Literarishe bleter · 1927-09-09 · 36 (9.9.1927) · p. Seite 702

ליסזרןר * יו גלןםור 702 אײן בארג און זײ צוגעדעקט! מיט דעס אנדערן-ןײ!וגעסרןןםן. שא שטיל. קײנער הערט נישט פון קײן ײנגלעך, קײנער זעט נישט קײן סימן. אינדערפרי האבן שוין מענטשן א נײעם װעג אויפן זאם■ דיקן ים געדארםם לײגן. אינדערפרי האבן שוין מענטשן געװוםט, אז עמיצער האם ,בײנאכטי געמוזס האבן זײן פםק. אין טעג ארום, דער דארף װארט אויף דער חברה, ניש• טא נישט קײן סימן, נישטא נישט קײן ריח. לאזט מען זיך זוכן, נאך אזא נאכט, געװיס איז דא עפעס נישט גלאט. דער דארף האס זיך געלאזן איבערן ים. — דא געװען חברהז דער זאמד שװײגט. — סערזין חברה אױף די פערד זענען געפןןרן אויםן יאריד צוריק, האבן זײ געמוזט פירן גןןלד אין די טאשן, װײן אין די םלאשן און אין די בוזעמם מתנות םאר די כלה-מױדן..׳ װו איז דאס אלץ אהינגעקומען, כאטש א סיםן פון דעם?! און דער זאמד שװײגט. יארן זעגען געגאנגען, דער װאסער-ים האט זיך גע• קושט מיט דעם זאמד-ים, און דער סוד געהאלסן שטײף. דער דארף האט שוין אן די ױנגען סארגעסן, נאר א מעשה איז געבליבן פון זײ. האבן דאך אבער הימל און ערד בװישן זיך געשװױרן— אז קײן פארבארגענע זאך זאל גװישן זײ נישט װערן סאר• לוירן. פארבלאנדזשען װילד סרעסדע מענטשן מיט א שיף צום ברעג. לאזן זיך אראפ, אויפן זאמד־ים שפאגירן און יונגע■ לײט שטיפן צװישן הימל און זאמד, דערזעען זײ סון דער• װײטן א שטעקן שסעקט. אפגעשארט דעם זאמד, ערשט דעם שטעקן האלט א האנט. לעם דער האנס איז געװען נאך א האנס, און א גאנצער קנױל םון הענט און םון םיס... און אזױ פאמעלעך, האט מען אױסגעשארט פערצן קעפ, םערצן שארבנם פארשיטע און אין זאמד םארגראבענע. באלד האט מען געגעבן דעם דארף צו װיםן. אםשר װיל עמעצער קומען א סרער פארגיסן, אפשר װיל עמעצער קומען עצהנען און ז$גן, װי אזױ מע זאל די חכדה די סארשײטע באקלאגן... און... צי דער טרויער איז געװען אזוי זיך, צי דער טרויער אח געװען גרויס װי ס׳נישט איז, נ$ר די מעשה איז שױן אױס. פ;ןרלסג ב•??־1עצקויי ר. ק י פ ל י נ ג דאם בוך פוז דזשאנגל •ין ענגלימ ל. שאפייא רייך אילוסטרירט 320 זײטן — 4.75 גילדן *דרןם: ס2 1>1׳פ16פ!יז ,סיגיפצצזם/^ ,*ז6וזס81, — װאס פאר א געסט זענען עס, אזעלכע צעהוליעטע? הןןט זיך די נאכט א הוידע געטאן, דעם װינט א טראג אונטער געגעבן. דאס װאםער װיגט זיך, דער הימל כמארעט זיך און דאס זאמד זינגט זיך. — אהא! זאגט אײן בחור,—א זאװערוכען זאגט דער צװײטער: — איך הער זײ אין פיאטע; זאגט דער דריטער: . — א שעה גאנג זענען מיר אויםן װעג! — מע לאכס,—מאכט דער זאמד,—מע לאכט... דער זאסד זינגט, דער װינט שפילס און דאס װאםער װיגט זיך. דאס זאמד הויבט גאנצע לײלעכער צום הימל. — זואום, זואום... און די ױנגען װערן דערװײל בײז: — פולע אױגןן—מאכט אײן יאט. — פולע אויערן—מאכט דער אנדערער יאס. — טפוו—מאכט דער דריטער—א פולן מויל אנגעשאטן — און שעלם זיך. — לאמיר זיך לײגןוו — װאו זיך לײגןז— — געגאנגען זאל װערןו און די חברה הוקען און שעלטן זיך, דער זאמד הודעט און קרימס זיך נאך, און דער װינט רײסט בערגלעך און טראגט זײ דער חברה צו די פיס. — א, אין דער ערח—םאכט אײן יאט און פארסשעפעט זיך און םאלט אים. — צו אלדע רוחות—מאכט דער צװײםער. און קען די פיס פון בארג נישט ארויסשלעפן. — הו־הוו - מאכן די בחורים, — מ׳זאל זיך נאר נישט פארלירן. — הוז-הוזי — ענטסערט דער זאמד, מיט א חניםהלע -׳הוז-הוזו ס׳װעט אײך אפשר נישס העלפן. — װו זעט מען װעגו — נישטא קײן װעגי — װו לײט מען אויף א װײלע אנדערע אויגןז די אױגן זענען פארשאטן. גגאװ,—רעװען די יאטן םיט פארװארגענע העלזער און זײ זענען אין כעס. האבן זײ ארויסגעכאפס דעם גאלד און א שמיץ אין דער ערד. ארױסגענומען די מתנות, א שםיץ אין דער ערדו.. און דער זאםד נעמט־צו, דעקט אײן און באהאלס: — גים נאך אפשר האם איר, חברה זז... זז... — װאס זשע טוס מעןז — גאר נישם טוט מען נישט. — קײן װעג איז נישטאז — דער זאמד ד,אט פארטראגן) — קײן קול הערט מען נישסז — דער װינס סארטױבטו װײםן נישט די יאטן װ>ןם צו םון, װו צו ל,יםן, לויפן זײ םיס צעװאלגערטע קעפ אײנער אױםן צװײםן. םאלן זײ אײ• גער איבערן אנדערן. — אזױ, אזוי!! — סאכט דער זאמד און געכאיט מיט