Literarishe bleter · 1927-07-29 · 30 (29.7.1927) · p. Seite 576

30 ז1< ליסןו*רייז נלעסער 576 מעדיצינישע אומװיסנשאפט נ י ו י א ר ה — אפשר איז זי טויטז — קען זײן: דער דאקטאר האט זיך א טאפ געטון ב־ים לאץ סון ראק, ארויסגענומען א נאדל און געזאגט צו מיר: — גײם ארײן גו אײער מומען און גיט איר אשטאך אין רעכטן אויג״ — איך האב אזוי געטון. — נוז — מאכט ער, בעת איך בין צוריקגעקומען- געשטאכןז — געשטאכןן — אין אױגז — אין אויג• — װאם האט זי געזאגטי — זי האט גארנישט נישט געזאגט. זי האט מיר דער־ לאנגט א בריק אין הארגן ארײן, אז איך האב שיעור געקליבן די בײן. — אויב אזוי,—מאכט ער איז זי נישט טויט. קענען מיר נאך דא זיצן א װײלע און װארטן. — אפשר װאלט איר בעםער ארײנגעגאנגען אינעװײניקז— זאג איך,-און א קוק געםוןז — נישט נויטיקי—מאכט ער — װארום אזוי לאנג — םאכט ער,—װי זי בריקעס זיך, װעס זי נישט שטארבן... בענײבײ האט זיך דערהערט א שרעקלעך קרעכצן פון םײן םימעס צימער. — גײט ארײן, דאקטאר, פליעזי.—בעס איך זיך בײ אים — זי לײדט נעבעך שרעקלעכע יסורים. — נישט נויסיק-פאכט ער—װארום אזוי לאנג װי זי לײדס, װעט זי נישט שטארבן... דאס איז אפאזיסיװע זאך ער איז אנטשװיגן, זיך סאררויכערט אציגארעטל, און פײן מופע האט גענומען כארכלען. — פליעז, דאקטאר, גײט ארײן און גיט א קוקו—בעט איך זיך בײ אים... זי גײט נעבעך אויס... — איר רעדט װי א קינדי—מאכט ער צו םיר,—װאס הײסט זי גײט אויםז אזוי לאנג װי זי כארכלט, איז דער בעםםער^באװײז, אז זי לעבט... װארוס זי זאל זײן' טויט,—םאכט ער,—װאלט זי דאך גישט געקעגט כארכלען׳ ער האט געצויגן דעם רויך סון סיגארעט, און געשװיגן — מיט א קלוג,~ װיסנשאםטלעך שװײגן... אויך םײן מוםעס כארכלעו האט דערװײל ביםלעכװײז אויפ• נעהערט. — גײט ארײן, פליעז, אץ זעט װאס םע טוט זיך—האב איך זיך געבעטן בײ פײן דאקטאר... — גישט נויסיק:—םאכט *ער קאלטבלוטיק.—װארום אזוי לאננ, װי עס איז שטיל, איז א סימן, אז סע סוט איר נישט װײ... אין אזוי לאנג װי עס טוט איר נישט װײ—איז זי אלרײט... דארף מען גארנישט נישט טון... יאון זיך װענדנדיק צו פיר, םאכט ער: — אויב א י ר װילט, קענס איר ארײנגײן און זי א טאפ טון בײם דוםק. איך האב אזוי געטון און בין ארויםגעקופען אםויט־דער• שראקענער, א בלאםער, פיט א פארקרומטער ליי—צום װײנען. — װאס הערס זיךז — עם האש זיך שוין אפגעהערטי... — װאס הײסטז — עם קלאפט נישסו — אץ זי כארכלס אויך נישטק ־ נײן• — אויב אזוי, םאבס ער קאסעגאריש,—איז א סיםן אז זי איז טויט, קאן םען שוין גארנישט נישס סון. אלעם,—מאכס ער׳— װאס איך װיל אײך יעצט בעטן איז, אז איר זאלס םיר געבן די צװײ יאלאי װעל איך פיר גײן אהײם... גודבײ! ־ מ ש ה נ א ד י ר ער איז ארײנגעקומען צעשױבערט, מיד, אינגאנצן צע־ קנײטשט, געזוכט מיט די פארשלאפענע אויגן אומעטום, גע־ הוסט און געפרעגט: — אװו איז אײער מומעי איך האב אים געזאגט. אז זי ליגט אין שלאף־צימער און איז זײער קראנק, און אז דאם איז די אורזאכע. װאס איך האב אים גערופן. ער האם אראפגענומען דעם הוט. זיך אװעקגעזעצט אויף א שסול אין פראנט־צימער און מיך געפרעגט זײער נאכלעסיק: — װאס פעלט אײער מומעןז — זי איז זײער קראנק. — האב איך געזאגט — זי האלט בײם שטארבן. — דאס טויג נישט•—מאכט ער, — װארום קױם, — מאכט ער — שטארבט זי. איז — פארפאלן... קאן מען שוין גארנישט נישט טון — און זיך דערמאנענדיק עפעם. פרעגט ער פלוצים: — עסט זי עפעסז איך האב אים געזאנט. אז יא. — אויב אזוי. — מאכט ער מיט זיכערקײט — איז זי נאך נישט טויט. — גאט באהיטז — האב איך געזאגס. - אבער זי איז ז ײ ע ר ערנסט קראנק. איך האב מורא, אז זי װעס לאנג נישט ציען. — דאם טויג נישטן — מאכט ער, — װארום קוים שטארבט זי, — מאכס ער — איז פארפאלן... קען מען גארנישט נישט טון... דער דאקטאר האמ פארקנײטשט דעם שטערן, צוגעמאכט די אויגן. דאן האט ער זיך אויפגעכאפט און געזאגט זײער ױאזשנע: — װאס קען זײן דער מער מים אײער מומעןי איך האב אים געזאגט. אז ער זאל ארײנג־ין און א קיק טין— — איך בין מיד, — מאכט ער, — בין זיך הײנט צופיל אנגעגאנגען... גײט. — מאכט ער, — אלײן ארײן און גיט זי א טאפ בײם דופק. איך האב אזוי געטון. — נו, — האט ער געפרעגט בשעת איך בין צוריקגע־ קומען — װו האלט עם מיט אײער מומעןז — דער דופק קלאפט: — ענטפער איך. — אױב אזוי,—םאכט ער—איז גוט. װארום אזוי לאנג װי דער דופק קלאפט.—מאכט ער—װעט זי נישט שטארבן... אלץ װאס מען דארף טון.—מאכט ער,—איז ״װאטשעך. אז דער דופק זאל נישט אויפהערן צו קלאפן... אין א װײלע ארום האט ער ארויסגענומען פון בוזעם־ קעשענע א העמערל און איבערגעבנדיק דאס צו מיר, האט ער געזאגט: — כאפט זיך ארײן, ױנגערמאן, צו אײער מומען, און קלאפט זי אויס... איך אלײן, — מאכט ער. — בין מיד. האב נעכטן,—מאכט ער—צו שפעט פארשפילט זיך אין פינאקל... איך האלט קוים אפן די אויגן... איך האב אים געפאלגט. — נוז—מאכט ער אין א צען םינוט ארוס. — שוין אויס־ געקלאפט די מומע אײערעי — אױסגעקלאפט: — פעסט? — פעסט• — ײאס האם זי געזאגטז — גארנישט נישט געזאגט.