Literarishe bleter · 1927-07-22 · 29 (22.7.1927) · p. Seite 559

9כ5 ליסזווויןן ניזס ןו 29 זײ שײט האלץ מיט פולװער. שוטים! נו. — װאם קען מען מאכך מיט א פונט פולװערי און אפלײגנדיק דאס שײשל האלץ אן א זײט. האש ער אנגעהויבן װאשן די הענט זאגנדיק: — גוט, װאם אקםיניע איז אװעק. א נישט װאלט ןי באקומען א קלאפ... דער זײערלעכער רײך איז ןיערינען מיהאט גלײך באמערקט, אז אויף דער פאליבע זענען געבראכן אלע כלים, אלע שויבן זענען אויסגעזעצט םון די פענסםער. און פון דער עפנונג פון אויװן זענען אײסגעריסן ציגל. אין דעם מאמענט איז מיר נישט געפעלן געװארן דעם כאכאלס רואיקײט.—ער האט זיך געהאלטן אזוי. װי דאס נא רישע שפיבל װאלט אים גןןינישט געארט. און איבערן גאס זענען געלאפן ײנגלעך. האבן געקלונגען קולות: — בײם כאכאל איז א שרפה; מיר ברענען: אײנע א םרוי האט עפעס געיאמערט אויף א קלאג-לשון און פון קאמער האט אימרויק געשריען אקסיניע. — מען רײםט די טיר םון געװעלב, מיכאלא אנטאניטשנ — נו. נו. שטיל; האט ער געזאגט. אפװישנדיק מ־טן האנטוך די נאסע באד. דורך די אםענע פענםטער האבן ארײנגעקוקט פון שרעק אין צארן צעקרימטע האריקע גורות, ס־האבן געזשמורעט פין רויך געפרעסענע אײגן און עמיגער האט אויפגערעגט און קװיטשענדיק געשריען: — ארויםיאגן זײ פין דארףז בסדר סקאנדאלן זענען בײ זײ• װאם איז דאם, א. גאט? ז• װ■ < ▼ א קלײן געל פויערל האט גלמנדיק זיך און שאקלענדיק מיט די ליפן, זיך באמיט ארײנקריכן דורכן פענססער אין — נישט געקאנט. אין דער רעכטער האנט האט ער געהאלסן א האק, און די לינקע, װאס האש זיך ספאזמאטיש געכאפט םאדן םענםטער־ברעטל, האט זיך אלע װײלע אראפגעגליסשט. האלטנדיק אין האנס דאס שײט האלץ האט ראמאס אים א פרעג געטין: — װוהין קריכסטו? — לעשן, פעטערל... — אבער ס׳ברענס דאך אין ערגעץ נישט. עפענענדיק געשראקן דעם מויל, איז דער פויער פאר־ שװונדן, און ראמאם איז ארויסגעגאנגען אויפן גאניק פון גע־ װעלב און באװײזנדיק דאס שײטל האלץ, האט ער געזאגס צום עולם: — עמיצער פין אײך האט אנגעפילט דעם קייאץ מיט פולװער און ארײנגערוקט גװישן אונזער האלץ. ס׳האט זיך אבער ארויסגעװיזן. אז עס איז געװען גו װײניק פולװער און ם׳האס קײן שום שאדן נישס אנגעמאכט... כ׳בין געשטאנען הינטער דעם כאכאל, געקוקט אויםן עולם און געהערם. װי דער בויער סיט דער האק דערצײלס- מיס שרעק: — האט ער זיך םארמןןסטן אויף מיר מיטן שײט האלץ... און דער זעלבער קאססין. שוין אן אנגעשיכורטער. האס געשריען: —ארויםיאגן אים, דעם כופר; פארן געריכט... דאס רוב מענטשן אבער האבן געשװיגן. אנקוקנדיק רא־ מאםן און צוהערנדיק מיט אומגוטרוי זײנע רײד: — כדי אױםגורײםן א הויז, דארף מען א םך פולװער, אפשר — א פודן נו, גײט שױן... (הס״ך קיםש) — די כאכאלן. זענען א שעדלעכע נאציע. טערקישע אמונה! ענטפער, פארװאס גײסטו נישט אין קלויםטער, הא? אפיקורםישע נשמה: דו, מורד, דו• ענספער—װער ביזטו אזױנערז מ׳רײצט זיך מיט אים: — מישקע,—גוליב װאס האסטו זיך די פינגער אפגע־ שאסןי האסס זיך דערשראקן פארן סערק? ער רוקט זיך שלןןגן. נאר מ׳כאפט אים אן מיט א גע־ לעכטער און מ־שטויסט אים אראפ אין םאל.— קוילערנדיק זיך בארג אראפ, קװיטשעס ער שרעקלעך — קאראאול.׳ מ׳האס מיך דערהרגעט... דערנאך קריכט ער ארױם. אנ׳אויסגעװאלגערטער אין שטויב, און בעט בײם כאכאל אויף א גלעזל בראנפן. — פארװאס קומט דירז — פארן פרײלעך מאכן, — ענטפערט קאסטין. די פויע־ רים געלאכן זיך אלע אין כאר. אײנמאל אין א חגא אץ דער פרי. װען די קעבין האס אײנגעהײגט דעם אויװן אין ארױסגעגאנגען אין דרויסן, און איך בין געװען אין געװעלב, האט זיך אין קיך דערהערט א שטארקער קרעכץ. דאס געװעלב האט א ציטער געטון, פון די באליצעם האבן זיך א שיט געטון בלעכענע שאכטלעך מיט צו־ קערקעס, ס׳האבן געקלונגען אויסגעבראכענע שויבן, ס־האט געטון פױקן אױף דער פאדלאגע. כ׳האב זיך א לאז געטון אין קיך ארײן, דורך דער קיך־טיר האבן זיך געשפארט אין גימער שװארגע װאלקנס רויך, הינטערן רויך האט עפעם גע־ שיפעט און געקנאקט, - דער כאכאל האט מיך אנגעכאפט בײם קארק: — װארט... אין םארהויז האט זיך געװאיעט די קעכין: — עי, נאר אײנע... ראמאס האט זיך ארײנגערוקט אין רויך, האט סיט עפעס א רודער געסון, האט זיך שטארק אויםגעזידלם און אויסגע־ שריען: — הער אויף: װאסערן אויף דער פאדלאגע פון קיך האבן זיך גערויכערט שײט־ לעך האלץ, ס־האט געברענט א קין, עם זענען געלעגן גיגל, אין דעם טונקעלן לאך פון אויװן איז געװען פוםט, װי אוים־ געקערט. אנטאפנדיק אין רויך דעם עמער װאסער, האב איך םארגאםן דאס פײער אויף דער פאדלאגע און אנגעהויבן שלײ• דערן די שײטלעך האלץ צוריק אין אויװן ארײן. — פארזיכםיקער—האט געזאגט דער כאכאל, און פירנ־ דיק די קעכין פארן האגט אדן ארײנשסיבנדיק זי אין צינע־ האט ער באפוילן: — מאך צו דאס געװעלב.׳ פארזיכסיקער, מאקסימיטש, ס׳קען נאך אויםרײסן... און גוזעגנדיק זיך אויף די קני. הזןט ער אנגעהויבן באקוקן די רונדע שײטלעך יאדלע, נןןכדעם האט ער אנגעהױבן ארויסשלעפן פון אויװן די ארײנגעװןןרפע־ נע שײטלעך. — װאס טוס אירי — אט — האט אירן ער האס גו מיר אויםגעשטרעקט א מאדנע צעפלאגטן רונדן קלאץ, און כ׳האב דערזען, אז ער איז אינװײניק געװען אויסגענױעדם אין םאדנע פאררױכערס. — איר פאי־שסײםז די סײװלאנים האבן ןןנגעפילם דאס