Literarishe bleter · 1927-08-12 · 32 (12.8.1927) · p. Seite 622

32 ליסןרןויוז נלזפןר 622 נישט װײל ער דארף ס׳געלס, נאר ער קען נישס אװעקשארן פון די פאציענטן. דאס הארץ דערלאזט אים נישט . ער האט זײנע פליכסן אטס דאקטאר. אזן אזוי זענען םיר כסדר געפארן, און דאס דאקטארל מײנס האט כסדר געהוסט א*ן גערעכעט א.ץ געניסט און קוים װאס סע האט געצויגז דעם אטעס, און אלע װײל האט ער זיך אפנע־ שטעלט בײ א הױו, ארויסנעלאפן ראםעװען א פענטש, געכאפט א צװײערל און װידער ארונסערגעקוםען קרעכצן... אין װידער ארײפגעלאפן רעטן א פענטש, אץ װידער אויסגעסרעגס נײ םיר׳ צי װײם איך נ־שט עפעס אםיטל צו דער א-ין צו יענער קראנק• הײט׳ אין װאס סוש םעןז ער האש מורא צי ער א־ז נישם חלילה ערנסט קראנק... אפשר איז דאס א ק־עבס... ער האש היץ... עס פיבערט אים... ער װאליש אפשר באדארפט ליגן אין בעס... אין אפשר איז בעסער או־ף דער לופס. װער װײסט? און אפשר זאל ער נעפען כינין? ארער באינבלמען? אדער קובעבי?... אדער געכאלענע װורששלעך פיט פעסערז. אדער אסשר זאל ער גאר גײן אין א שװיצבאד? אדער אפשר זאל ער זיך צולײגן אײז צזם קאפ, אדער אפשר זאל ער אװעקעארן צום ים, אדער קײן םילא• דעלפיע... און אך, זאגט ער, װארט דא אונטן אםינוט, װעל איך ארויפלויםן צו א פאציענט... און טםעו טםעו — זאגט ער — שוץ נישט געװען בײ א־ם עטלעכע טעג! װער װײסס, װאס ער טוס נעבעך --— —- דער שפועס—אזא: װאס איז דער פער, מיסעס? װאס ליגט איר אין בעט? פאכט אייף די פענסטערי לופסי מ׳דארף לוסט... שוין װידער רעװםאשיזס:•׳... ס׳איז גארנישסי איך װעל אײך עפעס פארשרײבן, װעט איר באלד זײן אל־רײט. אנו, לאזט א טאפ טון די האנט ס־איז גארנישט. די צינגי — אל-רײט... פײן, אויםגע• צײכנש. גראסארסיק, באלד זײן גוס... אט איז דאס רעצעפטל. אטײ־לעפעלע פיט םירמל־זאפט אלע זיבן יאר... צװײ דאלאר, פליעז: און װידער האט ער א כאפ געטון ס׳רענצעלע, א זאג געטון ״גודבאי. נישטא קײן צײט. מ׳װארט,״ און איז אראפ אונשן און באלד, װי ער האט זיך אװעקגעזעצט אין דער פאר־פאשין, האט ער צו םיר געזאגט פיס א קרעכץ: — די לעצטע צײט לײד איך פון נישט-שלאסן.. איך קען נישט אנטשלאפן ױערן... איך בין ״נויױיז״... אװ, בין א ך נייװיזי... כ׳װײם נישש װאט מ׳טוט... אפשר א־־עקפארן ערנעץ... איך ױאלט אפשר באדארפט או־עקפאדן א־יף לופס... װי איז מײן מײנינג?... און נויװיזקײט איז נישט אלעס. . ער איז אינגאנצן א צעבראכענער פענטש... דער הוסט.. דער הוסט-פאכט פון איפ א תל... און דאס אויער ״באדערט״ אים שרעקלעך... און דאס װאס ער קען נישט עסן איז גאר ביטער... און ער האט מורא, אויב די נירן זענען בײ אים נישט אנגעגריפן... אפשר װײס איך עפעס א מיטל צו הוםםי... ער װײס נישש, װאס זאל ער טון?... ער אױ אן איפגליקלעכער פענטש... אץ א־ועקפארן קען ער נישט. ־!מסר. שןן -•-ב* יײקנןר עךסס ■^86 חוסיעבעו 3$* יונזײיג׳ ,1- ךעך־ןץין־ךףם י ״•־״..״״ עלי״ע -יש *•נ&ןבלצם י £^(ו..־ :י-4-■*' ײדישע פרעסע א־ן פוילן אויף דער פרעסע־אויםשטעלונג ג ש*נם ײדישן יזיםנשאשהלעכן *־נהכיםוש בעחן ■רעסע*צוז#נענ*$ר ארן װילנע״ יוני 1927