Literarishe bleter · 1927-08-26 · 34 (26.8.1927) · p. Seite 662

34 תא ליטערארישע בלעטער 662 געשברונגען, לעשנדיק מים די הענט די טליענדיקע רובאשקעס. — האב קײן מורא נישט: — האט געשריען דער כאכאל. דאם האט נישט געהאלסן. דאן האט ער ארונטערגעריםן שון עמעצן דאס היטל און עס ארויםגערוקט אױף מײן קאס: — האקט םון יענער זײט. און איך — דא.י כ־האב אונטערגעהאקט בײ א פאר פלעקער. — די װאנט האט זיך א שאקל געטון, נאכדעם בין איך ארויפגעקראכן אױף איר, האב זיך אנגעכאפט סאר דער אויבערשטער טײל פון װאנט און דער כאכאל האט מיר פאר די פים א בי־געטון בו זיך און דער גאנבער פאם םון בױם אױ אײנגעפאלן, בודעקנ״ דיק מיך כמעט ביזן קאפ. די פויערן האבן אלע אינאײנעם ארויסגעשלעפט דעם בוים אויפן גאם. — איר האט זיך אפגעברענטי — האש א פרעג געטון ראמאם. זײן זארג פאר מיר האט מיר בוגעגעבן כחות און פלינ■ קײט. מיר האט זיך געװאלט אויםבײכענען אין די אויגן סון דעם דאזיקן ליבן מענטשן, כ׳האב געארבעט מעשים, נאר כדי בו םארדינען זײן לויב. און אין די װאלקנס רויך זענען נאך אלץ, װי טויבן. געפלויגן בלעטלעך פון אונזערע ביכער. פון דער רעכטער זײט האט זיך אײנגעגעבן אפבוהאלטן דאם פײער. נאר פון לינקס האט עס זיך פארשפרײט אלץ ױײטער. פארכאפנדיק שוין דעם בענטן הױף. איבערלאזנדיק א טײל פויערן זײ זאלן אכטונג געבן אויף די כיסרע רויסע שלאנגען, האט ראמאס אװעקגעשיקט דעם גרעםטן טײל ארבע־ טער אויף לינקם־ פארבײלויפנדיק פארבײ די רײכע פויערן. האב איך דערהערט װי עמעבער פון זײ רופט בײז אויס: — מ׳האט אונטערגעבונדןו און דער געװעלבניק האט געזאגט: — מ׳דארף כאפן א קוק בײ אים אין בןןד: ס׳איז באקאנט. אז אויפרעגונג — באזונדערם א פרײלעכע אויפרעגונג, פארסאפלט די קרעפטןז כ׳בין געװען אויפגערעגט, געארבעט מיט שמהה, פארגעסנדיק אן ז״ך און בום סוף םאר־ לוירן די כוחות. איך געדענק, כ־בין געזעסן אויף דער ערד, אנגעשפארט מיט דער פלײבע אן עפעם א הײםע זאך. ראמאס האט אױף מיר געגאםן װאסער פון אן עמער, און די פויערן ארום אונז האבן מיט דרך־ארץ געשעפטשעס-. — א געזונט יאטל! — אויף אזעלכן קאן מען זיך פארלאזן... כ׳האב זיך בוגעטולעט בו ראמאסעס םוס און זיך מאום צעװײנט, און ער האט מיר געגלעט איבערן נאםן קאפ און גערעדס: — רוט זיך אפ: גענוג. קוקושקין און בארינאװ, בײדע םאררויכערטע, װי די שדים. האבן מיך צוגעפירט בום טאל, טרײםטנדיק: — נישקשה, ברודערו און געענדיקט: — האסט זיך דערשראקף כ־האב נאך נישט באװיזן אויסצורוען און קומען בו זיך, װי כ־האב דערזען, אז אין טאל. בו אונזער ב$ד, לאזן זיך אראפ א מאן צען ״נגידים׳, פאראויס — דער סטאראסטע, און הינטער זײ פירן בװײ ,סאססקעסי ראמאסן אונטערן ארעם. ער—גײט אן א היטל, דער ארבל פון נאסן העמד איז ארונ־ טערגעריסן, אין די בײן האלט ער פארקױעטשט די לולקע. זײן פנים איז אנגעברוגזט און שרעקלעך. דער זעלנער קאססין האט, מאכנדיק מיטן שטעקן, װילד געשריען: — אין פײער ארײן די אפיקורםישע נשמהן י (הם*ך ק<פס)| אװעקגעטראגן בו אונזער באד די ארויםגעראטעװעטע זאכן, און. ראמאס. מיט