Literarishe bleter · 1927-06-17 · 24 (17.6.1927) · p. Seite 461

461 ליסןוןר יז < גלעמער 24 זא — בין איך שוין באמת אזױ אלט? אינגאנצן זעקסאונפער• ציק יאר.... — און צו פםח צו ביםטו אלט געװען דרײאונםוםציק—האט בארינאװ אויםגעשריגן — האסט אלײן געזאגט — דרײאונפופ• ציק. צו װאס לײגםטו? ס׳איז צוגעקוםען דער םאלידער, בערדיקער זקן סוםלאװ*) און דער םישער איזאט, אזוי האבן זיך ארום םארזאפלט א םאן צען. דער כאכאל איז געזעםן אײםן גאנעק, בײם טיר סון געװעלב׳ רויכערנדיק די לולקע, צוהערנדיק א שװײגנדיקער דעם געשםרעך פון די פויערים, זײ האבן זיך צעזעצט אויף די טרעפלעך םין גא• ניק און אויף די בענקלעך, סון בײרע וײטן גאניק. דעד טאנ איז געװען א קאלטער, א בונטעד, איבערן בלױען םון װינטער דורכנעםרוירענעם הימל האבן זיך שנעל נעטיזןגן װאלקנס, םלעקן סון ליכס און שאטנס האבן זיך געבאדן אין די טײכלעך און אין די קאלװשער, דא בלענדנדיק די אויגן םיט א העלער שײן, דא גלעטנדיק דאם אויג מיט א סאםעטענער װײכ־ קײס. םארױצטע מײדלעך זענען פינקט װי פאװעס נעשװומען םיט דער גאס אראפ, צו דער װאלגע, זײ האבן געשפרײזט איבער לו• זשעס, אויפהויבנדיק די קלײדלעך און ארויםשטעלנדיק די טשוגונענע שיך. ױנגלעך מיט לאנגע װענדקעם אויף די פלײצעס זענע־ גע• לאסן, סאלידע סויערים זענען אריבער סארבײ, אנקוקנדיק קרום די גרופע נעבן אונזער געװעלב, שטום אויסהויבנדיק די היטלען און די פילצענע היט. םיגון און קוקושקין הןןבן גוטםוטיק דורכגעשםועםט די אום• קלארע םדאגע — װער עס שלאגס זיך בעסער: א סוחר אדער א פריץ? קוקושקין האט דערװיזן — אז א סוחר, פיגון האם םאר• טײדיקט דעם פריץ, און זײן קלינגעדיק טענארל האט םנצח גע• װען קוקושקינס צעשויבערטע רײד. — נאפאלעאן באנאפארטע האט דעם הער םיגגאראװס פא• פא געריסן םארן בארד, און דער הער םינגאראװ פלענט אססמאל א כאס טון א פאר פויערים םאר די סעלכלעך, בײם קארק, סלעגט סאנאנדערנעמען זײנע הענםלעך און א זעץ טון זײ פיט די שסערנם—פארסיק,. בײדע בלײבי ליגן אויף אן ארט. — אויף אזא אוםן—קאן םען בלײבן ליגןי. —האט קוקושקין מסכים געװען, נאר צוגעגעבן: — נו, דערסאר; אבער עסט אסוחר מער סארן פריץ... זיצנדיק אויםן א־יבערשטן טרעפל סון גאניק האט ױך דער אנגעזעענער סוסלאװ געקלאגט: — דער פויער מיכאילא אנטאניטש האלט זיך איצט נישס םעםט אויף דער ערדי בעת עס זענען געװען די פריצים האט מען נישט געלאזט לעבן כתם אין דעד װעלט ארײן, איטלעכער האס געםוזט זײן צונעשמידט צו ־ױין ארבעט... — נו, גיב דו אן א ביטע, ם׳זאל װידער אײנםירן לײב• אײגנטום,-האט אים געענטפערט איזאט. יאמאס האט אויף אים שװײגנדיק אקוק געטון און אנגעהויבן אויסקלאםן די לולקע א1 פארענטש םון גאניק. והטשך לךשנז). •׳ איך בזנדענק די £*שילי*ם 6ץ די *•יע**ס, *ו*ך חןב זײ סכתמא, איכ*רגעדרײס ןדע• •ארברײוס םארלאנ ב. קלעצקין, װארשי^ דרד האפשטײן ב י י ו ו ע ג לידער 4 גילדן *דיעס: ס2 1)1ז<ס1ס61 ,ם¥<628זם^ *זטנןסןס, מענסש, װאס איז סעיק צו יעדער ארבעט. ער האט אםילו הײלי• קע בילדער געמאלט, דאס איז מיר נישס געםעלן געװען. איצט, זאגט מען, שרײבס ער גוט אין זשורנאלן. א לאננע צײט, ביז טיף אין דער נאכט, האט ער געשםועסט, קענטיק,' פיט דער בװנה פיך גלײך םעסט אװעקצושםעלן נעבן זיך. צום ערשטן מאל איז מיר געװען אזוי ערנסט־גוט םיס אםענטשן. נאך דעם פרוװ סון זעלבסטםארד איז םײן באצױננ צו זיך אלײן שטארק געםאלן, כ׳האב זיך געםילט נישטיק, שולדיק קעגן עפעצן און כ׳האב זיך געשעמט צו לעבן. ראםאם האט דאס, װי עס װײוט אויס, סארשטאנען, און םענטשלעך, פשוט, עםענענ• דיק פאר מיר זײן לעבן,—האט ער מיך אײסגעגלײכט. אן אומ• םארגעסלעכער טאג. זונטאג, נאך דער םיטאג׳תםילה אין קלויסטער, האבן מיר געעפנט דאס געװעלב און תיכף האבן זיך ארום אונזער גאניק אנגעהויבן זאמלען פויערן. דער ערשטער איז געקומען פאטװײ בארינאװ, א שמוציקער, צעשויבערטער םענטש מיט לאנגע מאלפע■ שע הענט און מיט א צעשטרײטן בליק םון שײנע, װײבערישע אויגן. — װאס הערט זיך אין שטאטז — האט ער א פרעג געטון באגריםנדיק אונז און, נישט דערװארטנדיק קײן תשובה, א געשרײ געטון צום אנקומענדיקן קוקושקין: — סטעםאך דײנע קעץ האבן שוין װידער אויפ־ע׳רעסן אהאןו און האט גלײך דערצײלט, אז דער גובערנאטאר איז אװעק• געםארן םון קאזאן קײן פעטערבורג צום קײסער זיך משתדל זײן, אז מ׳זאל אלע טאטערן פארשיקן קײן קאװקאז און טורקעסטאן. עד האם געלויבט דעם גובערנאטאר: — א חכםו פארשטײט זײן עםק... — דו האסט דאס אלץ אלײן אויסגעקלערט, - האט רויק באמערקט ראםאס. — איך? װען? — כ׳װײס נישט... — װי װײניק דו גלויבסט, אנטאױ_ש, די מענטשן, — האט בארינאװ געזאגט םיט םארװורף, באדויערנדיק צושאקלענדיק מיטן קאפ.— און איך האב רחםנות אײף די מאטערן. צו קאװקאז דארף םען ױך געװײנען. אן אלס, קלײן, או סגעדארט מענסשל, אננעסון אין א גע■ שענקטער צעפליקטער ״פאדיאװקע״, איז צוגעגאנגען פארזיכטיק, זײן גרוי געזיכס האט געציקט אין קראמף, אויפמאכנדיק דערבײ די ליפן םיט אק־ענקלעכן שםײכל. דאס שארםע, לינקע אויג האט פםדר געבליגצלס, און איבער אים האס אויסגעציטערט א גרויער ברעם, װאס א־ז געװען דורכנעהאקט סון העםטן. — מײן אכטונג םאר פיגונען:—האט בארינאװ שפאטיש נע• זאנט.—װאס האס םען געננבעס בײנאכט? — דײן געלס — האט םיס א קלינגנדיקן טענאר געענטםערט מיגון, אראפנעפענדיק דאס היטל םאר ראמאסן סון הויז איז ארוים דער באלעבאם םון אונזער הײזל און אינזער שכן פאנקאװ, אין א םארינארקע, םיט א רויט טיכל אויםן האלז, אין קאלאשן און פיט א לאנג קײטל, װי א לײצע, אויםן ברוסט. ער האט אפגעםאסטן פיגונען פיט א בײזן בליק: — אויב דו, אלטער טײװל, װעםט אין שטאט קריכן צו מיר, װעל איך דיר—םיט אפלאקן די םים אונטערהאקן. — ס׳הײבט ויך שױן אן דער אלטער שםועם — האט רויק באםערקט םיגון, און, אפזיםצגדיק צוגעגעבן:—װי קאן םען לעצן — אן שלעגערײ? פאנקאװ האס אים אנגעהויבן זידלען, און ער האט װײטער געזאגט: