Literarishe bleter · 1927-08-05 · 31 (5.8.1927) · p. Seite 603

603 י יטןוןריןע נ ל ז ס 9 ו 31 ז\) ב י י ע ל י ד ע ר מ. דזיאלאװסהי׳װארשע און, מיט אײפגעפלאצטע ליפן, שװארצלעך־גרא פון הינגער, גײט-־אום און שװײגט פארעקשנט א יאושדיקער טאטע. װען אײרע משפחות, נאך האלבער נאכט גערעכטער סאלן מיד אװעק אויף פלױש־געבעטע שטולן — גײט ערגעץ אויף א טאפטשאן אויס א הונגעריקער װילן. פאר אײערן געװיסן שטײס נישט גאט — דער װעכטער,— א װיסטע גאס אן שטערן און פינסםערע לאמטערן. דערפאר װעט ק״נער דאס געשר־י פין א־יך נישט קעיען הערן 11 אונזער דאגה זי סס-?נ*יון 1. װאונונג אין אײערע םאלאנען ברענען זשיראנדאלן קרישטאליק עכס, פון די בעםטע מארקן. — און, אין סרערן גלאנציקע,—װײטאק־ארעאלן. צאפט יסורימדיק א מאמע מילך, איר קינד צו שטארקן. אויף אײערע כיאנינאם טאנצן גרינגע פינגער פון צען מאל װילדער תאוה אויף מאצארטס א קאנטאטע,— אװדאי דארפן מיר נישט טרויערן, װאס דו װעסט קירץ שוין מוזן שטארבן מיט פארגלאצטע אויגן צו דײן םארביק־םרײדיק לעבן און מיװעט דיך נישס באװײנען, װײל עס קען, חלילה. םלעקן םיזײדן בעטגעװאנט, באנײט מיט בריםעלער געװעבן, אװדאי װעט עס אינז נישט ארן, װאם מיװעט דעם לײכטן טרויער פארהענגען מיס א גרינגן קרעפ און בלומיקע גירליאנדן, און אז דײן אײנאונאײנציקער װעט זײן אין םאנטא־קארלא. װען דו װעסט אפגײן. װי א פעסט. אין געלע װיםטע זאמדן. אװדאי װעט עס אונז נישט ארן, װאס דײן גוף װעט, נעבעך, םעלן׳ די אויסגעכאליעטע באלעבאטים פון די רײכע ״בארן״, (װאם פלעגן אםט מים ״בארדא־׳פאלשן כיטרע דיך גענארן). אײן דאגה בלײז נאר פײניקט אונז, װי א הונט אויף קינדערס שװעלן: װי לאנג װעט דײן בן־יחיד נאך הולטאיעױען. געניסן. ביז סװועט איס ד א ר ט די לעצטע קארט פארמשפטן ,זיך שיסןו״ —? װעלן זײ פון בבוד דײנעם םילעצטע מאל דערצײלן. א, סיװעלן די מלװים זײן בלויז קאסמאפןןליטן, בערזע־לײט און באנקירן, אלע - נעאפיטן, און צום ערשטן מאל אויך איך — *װישן זײ אינמיטן. 111 ד י ל ו ו י ה דורך טאפל־סירן גלאנציקע, (טירן און מזהות). װעלן טראגן דיך ײדן פיר אין שװארצע ריזעס. ארום דעם הויכן קאטאפאלק מיט זילבערדיקע זײלן׳