Literarishe bleter · 1927-08-05 · 31 (5.8.1927) · p. Seite 601

601 ליטןרוןריזז ביעסער 31 זא איד א לבנה-נאכט י• ןזפאטאשו / ניו־יארה נאך בלה־װייז האט סטעלא געפיבערט פון ליבע. גע װארט מיט א ציטער דער חתן זאל זי שוין נעמען אין שטאט ארײן, װו א דאקטארם קאבינעט מיט אויסגעמעבלירטע צי מערן האבן געױארט אויף איר. גענוי. װאס עם דארף פארקו מען, האט םטעלא נישט געױוםט, גאר ױנג געװען. זי האט זיך געפילכ זיכערער, װןןס דער חתן איז א דאקטאר און ס-איז גענוג געװען א טראכט צו טון פון דער חתונה, יעדער נערװ זאל זיך בײ איר אױפסרײסלען פון םר־יד. די חתונה האט געדארפט זײן אין יוני. םעג זענען גע שטאנען לאנגע, נעכט—בלויע: קורצע. סםעלא האט נישט געקענט אײנזיצן אין שטוב. יעדן סאג איז זי פארקראכן צו זײערער א שכנה. ג^ר א יונגע פארמערין. װאם האט נאר װאס חתונה געהאט. דער םוד, װאם ליגט ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ צװישן מאן־װײב, האט דערנענטערט די צװײ מײדלעך, װאס האבן זיך כמעט װי נישט פארשטאנען. מען איז געזעםן שעהן אויפן טרעפל. אױף דער זון און גערעדט, ױי מען װאלט ס׳גאנצע לעבן געװאקסן אינאײנעם. און אז עם האט דערעסן. האם םטעלא זיך אװעקגעשלעפט מיטן װעלדל. זיך פארקליבן װײט צװישן רויר־שסעקעלעך, געבאדן דאס הײםע לײב אין קאלטן לויפנדיקן װאסער. סםעלא איז געגאנגען מיט פעלדער. װאס האבן געביטן די קאלירן. זיך געװיגט אין דער לענג, אין דער ברײט, זיך געצויגן אן א סוף. די פעלדער זענען שוין לאנג געװען צע־ אקערט און םון דער זריעה. װאס האט זיך געװאדעמט צװישן די קרישלדיקע ברילעס ערד, הןןבן ארויסגעשפראצט פארביקע קעפלעך, זיך געשפארט. זיך געצויגן צו דער בלויקײם. סטעלא האט זיך אײנגעדרײט צים פארם־הויז. סירויטע פערד איז איר אנטקעגן געקומען, געשלאגן מיט פארע. נאכן פערד איז אנגעקומען דער ױנג. צעאקערט א שטיקל לאנד װאס איז געװען ארומגעצוימט מיט דראט. — אזוי שפעט אין יוני אקערט איר? — האט סטעלא סתם א פרעג געםאן און געטראכט װעגן עפעם אנדערש. — ם־איז טאקע אביםל צו־שפעט, — האט דער יונג מיט א פײף אפגעשטעלט ס׳פערד און זיך א רוק געטאן צו סטע־ לאן אזױ נאנט. אז ס האט אויף איר א בלאז געטון מיט םריש געבאקן ברויט—אין פיר װאכן ארום װעלן מיר שוין האבן ראש־חודש רעטעכלאך... — איך װעל דעמאלט שוין נישט זײן אויפן פארם, — האט סטעלא חרטה געהאט, װאס זי רעדט פאר א סרעמדן. — א שאד — האבן די ליפן זיך געעפנט ב־ים יונג און דאס אפגעברענטע פנים האט אויסגעלויכטן מיט דער װײםק־יט םון די צ־ין. מיט דער טיםקײט פון די שװארצע אויגן. ער האט װידער א פײף געטאן. דאס פערד האט א שלעפ געטאן םיאקער א־יזן. דער ױנג האט זיך מיטגעבויגן. גענורעט מיס די פיס אין דער װײכקײט פון דער אויפגערי־ םענער ערד. בײנאכט האט ס׳לבנה ליכט נישט געלאזט שלאפן. א װינטל האט זיך געשפילט מיטן געשטריקטן םארהאנגל, עס ארויסגע־ שלעפט דורכן אםענעם פענסםער, עס געפעלדלט. פון די פעלדער זענען אנגעלאפן ל־יכטע טריט, אנגע־ קלאפט אין םענםטער. םטעלא