Literarishe bleter · 1927-07-08 · 27 (8.7.1927) · p. Seite 518

27 זא ליס/רןר־שן נל*ה*ר 518 אײנגקגיםן אין ז״ן היןנט, םיט װעלצער ר׳היןט נעשינרן טטיל, נעמינרן שט*ל םיט א קניםיקל א קלײנטשיקם און אש?ור6ס. װער רןןמ נעקענט זיך ריצםן נןןר אױף רעם, דערזו פין א גהםה, װאם װייםט, אי צ׳בי קיין שלעלטם נישט קיינעפ. אםילי אט, אזא, ץ םיצל קינר, נאײ םיםוז א יערער שװעי אין ביטער ארנעטן אײף א שטיקל האיט אין א־עם נרױט — א־זוט ג ־אנט ער שײן דעם שטריק נ״ דך און דושעט םריער אלע, רי האלב נעפגרםע און די פון לאננ שיק טויטע, אי; ז>ל עם םיחל ז־ין אין היםל גזןט, די זון רי הײליקע אי) דער באלעבוןןב אלײן, ער נלייבט שוין קינעם נישט, א6ילו קי׳י; נעפניטע נהםה. ז*נט ררײםיק ־אר קיפט שו־ן א־װאש־ע שינרןר א־ן רי זעלבע שט־נער און תםיד בלײנט ער שש״ן פארשןםט אין װינקל בײ דער שװעי׳, גלײך ם׳חזןלט נעװעון אל׳ן ואם ערשטע םזןל. ביז ם׳קומם רי נויע םין רער קאמער םיט דער ם־לך פאר א־ם. ראן נינן ויך א דוײ די טעלעריען 8ון אײנן, םים זײעי ײײסער, בעטלערישער דנא ארו־ף, און ם׳פאטינזן זײנן הלינט 6אר שכחה: — אם, טא, כא, טא, באה זאפלאטי זא נידנו םיראטי, נאש זאל געזונט אײך נזןבן םײןרזן נאלעבאםטע, דעם םא;, רי קינדערלעך און רער ״צודאניבע׳ אין שטאל, און זאל ןר םײלםזןל אויך זןןן םיר נעדענקען, דעם יתוםל 6ארלאזםן - דעם ײזוםל — און װישט זיך ם־מן קויםיק־8עםן קא6טאן־ארנל רי מרוקענע אױנן םיר האנן א נעגרענעםע >יאל עקו נענינדן א־ן פחירט־נאנר ־?ײ׳יןזד־אדיעלנ! ן--ףףיץאךף•—א-דסםר-וםע ■■א ^■— ואבגיגי־־גבז 1אד ■■■■^3■^■״?*פעױאבןור■■ ״■יי״נד״^״ימ טעאםעדאקקונםט •י1 4 ביז־ שש נוםער | נוםעי 09 פרײז 35 גילרן 66 ״־; 139 פרײז 40 נילרן טים נעגייע אינהאלם־6אר*ײבנישן אין די .ילםןרארישן *דןםער״ *#טײליקן זיך *לז 150 ײרלשע אין נישטיײדישע שרינןי־ און קלנםטלער פון נאר דןר װןלם. — עםלעצע הונרערט נילרער - נינליאקו, נוכהענדלער-ראנאט. ג י אדיעס: ס2 1י1עוס1סא ,מעוס^ציזפ/טי ,ת^ו1ס81 םיםן װײטיק 6ון א שאר6ן און א נאענטן געראנק: — װײל ם׳האמ םײן פעטעי נ־שם;עװאלט טיר נענן ו״ן טאצםער פאר א װײנ, נײ איך ארום און םראנ םײן הארץ םיט זיך, װי א קא׳ן אן אײנגעכינענע אין זאק אד װיל עם עיגע׳ן איבערלאזן עם זאל נ־שש שיעפ; םער רעם ײעג זװ ם־ר — און נ;םט ארויס םון בװעםקעשענע א קויםיק שםיק פאפיר או; לײענט 6אר רער גױע אױף א קויל א דיםשן ב־יװ: ״אן ל־בצעןו״- און אין דעם טינקלען םאך ארום די ליפן זינע בליט אױף א רויטע יאגרע 6ון א םשונען שב־צעייע און נאך אײנעם אזא לאנגן, שװערן װ־נםער האבן אױםגעקיקש אייף אים אופזיםט די קלײנע קאפרעװאטע איגעלעך פון שויבן, און ס׳האבן זײערע קעפ א־אפגעלאזט זװ רר׳ערר די הינט ניאבגדיק זני אלע שליארעם אוי£; װעג — שאשער איז ע־ דארט ארום גענאגגען• נא־ קײנער װײםם ביז הײנש נישש װו ם א־ז ׳הינגעקוםען לײװע רער םשוגענער — א6שר האבן אים אץ װאלר די הונגעריקע װעלף זנעריסן, און א6שר האש די םאםע װאם האש זיך אױ6נעד,אננען ױננערהײר, זיך 6אר*ענקם נאך א־ם, האט ד דעם זון 6ו; טינקלעם בױרעם אױף רער אלטער ששוב רערלאנגם איר אײרל־ששאלע, װײסע האנט. איװאשיע דער שינדער די פים, בװײ לאנגע, אויםגעדרײטע װארזנלע;, ע6ענען זיך פון די קני או־אפ א־ן רוײעק און ם׳6ילם ויך אוים וײן לײריקײש םיט ששויב און בלאטע פין הײם־שע װעגן. עם זענען קײנמזיל נישפ פארלאטעט די זוװי שװארזנע לעצער אויף די זגרעבנע הויון אויםגערינענע 6ון קניען גײ א יעדן בילר אױף ראנדן 6ון רי חענן, און ס׳זנים זוענױף א רײף 6ון גרזןנן שטריק ראם זועלעצזוטע £אס 6ין זײנע הי8טן. און אז םען 6רענם נײ אים, זױ ם׳איז א םנילד״ אלםאי ער 6לעצם דעם שםריק ארום רי הי6טן רו ײםאל אײנם נײ אײנם, 6ארלײגט ער ןןן א זײט זײן קײלעצריקן ארנװקאפ אין ענם6ערט טים 6ארגלײזטע אוינן: — זאל טיר םוחל וין אין הימל ניןט, די זין די הײליקע און איר נאלעבאם. נאר כ׳נלײכ שוין קײנעם נישט, א6ילי קײן געסגרםער בהםה — און שארזנט ארו־ף דעם ארבל 6ין זײן האנט אין טים א װײז זנװישן נראנע אדערן עפעם נלױן אין נלײם. און רערזנײלט: װי ם׳האם זיך פלועים א האלכ־אפנעשינרן פערד א ריס געםון ם־ט לעזנט;, װילרן בח 6ון אינםער זײנע קני און םים די נעלע זוײן, װאם האכן זיך אנשבלויום װי זװ נעלעצםער 1