Literarishe bleter · 1927-07-22 · 29 (22.7.1927) · p. Seite 560

29 זא ליסזר זרינן נ ל ז ס י ר 560 איםט-סיידער באלאדע מנחבמ באריישא /ניר־יארה און ז״ נעםען זינגען די םוםורים— פין פארזײטיקזן פאעםן ם־ויןי-לירער אױ8ן םייט £ון בלית אין 6ון ברירער — רירן זײ זיך, הײבן ז״ אן םרעםן אין דעם ריםם 6ון 6איזוײםיקע פאעםן רונד א ר$ד ארום רעם מױאיזן ארו;, רריען זײ ז־ך זיב; םאל ארזןר און זײ זינגןן םיםן װײנענדיקן טראם פרויער־ לידער, לויב־לידער צו ג*ם. רער אלטער שםש שטײט בײם טיר אין דרויכן און בלזןןזט רעם רויך פון פאםיראש אין פעלד. רער אלטער שםש יאם פון םת געלערנם: — בײ זײ דל םאכט און םיר — זײערע דינער. האט ער א נאנעע נאכט נעזאנם איבער אים תהילים, און ערשד, װען יענע זענען דרינןן, אין דרייסן שטײם ער א 6ארשלא6ענער און רויצערט. םים אים - דאם מידל, די םםענאנראפיהםקע, פארקנעפלט שטײף דלם בלאע רעקל. נעדענקט זי דאך רי קללית פון דעם פת, װען זל האט ז ך נעקויפט אויף או־םזאלן א פוטער זו קאנען אױםקוקן װ• יענע. איז קנעפלט זי ראם בלאע רעקל זו — עם זאל איר כײרלש>פם נישט אױ6בליען םט צופ־ל זוםערדיק״ט 6ארן םתים-שםיבל, און קיקט אין םיר ארײן זו יענע. װיקלען זיך פארזײביקע נעזאננען װל טאײבא־נענע און פלאנטערריקע נאננען, אלבער םורית־טרעפ אנוםלשע או; קעלערכ. װל דל ללצט אלבערן םת, װוןס זאנקען און זענללען זיך אין לעזטע פלאםען העלער, נעילהדלקע גללען דל גע^זנגען, און םיט זאנקענרלקער נעילהריקײט שפר״זן םלדע 6ים אלן לעזטע טזםור־קר״זן. שוין זיך אפנעררײט ארום די לעזגע ראד, אײננעשםעלט רעם לעזםן םלדן טראט, דל איםנה לאזם אראפ דעם שװארזן קרעפ, אונםערן שװארזן ארי; בוינן זלך דל קעפ און םען םראנט *ום כיר דעם שװארזן ארון. 6אדוים א םנין קינדערייעך אלן אנזונלעך פון?פעקס םםריט (װו האט םען זײ בלז ערשם באהאלטןז) װי לעבעדיקע םעשים־םובים שפאנען די טירן פון נן־עין אויפזושפאיין. אויף פלײזעם הלנטער זײ-דער שװארזער ארין, אויף זןןרעםש אננעשפארכ—א שםײ6ע דל אלםנד״ (זי װעט אלן םרײםט נעדענקען װער ם׳דאט ד נע6ירם) אין הארםע םענער־ה־ט, און װײ5ע ראםען־היטעלעך, פארש״טע אין באשײדנקײר, און הינםער זײ — דער צלםער שטש. , א שטיבל אויף א קכ״ים־פעדד. קען זײן--א ײדיש םתים־שםיבל, קען זײ, א זװינטער-קיך אין ברוינעם זינל זװישן ױני־בויפער. אויף בענק אויף דעטבענע םיט הי־צע װענט — אױף קירצן־כענק ז• םעםפל-כענק. א פזןר םנינים זונטזזנדיקע— (ם׳איז ניט זו שםארבן ערב זינם־ק, ם׳זוןל נישם דארפן ל״ט נלהויבענע פון ביזנעס *פיײםן םים רער לױה). אין רעכםן ױינקל— א באלעםער, א פרעדיקעי אין שװאר׳ן ביז קנאפ פוז נארנל, און זו די פים פון א־ם, און זו די פים 6ין די, װאם^יזיזן 6ארנם — א שװארזער ארו;. ואנם רער פרעריקער פון שװארזל גיצל, די אלםנה װישט די אוינן םיט א םיצל, און די פאר םנינ־ם זיזן איננעפר$רן. הױבם דער פרער־קער א; זיננען א ^עזאננ- הויבט זיך אויף דער םנין פון דער ערשטער יאנק און םע; דרײט זיך ארים ארון, דרײם םען ׳ױ הקפית זיבן פאל. זיננם םען זיך זו םזכורים םים א ררוקן קול. שםעלן זיך די דאםען םים די הערן פון ד־ בענק די דעפבענע, און העי־;, ביז די ערשםע זעזן זיך זוריק אנירער און רע־ פרעריקער זאגם װידער. זײן זײדע א־ז נעװעזן רב אין לאנדא;, זײן עלםער זײרע - אםבטערראכער ראקכאר, די עלםער־עלםעה ז״רעם — רבנ־ם, פיחיים או; דאקטוירים א־ן שטעם און הױפן פארבינעזיעע. און ער, װאס ריט אין אר.ין, האט זװאנזיק יאר נעהאט א װײצע שטול און שר״ב־םיש פיט א נלעקל אין א כעצטיק הויז אין םיכן רער א־םט־םײד, אין 5ון וײן שםול ארוים האט ער םיםן רשות און ניטן האי״ן זײנע בעלי־בת ם, ארירים און םאננאטן, די קעדער פון איכט-םײרער םענעמענפפ געריצט אין זונםיקד־קער תירה. עם זאל נישם אפטון זיך פון זײ דאם ליצט פון 6־וםעי טורא, װאס ער האט ם־טנעבראבם א־ן ז״ן שלשלת פק ליםאבאן און אמםםערדאם אין לאנרא;. רערם רער פרעדיקער א־בערן שיוארזן ארון פק דעם בר־פננם נאטספארצטיקיט אין תורה. שטעלן זיך אנ־דער די, װאם זיזן 6אינם,