די לולקע אין די בײן. האט פרײלעך גערעדס: כ׳בין געװען זיכער. אז איר ױעט פארברענט װערן, װען דאס פאם האט אויפגעריםן און דער נאפט האס א פלױך געטון איבערן דאך. דאס םײער האט זיך, װי א זײל. א הױב־געטון הויך, און נאכדעם איז אויפן הימל אויםגעװאקסן אזא סין שװאם, און דאס גאנצע הויז האט זיך מיטאמאל אײנגעסונקט אין פײער. נו, טראכט איך. פארלוירן מאקסימיטשן ער איז שוין געװען, װי תמיד. רויק, האט אקוראט בו־ זאמענגעלײגט די זאכן אין אײן קופע און גערעדט צו דער שמוביקער בעפודלטער אקסיניע: — זיבט דא און היט. מ׳זאל נישט גנבענען. און איך ־ועל גײן לעשן... אין רויך אינטערן טאל זענען געפלויגן װײסע שטיקלעך פאפיר. — עך — האט געזאגט ראמאס — א שאד די ביכערי םײער זענען מיר געװען די ביכלעך... ס׳האבן שױן געברענט פיר ה־־זער. דער טאג א־ז געװען א שטילער. דאס פײער האט זיך נישט געאײלט. בעגיסנדיק זיך אויף רעכטס און אויף לינקס. די בויגעװדיקע האקנד^עך זײנע האבן זיך יײ אימגערן פארטשעפעט אן די דעכער און אן די פארקאנעס. דער אנגעגליטער קאם האט געקעמט דאס שטרוי פין די דעכער. פ־יערדיקע, קרומע פינגער האבן צענו מען די בלויטן. שפילנדיק אויף זײ, װי אויף צימבלען, אין דער רויכיקער לופט האט זיך פאנאנדערגעםראגן דער נאגנדי קער. נקמה פרײדיקער. הײםער געזאנג פון די פלאמען און א שטיל. כמעט א צארט קנאקן פון םארברענטן האלץ. פון דעם װאלקן רויך זענען אראפגעפאלן אויפן גאס און אויף די הויפן גאלדענע .טויבך. פויערים און װײבער האבן ארומגעהאװעט צעטומלטע, זארגנדיק יעדער פאר זיך. און ס׳האט אן אויפהער געקלונגען א ױאיענדיק אויםגעשרײ: — ײאס—ערי. דאס װאסער איז געװען װײט אונסערן בארג. אין דער װאלגע. ראמאס האט שנעל בוזאמענגענומען די פויערים אין אײן קופע. כאפנדיק זײ פארן קארק, שטופנדיק, דערנאך האט ער זײ אײנגעט־ילט אין בװ־י פארטיעס און געהײםן ברעכן די פארקאנם און די דינסט-בײדלעך בי־ בײדע זײטן םין דער שרפד,. מ האט אים געהארכזאם געפאלגט און ס׳האט זיך אנגע־ הויבן א מער־שכלדיקער קאמף מיט דער זיכערער שטרעבונג פון פײער אײנבושלינגען די גאנצע ״ארדענונג׳־. די גאנבע גאס. נאר פונדעםטױעגן האט מען געארבעט מיט שרעק און עפעס אן האפענונג. פונקט װי עס װאלט געװען א פרעמדע זאך. כ׳בין געװען פרײלעך געשטימט, געםילט זיך אזוי שטארק, װי נאך קײנמאל נישס. אין עק גאס האב איך באמערקט א רעדל רײכע פויערן מיטן םטאראסטע און קוזמינען בראש, זײ זענען געשטאנען אן ארבעס, װי בוקוקער. געשריען. מאכנ־ דיק מיט די הענט און מיט די שטעקנס. פון פעלד זענען רײטנדיק געקומען בושפרינגען פויערן, הויבנדיק די עלנבויגנם ביז בו די אײערן. זײ אנטקעגן האבן געיאמערס די װײבער. און ױנגלעך זענען ארומגעלאפן. ס׳האבן זיך אנגעבונדן דינםט בנינים פון נאך א הויף, מ׳האט געדארפם ױאס גיכער פאנאנדערנעמען די װאנט פון שטאל, זי איז געװען געפלאכטן פון גראבע בװײגן און שוין באפובט מיט די רויטע פלאמענדיקע שטעכגעס. די פויערן האבן אנגעהויבן אונטערהאקן די םלעקער פון פלויט, ם׳האט אויף זײ א שאט געטון מים פונקען. קוילן און זײ זענען אפ־