט פירן. איר איז שוין אלצא״נס געװען. אין װעג זאגט צו איר פלוצים דער םרעמרער: ,זע נאר, װאס פאר א שײן םינגערהוט איך האב הײנט געפונען״... די ןןװנס־װאלקנס האבן שוין לאנג פארלארן זײער גע־ דולד. דער קלוגער װאלקן, װאס איז פאר דער צײט שטארק דיק געװארן, האט זיך געװענדעט צו מיר: ,אנטשולדיקט, קאנט איר אפשר זאגן דעם נאמען פון דעם לאנד, ױאס איבער זײן הױך זענט איר...-, אפער די אנדערע װאלקנס זענען לאכנדיק אװעקגעשװומען אין הימל און אװעקגעשלעפט מיט זיך דעם אלטן װןןלקן. פון^דײסש־גיטיל מײזיל טערט אין אלע אירע קעשענעס, איצס האס זי זיך דערמאנט, אז אין דער פרי האם זי אים באקוםען, מן־הםתם האט זי אים דן ערגעץ בײם שפילן םארלוירן. װען אלע קינדער זענען אװעק א הײם, איז די קלײנע געבליבן אלײן אויף דער לאנקע און װײטער געזוכט. דאס גרןןז איז געװען גאנץ הויך. צװײ מאל זענען פארבײגעגאנגען מענסשן און געפרעגט זי, צי זי האש עפעס םארלארן. יעדעס מאל האט דאם קינד געענפפערט: ,א פינגערהוט׳-און װײטער געזוכט. די מענטשן האבן איר א װײלע געהןןלםן צו זוכן, זײ זענען אבער באלד מיד געװארן םון בויגן זיך, און אײנער האס א געשרײ געטון בײם אװעקגײן•. ,גײ בעסער א הײם, מען קןןן דאך קויפן א נײעם׳. אבער מאריא האט װײטער געװכם. די לןןנקע װערט איר אלץ פרעמדער און פרעםדער אין דעם בין־השמשות, און דןם גרןןז הױבס אן נאס צו װערן. און ד$ איז ןנגעקומען 4 4 4 4 4 ידיש א. אין מ• זילבװ־ג מײבע אוביװערסיטעטז מאקסים גןןרקי — װאס— אומזיםטז ▼ — אין פײער ארײןז — העצער... — אין ארסעלן שפילן זײ זיךו — גנביםו און די חברה זײערע—זענען גנביםו — שאו—האט ראמאס הויך א געשרײ געטון.—נו,—האט איר שױן געזען, אז אין באד איז בײ מיר קײן סחורה נישטאז — װאס װילט איר נאךז אלץ איז פארברענס געװארן, נאר דןןס^איז איבערגעבליבן — איר זעטז װאס פאר נוצן האב איך געהאט אונטערצוצינדן מ״ן אײגן האב און גוטםז — ם׳איז אסעקורירטו און װידער האבן זיך א צען העלדיער מיט רציחה אוים־ געשריען: — װןןם איז צו קוקן א^ף זײז — גענוגו אנגעליטן זיך... בײ מיר האבן די פיס געציטערט און ס׳איז מיר פינ• םטער געװארן אין די אױגן. דורך דעם רויטלעכן רויך האב איך געזען די װילד־צארנדיקע צורות, און אין די צורות די הןןריקע לעכער סון די מײלער, און האב קוים א5ינגעהאלםן אין זיך די פיױע תשוקה נישט צו שלאגן די דא־ זיקע מענטשן. אין זײ האבן גערעװעט שפרינגענדיק ארום אונז. — א—הא, שטעקנס האלטן זײ. — מיט םלעקערו? זײ װעלן מיר די בארד אויםרײסן — הוןט געזאגט דער כןןכןןל און, כ׳האב געפילט, אז ער שמ־יכלט,—און איר, מאק־ םימיטש, װעט אױך ארײנכאפן,—אײו נאר-רויק-רויק... — זעם נאר, דער יונגער האט א האקו און בײ מיר האס טאקע אין גארטל פון די הויזן גע- שטעקט א סטןליארשע האק, איך האב אינגאנצן פארגעסן װעגן דעם. — דוכם זיך, אז זײ האבן מורא,—האט ראמאס משער געװען — פונדעסטװעגן, זאלט איר מיסן.האק נישט אנהויבן, טוןמער װןןם... ־ — עפן די באד... — ברעכט אויף דעם שלאס—דער שליםל איז סארלוירן געגאנגען, האם ראמאס געזןןגט הױך. איך בין אויםגעשפרונגען, א כאפ געשון םון דער ערד א םלאקן און זיך אװעקגעשטעלט נעבן אים. די ,סאטםקעס׳ האבן זיך אפגערוקט, און דער סטאראסטע האס קװיטשעדיק א דערשראקענער געזאגט: — פראװאסלאװנע, ברעכן שלעםער איז פארבאטןו ןןנװײזנדיק אויף מיר הןןט קוזמין געשריען: — און אויך דער... װער איז ער אזױנערז — רויק, מאקםיםיטש,—האט גערעדט רןןמאם—זײ מײנען, אז איך האב באהאלטן םחורה אין בןןד און הןןב אלײן אונ־ טערגעצונדן דןןס געװעלב. — איר בײדעו — ברעךו — פראװאסלאװנע... — אויף אונזער אחרױתו — מיר װעלן ענספערן... ראמאס הןןט מיר אײנגערױמט: — שטעלט זיך אװעק םיטן פלײצע צו מײן פלײצע, מ׳זןןל סון הינסן נישט א זעץ טון... דעם שלאם סון בןןד האט מען אפגעבראכן, עטלעכע םענטשן האבן זיך מיטאמאל ארײנגעשפארט אין טיר און במעם תיבף ארויסגעקרןןכן צוריק םון דןןרטן. דערװײל האב איך ארײנגעדוקם ראמאסן מײן פלאקן אין האנט און האב אויםגע־ הויבן פון דער ערד אן אנדערן. — נישטןן גןןרנישט... — גארנישטז — אך, שדיםו עםיץ הןןט נישט־דרײםט א זאג געטון: — אוםזיםט, פויערן... עסלעכע שטימען האבן זיך גרןןב, װי שיבורע אפגערוםן: