Literarishe bleter · 1927-07-22 · 29 (22.7.1927) · p. Seite 556

29 זא ליטןרארימז נל*מ*ר 556 מענדעלע מוכר ספרימס שאפן דארף מען זיכן נישט אזוי אין געהאס די מעגלעכקײס בי לײענען גאטלאבערס ײדישע װערק די װערק פין אײזיק מאיך דיק (װי ש. ניגער װיל האבן), נאר אין פתב־יד און באאײנפלוםט װערן פין זײ װי זײן בװײסער אין די װערק פון די װאלינער װי אן אקסענפעלד, א ריב׳ל תלמיד גאלדפאדן. און קודם כל-פון א. ב. גאטלאבער, װעלכער איז ליטעראריש אויף אזא אופן האט גאטלאבער נישט נאר דירעקס, נ$ר געשטאנען א סך העכער פון דעם פארטײטשמערישטן אײזיק אײך אומדירעקט אפגעשפילט א היםטארישע ראלע אין דער מאיר דיק. באזונדערם דארף מען דערבײ נעמען אין אכט, אז אנסװיקלונג פון דער ײדישער ליטעראטור און םארדינט א מענדעלע איז געװען גאטלאבערס א תלמיד, א בן־בית, האט בכבודיקן ארט בװישן אירע גרינדער. נ י י ע ל י ד ע ר ראןזא דיאסס׳פרץ / װילנע און אנפילן מיך מיט פרײד, אזויפיל גאלדענער פרײד, אין הײסע פרילינג־טעג, אין טעג םון בליעכץ פלעגן נידעריקע קוםטן־בלעטלעך םון מײן װײטעד הײם ציען זיך צו מיר מיט ױנגע צװײגן־ארעמס און מיר אקעגנטראגן גרינעם, רויטן קיבעט... פלעג איך מאכן מיר פון רויטע בערבערים א האלזן־שנור און זײן באזארגט מיט שײנקײט אויף א גאנצן טןןג. א, מײן רײנע דרײצן־יעריקײס, װו ביסטו אזוי װײט אװעק פון מיר.׳ הײנט בין איך אלײן, אלײן אין אומעטיקער אײטלקײט םון גרויםן װעלטן־ים און — מיד. קענען מײנע לײכטע פײגל־פיס זיך מער שוין נישט פארמעסטן אויף א גרױסן טריט, אויף טדיט אויף בר״טן. און מײנע בענקנדיקע אויגן קענען מער נישט גרײפן װײטע װײטן. אפשר האסטו מיך פארבלענדט מיט דײנע צופיל־בונטע שטראלן — םיהענגען בלײאיק־שװער אראפ די אויגן־לידער איבער מײנע מידע אויגן. גײ איך אום מיט אויםגעשטרעקטע הענט און טאפ די װענט פון אײגן לאנד. װי אין דער פרעמד, און טרוים און בענק נאך דיר מײן װײטע מילדע דרײצן־יעריקײט. 6ארלאנ ב. ק׳*עצקי,, וײלנע־װאישע שויז דערשינען ז־ז• דיײװיקי ארעמע מלוכדה דראםן אין 4 אקטן *־יז 3.50 נילדו 13-196 .0 .£• .י־} ,פ2!)!^וםןפןוז^׳יזםנ^סוס״ .2[)1סק5 1 כיבין א בלאט אן אפגעריסענער, פארװןןגלטער פון אהויכן שטאדקן דעמבן־בוים פון מײן װײטער אוראלט־הײם. און כאטש א לאנגע קײט פון נעפל־טריבע טעג פארשטעלט דעם װעג צװישן מיר און װײטער, װײטער הײם, דאך פעדעם דינינקע װי הארבסטיקע חלומות, װי אראמאט פון אלטע פארמעט־שמות בינדן מיך מיט פעדעם פון מײן שטאם. און דורך א שײן פון לאנגע שנורן־טעג דורך אומזיכטבארע װעגן גיסט זיך זאפט צו מיד פון װײטן דעמבן־בוים. כ־טראג זיך אום אין ענגן מענסשן־װיכער, פלאנטער אײן זיך אין געשפענסטערישע לעבנס און אומבאװוסט פאד װעמען און פארױאס שפין איך מיט דאס אײביקע געװעבעכץו לעב איך דא מיט האלב־פארמאכטע אויגן םיט קלאנגען אוראלטע געבוירן אין חלומות און שעפ מײן חיות אינם דופט, אין הויך פון ליבע האלב־פארװעלקטע שמות. 11 כ װאלט געװאלט, אז מײן װארט זאל זײן—פערל און װי פערל-אויך װײניק אין צאל. ם׳זאל א שימער טון. װען אויף דער זון בלויז, אויף דער זון בלויז—אמאל. כ׳װאלט געױאלט, אז מײן מאכט זאל זײן—דימענט, און װי דימענט אויך—שארף. אדער גײן... זאל מײן מאכט בעסער קלינגען װי א גאלדענע הארף. 111 א, מײן זאנפטע דרײצן־יעריקײט, מײן העלער אנפאנג. װו ביםטו אזוי װײט אװעק פון מיר: געדענקסט. װי אין פרימארגנס זוניקע פלעגסט מיט סנאפן פורפור־בלומען מיך באגיסן דורך די שפארעס פון די לאדן, פלעגן סנאפעס פורפור־בלומען פאלן אויף מײן שלןןפנדיקן לײב און צערטלען, קושן מיר א יעדן גליד