Literarishe bleter · 1927-05-27 · 21 (27.5.1927) · p. Seite 400

ליסןרןדי^ו נלןיסער 400 לעגן׳• םיר הןןט זיך אנער נישט אײנגעגעבן, — די דזנרזדילוגג איז ארוים אומגעלומפערט, נישט גוט און ס׳הןןס אין איר געעעלט דער אינערלעכער אוםרו, גו אירע םעלות דארף מען עורעכנען — װי מיר דוכט זיך — סאקע דאס, װאם עס םעלס דןןרט לחלוטין דער דאזיקער אמת. די פאקטן — זענען אםתדיקע, נןןר די בא• לױכסונג איז עפעס די נישט דודך םיר געםאכט געװארן און די גאנגע געשיכטע איז נישס װעגן פיר. אויב ם׳זןןל זיך נישט רעכענען מיטן ליטערארישן װערט םון דער דערצײלונג —איז אק איר םאראן םאר םיר עפעם אזוינם ןןנגענעמעם, — פונקט, װי איך װאלם איבער זיך אלײן איבערגעשפרײזט. * * * נאכדעם, װי איך האנ געקויםט אויסן םארק 1ײ א ״נאראבאנטשיק״ אן אגגעלאדענעם רעװאלװער םיט םיר קױלן, האנ איך זיך ארײנגעשאסן אין ברוסט, האבגדיק נדעה צו טרעםן אין הארנן, האב ןןבער נןןר דורכגעלעכערס די לונגען, און אץ א חודש ארום, זײער א םארשעםטער, םילנדיק זיך גןןר נאריש, האב איך שוין װידער געארבעט אץ בעקערײ. אבער — נישט לאננ. ענדע םערץ, ארײנקוםענדיק אין ןןװגט אין דער קלײט־בעקערײ, האב איך דערזען אין דער םאר• קויפערינם ציפער דעם כאכאל. ער איז געזעםן אויף א שטול נעבן םענסטער, רויכערנדיק םארחלומס אדיקן םאפיראם און צוקוקנדיק אויסםעיקזאם צו די װןןלקנס רױך. — הןןט איר צײסז — האט ער א םרעג געטון, נישט בא• גריסנדיק פיך. — אצװאגציק םיגוט. — זעצט זיך, פיר װעלן זיך דורכשמועסן. ער איז, װי תםיד, געװען ענג אײגגענײט אין א קאזאצינקע פון ״סשארטאװע קאזשע׳ *), איבער זײן ברײטער ברוסט הןןס זיך צעלײגט זײן בלאנדע בארד, איבער דעם םארעקשנטן שטערן סטארטשעט א בערשטל פון קורץ אפנעשוירענע, הארטע האר, אײף די פים שװערע פױערשע שטיװל, םון װעלכע עס טראגט מיס א שארםן ריח םון טראן. — נו — יאו — הןןט ער אננעהױבן רעדן רויק אץ נישט הויך,—איר װאלט אםשר חשק געהאט קוםען צופארן צו םירז איך װוין אין דארף קראסנאװידאװ, םינף און םערציק װיןןרםט אראפ מיט דער װאלגע, כ׳האב דארטן א געװעלב, איר װעט םיר העלםן אין םםחר, דאס װעט בײ אײך קײן סך צײט נישט ןןפנעםען, כ׳האב גוטע ביכער, װעל איך אײך העלםן לעתען זיך — זענט איר פסבים? — '*■ — קומס םרײטיק זעקס אין דערםרי צום קורבאטןןװער האםן, פרעגט אויף דער לאדקע םון קראסנןןװידאװ, — דער באלעבאס איז װאסילי סאנקאװ. אגב׳ — *7 װעל שױן זיץ דןןרס און װעל אײך דערזען. צום װ־דערזעןי ער הןןט זיך אויפנעשסעלט, ארײנגערוקט פיד זײן ברײטע האנט, און םיט דער צװײםער האנט האט ער ארויםגעשלעפט םון בוזעם א שװערן זילבערנעם ״ציבעלע׳־זײגער און געזןןגט: — מיר הןןבן ןןפגעםאכט אין זעקס םיגום! יא—מײן נןןםען איז — מיכײלא אנטאנאװ, אץ די םאםיליע — רןןםאם. אזוי. ער איז אװעק נישט אוםקוקנדיק זיך, פיט םעסםע סריט, טראגנדיק לײכט דעם שװערן גבורהיש. אויםגעגאםעגעם קערפער. *) װערפלעך: שדישע 1עי• ןזן שװ*רזער שסןף. — *ימרז. (הםשך קים*) פלויט, א צװײטן און — סץ יענער נאכט אן האב איך שוץ מער נישט באגעגנט דעם הארציקסטן פקח — ניקיטא רובצאװן. ארום מיר איז געװארן פוסט. ס׳האבן זיך אנגעהויבן די ססודענטישע אופרוען — דער זץ םון דעם איז םיד געװען אופ־ םארשםענדלעך, די םאטיװן — נישט קלןןר. איך האב געזען פאר זיך א פרײלעכן הויהא, נישט סילגדיק דערין קײן דראפע, אץ איך האב געפײנט, אז צוליב דעם גליק פץ שטודירן אין אוניװערסיטעט איז כדאי אםילו די גרעסטע ענוײם צו איבערטראגן. װען פען װןןלט םיר לםשל םןןרגעלײגט: — גײ, לערן דיך, אבער דערסאר װעלן מיר דיך אלע זונ• סיק אױםן ניקןןלאיעװער פלאץ מיט שטעקנס שלןןגןו — װאלס איך געװים םסתםא אעענוםען די דאדקע באדיננונג. װען איך בין ארײעעקוםען אין סעםיאנאװם בײגל־בעקערײ, הןןב איך דך דערװוםט, אז די בײגל־בעקער קלײבן זיך גײן צום אוניװערסיטעט צו שלאגן די ססודענטן: — םיט געװיכטן װעלן םיר זײ שלןןנך — הןןבן זײ גערעדס םיט אםרײלעכער בײזקײט. כ׳האב זיך אנגעהויבן קדיגן און זידלען פיט זײ, נאר פלוצ• לונג הןןב איך פםעט פיט שרעק דערםילט, אז נישס איך האב קײן חשק, נישס איך האב קײן װערטער צו םארטײדיקן די םטודענסן. איך געדענק, איך בין אװעק פון קעלער, װי אצעםזיקטער, נדט עפעם אצער אין הארצן, װןןס לןןזס זיך נישט גובר זײן, א צער, װאס דערשלאגט דיך ביז צום סויט... בײנאכם בץ איך געזעםן אויםן בדעג פון קאבאן,"*שלײדערנ• דיק שטײנער אין שװארצן װאסער, און דער קאפ האט געארבעס בלױז םיס דרײ װערסער, װעלכע איך האב איבערגעחזרט אן אויפהער: — װאס טו איך? סון אופעס האב איך זיך אנגעהויבן לערגען שפילן אויף אפידל, גאנצע נעכט געריםפלט אין געװעלב, באאוםרויקנדיק דעם נאכט-װעכטער און די מײז. םוזיק הןןב איך ליב געהאם און הןןב עם אנגעהויבן לערגען םיט גרויס תשוקד״ אבער םײן לערער, דער םידלערפון טעאטער״ארקעםסער, האט אײנםאל, בעת דער לעקציע, װען *7 בין גראד ארויםגעגאגגען םון געשעפט, — געעםנם דעם נישט פארשלאסענעם שוםלאד םון דער קאסע און, ארײנקוםענדיק צוריק, האב איך אים געטראםן, װי ער פאקט אן זײנע קעשענעם םיט געלט. װען ער האט םיך דערזעןי אין סיר, האם ער אויסגע• צויגן דעם האלז, האט אונטערגעשםעלט זײן לאנגװײליק, געגאלט פנים און שטיל געזאגט: — נו — שלןןג! די ליםן זײנע האבן געציטערט, םון זײנע םארבלאזע אויגן האבן ױך געקײקלם עפעס אזוינע םאדנע גרויסע, אײליקע טרערן. םיר האט ױך געװאלס אזעץ טון דעם סידל־שסילער, כדי איך זאל עם אבער נישס טון, האב איך זיך אװעקגעזעצס אויף דער ערד, אונסערלײגנדיק די קולאקעם אונטער זיך און האב אים געהײםן ארײנלײגן דאס געלס צוריק אין קאםע. ער האס אױסנע• לײדיקט די קעשענעס און איז אװעק, נאר בײ דער טיר האם ער ױך אםגעשטעלט און געזאנט מים א אידיאטיש הױך אץ שרעקלעך קול: — גיב צען רובלי. דאס געלט האב איך אים געגעבן, נאר לערנען שפילן האב איך אויםגעהערט. אין דעצעםבער הןןב *7 באשלאסן צו באגײן זעלבסטמארד. דעם םאסיװ םון דעם דאזיקן באשלוס םײגעם האב איך פרובירט באשרײבן אין דער דערצײלוגג: ״א געשעעניש אין םאקארם