Literarishe bleter · 1927-04-15 · 15-16 (15.4.1927) · p. Seite 298

15-16 זא ליסערארישע בלעםער 298 א1יף םיר נישס מי א1יף אײנעם, ױןןס העיט זײ 6ון עםעזננס פ1יל, נאר װי איך װןלם זײ אליין דעינײיס און איבערנעלענט. ביםת האב איך *םעית נעהאט: אויף דער ססאנין װו איך בין אראב איז נעװען זײןר לעבעדיק. אין דער זיכערקײס, אז קײנער מארט מ ך נישט אפ, האב איך געשמינד םיך גע. לןןזט דורכנ־ין דעם װאקזמל, כדי א דראזשקע זןל םיך בו6ירן צו אן אכ:ניה. שיין בײם ארייסגײן הןט פיר עסעץ אכ*■ געטון פערן ה*נס און 6רײדיק אייםגעשריגן. עם איז געמען די װןוס בו איר בין איך 86יבענקסערהײט גע6ןרן—מײן געליבסע. זי איז נעװען אײנגעהילס אין א דיקן, װןלענעם םאנסל, *ן דעם הום. עם האם םיך א בי געסון, און בײ םיר אינעװײניק האס אנגעהייבן . 1ישן. א ר פנים איז געװען גןכסיש־ראז• אין א־רד, װי פון שלאף־א-1׳גזע6נסע א1יגן, האם זיך נאך גע- סלינלט א באשאסנסער הל1ם, װאס האס נןך נישט באװיזן ם*ר• שװונדן בו װערן. אין זײ האב איך דערקענס די סיםע 8דײז/ ײאס עס חאם זי >ר\םגע:ונזען ביליב םיין קוםען. זי איז גע• װען איב.רראשס און גזיקלעך• םאר אײן םאל האסזי םיר דער• בײלט, אז דאם פערטע םןןל גײס זי ש1ין צום ב*ן צװיי בא• גאכס; אז זי ה*ס נעװוסט, אז איך װעל קומען, װעגן די בא• קװעםלעכקײטן, װןם זי הןס םיר בוגעגרייט, — און זי הןם זיך 9א'ליבט אין אינסים געםיליעט בו םיר. דורך א גןרםנדיק הינשןי-געסל הןט זי םיך געע־רס בו זיך. עם הןט ןננעה1יבן ני1יען א1יף טןג. ביגל-לעכער האבן אד1יסנעשװ*רבם 6ון עפעם אח־ובן געםויערסן ם;וק?ן 6ין א םארלןזענעם גןרטן. זי הןם אלע ײײלע אויגגעדרײם דעם קן■ און םיך שפײכלענדיק ןנגע• קיקס. ןובער איך װײם נישט פארװאס איך הןב געשװינן. עפעם א קאפריז הןם זיך געב1ינן און םםיראל־ש געשפאנס אין םיר; אן אומדײםלעכער, שארפער 6ארל#ננ, אין אן אינעמײניק• םטער נשמהדיקער געװײן. און םײנע ענם6ערם זענען געװען שאר6ע און עיעס בי להכעיסדיקע. און װען פיר זענען ארײן אץ ששוב, האט זי זיך אװעקנעזעבס אנסקעגן מיר און םיך בערטלעך, מים א בליק ם ל םיט װייס־ק און בענקשא6ם, אנגע• קוקט. אינסטינקטיװ האט זי געם־לם מײנם אן איםגליק. ״װאס איז אײךז ײאס זענם איר ע־עם אז1י פאדנע׳ז און זי האס א1יםגע• ב1ינן די האנט פיך בו גלעסן איבער די הא־. אבער איך הןב גארנישם נעענסםערט• װײל פידערהײט דעם קאפ ביגע6אלן בים אנלען פון שטול, האב איך דערםילט אץ פיר אן אנוננ םון אן אופבאװוססע איבעוחורינג. איבער פי־נע באקן האנן דך געקײקלט טרערן, און םײנע בוגעמאכםע א1יגן האבן כסדר נאכנעקוקס יענע 6ר1י, די ענלעכע, װי זי שלײכס ז ך אײעק אין דער טונקלקײט פון דער נאכט. פארלאג ב• הלעצקוין לײןנט דןם אדיגינעל-םאנסאםסישן ראםאן אלעקםײ טאלםטאי ל י 0 (ראםאן) ײדיש שרה רײזען ם־רז 3.50 גילדן אדרעם.־ .23 פארלאג ב. קלעבקין, װ ארשע דעס *ינסערעס*נסע ײערק סין א.װערפס5>יעװ י אין טעמפו װינהל־1 אין װעלכען ס׳װערם געשילדערס דןןס נײע ריסלאנד. יידיש ד. רוי5ל — פרײז 6 גילדן — אדרעס: 67 .ק ס12)1שי1£סא ,סזװסבבץס^ ,••וטו1סע8, בײם 6ענססער אין װינקל איז געזעסן א זקן אין אײן בישסאנד, װי ער װאלם םארגליװערט נעװען. אלץ האם איטא1י6הערלעך נעביסערם, און איך בין אינגאנבן 6אר6אלן געמארן אין דגר איינסאניקײס םון ד;ם ביסערדיקן סימל, און בין כפעט מעםפ געװארן. עס האס ם־ך געא־בלס און כ־האב כזדר גער1יכערט. איך האכ 18יל נעטראכס, עס האס זיך םיר געדאכס, אז ש1ין לאנג לאננ תיג איך םיר אז1י אין דעם סונקעלן שםוביקן װאגאן... איבם האב *יך א6־לו אויסנע6ונ ן בײ זיך עפעם א פ1רא אנבוקיםען בײנאכם אינם שטעסעלע. איך האכ בפעס געװונשן, אז דער װענ זאל זיך נאך צ־ען. די בענקשא6ס בו פיץ גע• ריבסע איז װי םארנליװערס געװארן, און האט זיך אלײן פארװאנולם אין אן אב עקס, םים װעלכן איך בין אין ד,ר םינוס בוארידן געװען און געוי^לם עם זאל אז1י בלײבן. אבער אן א שום םיבה האס פיך, באלד װי איך חאב דערפילס די נאענסקײם סון ביל, די אופרויקײם דוידער א ום• גענוםע;. איך האב ם-ר םים אלע פרםים אנגעה1יבן םארבושסעלן אינזער באנענניש. כדי זי נישס צו קאסםיאםיםירן 6אר די שכנים, האב איך נאשלאסן, יץ םיםן דער נאכם וי נישס בו װעקן• איך האב דעריבער בעהאס ם ןארג װעגן אן אכשניה אין דעם דאזיקן קלײנעפ שסעטעלע■ איך האב געםפקם א1יב איך װעל אםילו םרעםן עפעצן בײם באן. איך האב געשפײכלם. זיך םארשטעלנדיק איר איבערראשונג, און איך בין םאדנע גע־ירם געװען ש1ין בו דערביילן םאר איר םײן װײסיק ביליב דעם ם1ים 6ון םײן 6עםער. און בדי בו געװיבען אלר גאנצע ב־:• ד1יערונג םארן נ6סר, האכ איך אים נענ1י נעםאלס םים מ ־נע *ײגענע מעל1ת, און דערבײ מיר װידער םאר1יםגעזאגס זײן סר1יעריקן ג1רל; איך האג װידער גענ םען םראבסן 6ון אים• די חרטה און םײנע חיביית צו א ם האכן פיך אנגעהייבן בו ■ײניקן• — איך האב איס געדארםס ווייון — האנ איך םיר געםענהס — אז קײן איינע 6ון זײנע םעשים איז נישס געװען גענונ הארב, ער זאל בוליב דעם םארמשפס װעין פון ריר• א כעס האס םיר ארוםגענוםען בו םײנע עלסערן און קר1ב ם, װאס זענען אלע םאל ארוסנעגאנגען ארום איס סיט בײזע 6רעמוע א1יגן ■ון אוםםארשםענדגניש און םאראירםײל. ,גאם םײנזר, עס איז דאך אלץ געױען אז1י נאםירלעך און םארשטענדלעך. מי האש ער דען געקענס זײן נארםאל נאך אזא אוםנליק אין זײן ױג:ס; נאך א שאר6ן, אײגגעגעםענעם אין גיעט דערלעבסן באגער צו א 6ד1י, װאם אייף איר קבר האם ער א8ילו נישט געסארם װײנען! ער איז געװען א נײראםםעניקער — איז האסז ער האס געגל1יבש אין כשוף, און דערנאך געהאם אנדערע אופנארםאלע נײגוננען,— איז װאס? איז װאם? פים א םלאמענדיק געסיל, םים א פנים 6יל היץ, האב איך מיר א1יםגעװכם די םעגלעכסשע ארגוםענסן אים בו פןרםײדיקן אין איס דן בו זײן לכף וכות• אר1יסרי6:דיק אײנביקמײז םארשידענע םאפענםן ס ן םײנע זכי1נ1ת איז םיר געלינגען אים אזיפבולעבן יי־ז םײן דםױן, אין איך האב געפ־וװם אר1יסרײדן עםלעכע זילבן, כדי םײן קוי בו םארגלײכן םים זײן הײזעריקער בריםםיקער שםים, װאם איך האב א-בס אז1י דײסלעך גלהערט• אננעשסעלם די אויגן אױף די שװאיבע ש1יבן, א בער װעלכז סונקען 6ײער האבן פינקס װי קלײנע םליני, דורכנעשױעבט, האש מלך װידער דורכנענוםען דעי גר1יל פון זײנס א םעשה, איינע 6ון די סאנ- םאסםישע פעש1ת, װאס ער סלעגם אין קרײז 6<ן אונזער שא• ם־ליעזאיפפראװלזירן, װאס ער האם עפעם אויף א םאדנעם א1סן אננענעבן פאר אן אםת, אז מיט אים אלײן האס זיך עס א1יף זײן רײון םארלאפן, רערקלערנדיק עס א1יף א נאםי. לעק א1סן• אבער דאם םאל האבן די אויסגעסראכםע געשעענישן געוױרקם