Literarishe bleter · 1927-09-02 · 35 (2.9.1927) · p. Seite 684

צנ־יזא ליטערארישע נלעטער 684 כ ד ו ד ל נײן... איך װײס דאך מײן עלטער-באבע... א מ ײ ד ל (׳•רעקז . א געשטארבענע: ד ו ד ל איז װןןסז אבער פון װאנען אזוי רײך געװארןז און זי שװימט־בו, שמײכלענדיק שװימט זי אזוי צו, לײגט מיר די האנט אויפן אקסל... און זאגט: ,צײט צו םארדינען, א מענטש צו װערן, אוים קינד. דודלו די מאםע ארבעט שװער, דער סאטע פארדינט אזױ װײניק, דאס קינד קראנק... צײט אויף דיר...- ,װאס זאל איך סון באבעשיזז׳ אין דער װעלס ארײן גײן... ״װו ארייןז איך בין נאך אין דער װעלט נישט געװען. .״ מ ײ ד ל ע ך — אין איך בין שוין געװען• — אין קארלם... (ה*קט ן■ 8*ר זדמס *ינסער דןרנדיקע ני״ןן) ד ו ד ל ,אונטער דער שטאט, זאגס זי. שסײט א הויכער בארג״. ,גײ, זאגט זי, צום בארג׳... (ס*רטר*כס זיד). ג ר ע ט י ל (שסילן װעסט גײן, דודלז ד ו ד ל (װןס הןןס נישם נעהערס) ,״שטײג—זאגט זי—אויפן בארג ארויף ביזן שייץ״.״ ג ר ע ט י ל (ייי 6ר*ער) קענסס? דודל (.ױ יסער נישט געהערס) .םון אײבן װעססו אראפקוקן און זען ארום און ארום— װעםט זען א שטיק װעלט...'—א שסיק װעלםז ,יא-זאגט זי, פעלדער, װעלדער, טײכן: דערפער — זאגט זי — און שטעט... און װו זאגט זי מיר—עס װעט דײן אויג גע■ םעלן, פון יענער זײט בארג װעםטו אראישטײגן ארןןב, און... ק י נ ד ע ר י 7און װאם... י ד ו ד ל ^לאון זוכן ארבעט און װערן א מענטש... ג ר ע ט י ל (*נסװפסו ארבעט ז! ק י נ ד ע ר און װעסט דארט בלײבן... ד ו ד ל זי זאגט: נײן... זי זאגט. אז איך װעל צוריק אהײמקו■ מען צו טאטעימאמע... ג ר ע ט י ל און צו מית ד ו ד ל (**רנלי6ס) זי האט נישט געזאגט, מסתמא םארגעסן... ד ו ד ל און איך װעל צוריקקומען זײער א רײכער םאן. דער טאטע אויםן הויף גײט אזוי אײנגעבויגן, גײט און שפרײזט, אהין און צוריק... אהין און צוריק: פון פלויט צום פענססער... פון פענססער צום פלויס... די מאמע — אין מארק... װיג איך און װיל, װיגנדיק. םאר אײך, אויף גרעטילם ױס-טוב, א שפיל אויםטראכסן... צו דײן געבורטס־סאג, גרעטיל... גײם עפעם נישט... איך װיג און דאס טראכטן רײסס זיך און רײםם זיך אלץ איבער... אבער מ־ין ברודערל, גאט זײ דאנק װערט לינדער, לינדער... ער קרעכצט שטילער, ער קרעכצט שוין נישט... און עטעםט שטילער, שטילער... איך װיג אויך װאם אמאל שטילער... שטילער... אס םאלן מײן ברודערל די ברעמעלעך איבער די אויגעלעך אראפ... דאס פנימל רויטלט זיך... א שמײכעלע איבערן שטערן שװעבט, שװיםט־אן. צעגיםט זיך... נאך שטילער װיג איך... און דאס הארץ פרײט זיך ער װעט אײנ־כלאפך, אײנשלאפן... און אײנגעשלאפן — (•יי׳י) בין איך!... (גרעסיל קיקס זיך זוים מםןלץ: װי ״ײן ױי סינײלם) ק י נ ד ע ר .— חלומט זיך דירז - יןןז — א שײנער חלוםז ד וד ל קומט ארײן (זי וזר 6*רטי*כססר ניעסיי) הערסט, גרעטילז ק י נ ד ע ר מיר אלע הערן, מיר אלע הערןן ד ו ד ל (ןעעסענדיק גיזסיזן בײ דזר ה*נם) קומט ארײן אן אלטע, אלסע פרוי ״ (**יקיקס ײו ״ין יער לי*ס, נלײך ער זעס זי ד*רס). ג ר ע ט י ל (עםיל) איך װיל נישט אלט װערן... ד ו ד ל (מיס * ססײכי) מען מוז. גרעסיל! ג ר ע ט י ל (ק**ריז, *רויסיײסנדיק די ה*נס, עםיו*ס *■סרעםנויק) כ־װיל אבער נישטן ד וד ל (םיםן נייק זי נרעסיי) אבער אזא שײנע• גערונצלט, נאר אזא צעשמײכלטע, אזוי זים צעשמײכלס... און אויגעלעך אזוינע, װי די טײבעלעך... א מ ײ ד ל איך האב אזא באבען... ד ו ד ל ו*;גרעסיי •*רגעסנריק) צו מײן עלטער־באבען. עליה השלום, אזוי ענלעך... אבער יענע איז אן ארעמע געױען און די — אזוי רײך — אינגאנצן באשיט מיט פערל און אינגאנצן—סאמעס! קומט זי ארײן... נײן, זי שװעבט ארײן. זי שװימט־צו צו מיר אין דער לופט... ו**רםר*כם זיך). א ײ נ ג ל פדעגסט דו זי, װער זי איזז