האט זיך אויפגעזעצט, אנגע פאסיקלעך לבנה־ליכט האבן זיך צעלײגט איבער םטעלאס בעט, זיך געהױבן איבער דער קאלדרע, װי שאסנס פון פײגל, זיך געפלאנטערט אין אירע קאשטן־האר, װאס זענען געװען צעשאטן איבערן קישן. סטעלאס פנים איז אין שלאף געװארן ליכטיקער. די ליפן, די אויגן־לעפלעך, אפילו די נאז־לעכער זענען פולער גע־ װארן, זיך עטװאס צעעפנט, װי פלאנצן נאך א רעגן. זי האט זיך איבערגעװארפן. דאם ליכט, װאס האט זיך געריםן דורכן םענסטער. האט אײםגעװישט פון אירע אויגן דעם שלאף און זי איז געבליבן ליגן מיט א הונגער, װאס מאכט ס׳לײב װאכיק און צײטיק. דאס װאכן אין די ליכטיקע נעכט האט םטעלא מיטגע־ בראכס פון איר פאסערם פארם. ס־י זומער, סײ װינטער האט זי אין אזעלכע נעכט נישט געקענט א־ינליגן אין בעט. זי סלעגט זיך אנטון, פארקריכן אין קו־שטאל. זיך ארומשלעפן איבער די פעלדער און מיטן לעשן פון די שטערן אה־ימקומען שלאפן. נאך דער חתונה, װען םסעלא האט זיך אריבערגעקליבן נאך ניו־יארק, געװארן ס׳װײב פון דאקטאר גאלד. האבן די שלאם־ לאזע נעכט כמעט אינגאנצן אויפגעהערט. און אז זי האט זיך יא אמאל געװעקט. איז עס געקומען מיט אמאל, װי אן א־ינ־ געבוירענע מורא, װאס סיבאפאלט א מענטשן, װען ער בלײבט אײנער אלײן אין א העק. מיטן װעקן זיך. איז אויך געקומען א הונגער צו א יונג, װאס האט געארבעט א שטיקל צ־יט בײ םטעלאם פאטער אויפן פארם און זי האט אים כמעט װי נישט געקענס. סטעלא האט א קוק געטון אױף איר מאן. װאם איז גע־ שלאפן דערנעבן. די רעכטע באק א גלאטע, דער שטערן אן קנײטשן מיטן שױבער האר, דאס לײכטע אטעמען — אלץ האט אים צוגעגעבן א יונגלישקײס. זי האט זיך א בײג געטון איבער אים מיט א צי^זער. װי זי װאלט נישט געװען ז־ין װײב. נאר אגעליבטע. ארײנגעצויגן אין זיך זײן אטעם און זיך גענומען סרײסלען אינגאנצן. סטעלא האט זיך נישט געכאפס, װען א פארבארגן באהעלטעניש האט זיך מיט אמאל אין איר אן עפן געטון. א שטום בענקעניש האט זיך גענומען װיקלען םון די שפיץ פינגער, געשנירעװעט ס׳ױנגע לײב. סטעלא האט געליטן. נישט געװוםט, פארװאס גאט שטראםט זי. זי האס ליב געהאט דעם מאן, אויסגעגאנגען פארן פיר יאריקן זונדעלע װאם איז געשלאפן קעגנאיבער אין א בעטל. װו א קאפריז, װו א פארלאנג — איר גאנץ לעבן האט זי אוים־ געלײזס אין די צװ־י מאנסבילן — אינם דאקטאר מיטן פיר יאריקן ױנגעלע. בײ זיך אין הארץ האט זי נישט געלאזט קײן װינקל, אפילו קײן פינטל. װו א פרעמד מאנסבילש אויג זאל זיך קענען א װארעם טון, טא פארװאס שטראפט זי גאטז אין די לבנה־נעכט, װען מיט די װאכקײט קומט דער הונגער, צעקריכט איר טרײשאםט און איבערגעבנקײט, װי צו־ געסמאלעט שטרוי. דער יונג. װאס האט געארבעט אויף איר פאטערם פארם, באװײזט זיך. ם׳העלפט נישט, װאם זי טר־־בט אים, יאגס פון זיך יעדע זינדיקע מחשבה, םיהעלפט אויך נישט. װאס דער מאן ליגט דערנעבן. דער שטילער אומעט גײט אי־ בער אין פײן, נעמט אפ בײ סטעלאם הענט און םיס און זי בלײבט ליגן. װי א דורכגעברענט שטיק ערד, וזאם לעכצט נאך רעגן•