Literarishe bleter · 1927-09-09 · 36 (9.9.1927) · p. Seite 701

701 ליטערארישע בלעט׳זר 36 זא א הבר איו זאמד איציה היפנים / קיעװ מיט די אױגן אין כאפן א גענעץי — מילא. (ע#עם בעםערם האבן זײ דאך נישט, חוץ זיו דערצײלן, װאס אמזןל איז געשען). קומט אײנמאל אונטער א יאריד, נעמען חברה און רעדן אפ צװישן זיך: — דארט און דזךט איז דא א *ריץ. — האט ער א שײנע טאכטער...'■ — טא זאל ער זיך האלסן מיט^איר, — האט ער געלערנטע הונט — — קען מען זיך אן עבה געבן• — האט ער פערד אונטער די שלעםער, — קענען זײ זנוניץ קומען. גערעדט אין געטון. ... גאגץ פדי םארן ארוים פערבן יאטן אויף פערבן פערד אין שטאט ארײן אויפן יאריד! האנדלען װעלן זײ מיט װײץ און מיט קאד,! װײץ און קארן איז אבער דארט נ־שט גו־ קריגן, האט חברה אין שענק זיך םארטרינקען, ביז דפעטלעך זיך פארזעסן. יא, א לידל. נישט קײן לידל, מתנות א הײם פאר די מײדלעך האט מען אײנגעקויפט. די געגנבעסע פערד זענען שוין לאנג אויף גאלד אויסגעביטן. דאם גאלד אין די טאשן, די מתנות אין די בוזעמס און זײ האבן זיך אװעק־ געלאזן די יאטן אויף א גאנגער נאכט. מיט א ניגון און םיט א סריילעך געמיס איבער די זאמדן אין א גװײטן דארף אויף א בװײטן יאריד. אםשר װעט דןןרט אויך נישט זײן אומעטיק... ׳ז. *אין מיטן װעג בערעדן זײ זיך. אײנער זןןגט: — לײג מיר זןן א זאק מיט זאמד אויף די *לייעעם און?אױםן זאק נאך א זאק, םארטראג איך אים ביזן םאמע שסאט. ■ז• דער גוױיטער זןןגט: — װאלט מיר דא שטײן א גראבער בוים אנטקעגן, רײס איך אים אוים םיטן װארצל און טראג אים אין דער רעכטער האנט פאר א שירעם, בײטאג זאל די זון נישס באקן. זןןגט דער דריטער: — גיט מיר א סערד א דרײ׳יאריקן, נעם איך אים סאר די אונטערשטע םיס און װארף אים אריבער איבער זיך. — װעסען הערן מיר, חברהז — קײנעם נישטן — מיר זענען ברױת אי אין םײער אי אין װאסערז• — אי אויפן ים, אזױ אויף דער יבשהז —"יהודא! —~הורא! געהאס הןןבן חברה נןןך א פאר םלעשלעך אין די טאשן, האבן זײ זײ אויםגעלײדיקט און איבעראנײם געמאכט א לחײם. דערנןןך הןןבן זײ זיך אויםגעפוצט אין םארביקע םטענגעם. ארום איז קײנער נישטןן, נןןר נאכט און הימל, זאמד און װא• סער. דער זאמד איז שוין געשלןןםן, דןןם װאסער אויך, און די םרײלעכע חברה גײס און ליארעמט. זײ טומלען און האלםן זיך נישט, אזוי װי בײ זיך אין דערהײם... הןןט עם טאקע דעם זאמד םארדרןןםן: — װ$ס סאר א דרך־ארץ איז עסז דערװײל הןןס זיך א װינםל ארןןסגעװיזן. נישט װײס פון םינ־ לאנד האט א צונג װאסער זיך געגויגן און איז אין װײטן ים־ארײן געלאפן. בײם דעם זעלבן ים האט זיך א מןןל א זעמדעלע פארזײט. פארזײט—און אוים• געװאקםן. יארן האבן זיך[גע• גײלט אין סויזנטער, און דער זאמד האט זיך פא־ מעלעך צעװאקסען אויף מײלן, זיך *עש*רײט און זיך אויך בעװאקסן אין א ים. אין א ים—א זאמד־ ים. אײנמאלאין אשטי־ לער שעד״ װען םיגעװארן אומעטיק בײדע ימען צו ליגן אײנם לעם זיװײטן, הןןבן זײ זיװישן זיך גע■ נומען םארברענגען: זיך גענומען ברוטשקען. קען אבער דאס װאסער דעם זאמד נישט םארגיםן, און ס׳קען דער זאמד דאס װאסער נישט פארשיטן, און דער װינס דרײט זיך, רום נישט אײן און רײבט אײנעם אויפן בװײטן. אט העלםט ער דעם, אט העלםט ער יענעם און ם׳קומם פןןרט גןןר־ נישט ארױם. םועןיבײדע ימען צװישן זיך איבער א נײם א שמועס: — טא װןןס פארט קענען מיר טון, װען ם׳װערט אונז אומעטיקז... און ם־איז בא זײ געבליבן: בארימער אז זײ װעלן װען־עס־איז אהער פארבלאנדזשען. דארף מען זיך מיט זײ אפשר פאמעלעך א שפיל טון... שטײט א דןןרף ארום דעם אויסגוס, שטײס שוין יןןרן לאנג. די װײבער םלעכםן דןןרט נעצן, די ױנגעלײטלעך *רא־ װען גבורות, און די אלסעז—די אלטע כאפן םיש, רויכערן די לולקעם און אין די אויפדערנאכטן דערצײלן זײ זיך אײנער דעם אנדערן, װי זײ זײנען אםןןל ױנג געװען און אז זײ הןןבן נאך נישט אזעלכע קונבן געװיזן. נו, איז גום. װאקםן דארט אונטער אין אײן יןןר א 14 בחורים, אלע אײנם און א׳ינם: אײנער;קען פוםבן פוד טרןןגן, דער זיװײ־ טער#קען אנ־אקס דערשלאגן, א דריטער, א םינפסער, א צענ־ טער קענען די ערגםטע הינט.ידי מײלער םארשטןןפן, די שטארקסטע שלעסער נעמען, און אויב ם׳שטײען פערד אונטער די שלעסער איז, אבי גוטע, טןן גיב זײ אהערז״ (און נןןך קונצן קענען יזײ מאכן די חברה־לײם...) הןןפן זײ טאקע סאר קײנעם קײן מורא נישט. אז די אלטע דערבײלן םעשױת, שמײ• כלען די ױגגע בו זיך אונטער די װןןנסעם, *ינטלען־אונטער *יניק קי*נים ..