Literarishe bleter · 1927-08-05 · 31 (5.8.1927) · p. Seite 601

601 לימןר*רױן בייםער 31 זא איז א לננוו-נאכט י•;ןזפאטאשו / ניו־יארק נאך בלה־װײז האט סטעלא געפיבערט פון ליבע, גע־ װארט מיט א ציטער דער חתן זאל זי שוין נעמען אין שםאט ארײן, װו א דאקסארם קאבינעט מיט אויסגעמעבלירטע בי מערן האבן געװארט אויף איר. גענוי, װ$ס עס דארף םארקו־ מען, האט סטעלא נישט געװוסט, גאר יונג געװען. זי האט זיך געפילכ זיכערער, װ$ס דער חתן איז א דאקטאר און ם־איז גענוג געװען א טראכט צו טון םון דער חתונה, יעדער נערװ זאל זיך בײ איר אויפסרײםלען פון םרײד. די חתונה האט געדארפט ז״ן אין ױני. טעג זענען גע שטאנען לאנגע, נעכט—בלויע: קורצע. םטעלא האט נישט געקענט אײנזיבן אין שטוב. יעדן טאג איז זי םארקראכן גו זײערער א שכנה, גןר א יונגע סארםערין, װאס האט נאר װאם חתונה געהאט. דער סוד, װאם ליגט צװישן מאן־װײב, האט דערנענטערט די צוױי מײדלעך, װאס האבן זיך כמעט װי נישט פארשטאנען. מען איז געזעסן שעהן אויפן טרעפל, אויף דער זון און גערעדט, װי מען װאלט ס׳גאנצע לעבן געװאקסן אינאײנעם. און אז עס האט דערעסן. האט סטעלא זיך אװעקגעשלעפט מיטן װעלדל, זיך פארקליבן װײט צװישן רויר־שטעקעלעך, געבאדן דאס הײסע לײב אין קאלטן לויםנדיקן װאסער. םטעלא איז געגאנגען מיט פעלדער, װאס האבן געביסן די קאלירן. זיך געװיגט אין דער לענג, אין דער ברײט, זיך געבויגן אן א סוף. די פעלדער זענען שוין לאנג געװען צע• אקערט און םון דער זריעה, װאם האט זיך געװארעמט בװישן די קרישלדיקע ברילעם ערד, ה>ןבן ארויסגעשפראצט פארביקע קעפלעך, זיך געשפארס, זיך געצויגן צו דער בלויקײט. סטעלא האט זיך אײנגעדרײט צום פארם־הויז. ס־רויטע פערד איז איר אנטקעגן געקומען, געשלאגן מיט פארע. נ$כן םערד איז אנגעקומען דער ױנג, צעאקערט א שטיקל לאנד װאס איז געװען ארומגעצוימט מיט דראט. — אזוי שפעט אין ױני אקערט אירז — האט סטעלא םתם א פרעג געטאן און געטראכט װעגן עפעם אנדערש. — ס־איז טאקע אביםל צו־שפעט, — האט דער ױנג מיט א פײף אפגעשטעלט ס׳פערד און זיך א רוק געטאן צו סטע־ לאן אזױ נאנס, אז סיהאט אויף איר א בלאז געטון מיט סריש געבאקן ברויט—אין םיר װאכן ארום װעלן מיר שױן האבן ראש חודש רעטעכלאך... — איך װעל דעמאלט שוין נישט זײן אויםן סארם, — האט סטעלא חרטה געהאט. װאס זי רעדט פאר א םרעמדן. — א שאד — האבן די ליפן זיך געעפנט בײם יונג און דאס אפגעברענטע פנים האט אויםגעלויכטן מיט דער װײםקײט פון די צײן. מיט דער טיפקײט פון די שװארצע אויגן. ער האט װידער א פײף געטאן. דאס פערד האט א שלעפ געטאן ם׳אקער אײזן. דער יונג האט זיך מיטגעבויגן. גענורעט מיט די פיס אין דער װײכקײט םון דער אויפגערי־ םענער ערד. בײנאכט האט ס׳לבנה ליכט נישט געלאזט שלאפן. א װינטל האט זיך געשפילט מיטן געשטריקטן םןרהאנגל, עם ארויסגע־ שלעפט דורכן אפענעם פענסטער, עס געפעלדלט. םון די פעלדער זענען אנגעלאפן לײכטע טריט, אנגע־ קלאפס אין םענסטער. סטעלא האט זיך אויפגעזעצט, אנגע־ פאםיקלעך לבנה־ליכט האבן זיך צעלײגט איבער סטעלאס בעט, זיך געהויבן איבער דער קאלדרע, װי שאסנס פון פײגל, זיך געפלאנטערט אין אירע קאשטן־האר, װאס זענען געװען צעשאטן איבערן קישן. םטעלאס פנים איז אין שלאף געװןרן ליכטיקער. די ליפן, די אויגן־לעפלעך, אפילו די נאז־לעכער זענען פולער גע־ װארן, זיך עטװאס צעעפנט, װי פלאנצן נאך א רעגן זי האט זיך איבערגעװארפן. דאס ליכט, װאס האט זיך געריםן דורכן פענסטער, האט אייםגעװישט םון אירע אויגן דעם שלאף און זי איז געבליבן ליגן מיט א הונגער, װאס מאכס ס׳לײב װאכיק און צײטיק. דאס װאכן אין די ליכטיקע נעכט האס סטעלא מיטגע־ בראכט םון איר פאטערס פארם. סײ זומער, םײ װינטער האט זי אין אזעלכע נעכט נישט געקענס אײנליגן אין בעט. זי םלעגט זיך אנטון, פארקריכן אין קו־שטאל. זיך ארומשלעפן איבער די פעלדער און מיטן לעשן םון די שטערן אהײמקומען שלאפן. נאך דער חתונה, װען םסעלא האט זיך אריבערגעקליבן נאך נױ־יארק, געװארן ם׳װײב פון דאקטאר גאלד, האבן די שלאפי לאזע נעכס כמעט אינגאנצן אויפגעהערט. און אז זי האט זיך יא אמאל געװעקט. איז עס געקומען מיט אמאל, װי אן אײנ־ געבוירענע מורא, װאם ם־באפאלט א מענטשן, װען ער בלײבט אײנער אלײן אין א העק. מיטן װעקן זיך. איז אויך געקומען א הונגער צו א יונג, װאס האט געארבעט א שטיקל צײט בײ םטעלאם פןןטער אויפן פארם אין זי האט אים כמעס װי נישס געקענט. סטעלא האט א קוק געטון אױף איר מאן, װאם איז גע־ שלאםן דערנעבן. די רעכטע באק א גלאטע, דער שטערן אן קנײסשן מיטן שויבער האר, דאס לײכטע אטעמען — אלץ האט אים צוגעגעבן א ױנגלישקײט. זי האט זיך א בײג געטון איבער אים מיט א ציןזער, װי זי װאלט נישט געװען זײן װײב. נאר אגעליבטע, ארײנגעצויגן אין זיך זײן אטעם און זיך גענומען טרײסלען אינגאנצן. סטעלא האט זיך נישס געכאפט, װען א פארבארגן באהעלטעניש האט זיך מיט אמאל אין איר אן עפן געטון. א שטום בענקעניש האט זיך גענומען װיקלען םון די שפיץ םינגער. געשנורעװעט ס׳ױנגע לײב. סטעלא האט געליטן, נישט געװוסט, פארװאס גאט שטראפט זי. זי האט ליב געהאט דעם מאן. אויסגעגאנגען פארן פיר יאריקן זונדעלע װאם איז געשלאפן קעגנאיבער אין א בעטל. װו א קאפריז, װו א פארלאנג — איר גאנץ לעבן האט זי אוים־ געלײזט אין די צװײ מאנסבילן — אינם דאקטאר מיטן םיר יאריקן יונגעלע. בײ זיך אין הארץ האט זי נישט געלאזט קײן װינקל, אפילו קײן פינטל, װו א פרעמד מאנסבילש אויג זאל זיך קענען א װארעם סון, טא פארװאס שטראפט זי גאטז אין די לבנה נעכט, װען מיט די װאכקײט קומט דער הונגער, צעקריכט איר טרײשאםט און איבערגעבנקײט, װי צו־ געסמאלעט שטרוי. דער ױנג, װאס האט געארבעט אויף איר םאטערם פארם, באװײזט זיך. ס׳העלפט נישט, װאם זי טרײבט אים, יאגט פון זיך יעדע זינדיקע מחשבה, ס׳העלפס אויך נישט. װאס דער מאן ליגט דערנעבן. דער שטילער אומעט גײט אי־ בער אין פײן, נעמט אפ בײ ססעלאס הענט און פיס און זי בלײבט ליגן, װי א דורכגעברענט שטיק ערד, װאם לעכצט נאך רעגן.