Literarishe bleter · 1927-04-15 · 15-16 (15.4.1927) · p. Seite 297

297 לימןרורישז נלעםער 15-16 דןןך נישס, םײן געלינםע, — קיער נישס םער — הןןם עס אין םיר געשריגן — דןןם איז זי, $ן שום םעותים, און דןן קוםט עאעם פ$ר, ווןןס איר דערקענם דך נישםו* איך הן* וזירער ןןנגעהוינן איבזרזורעכנען: אפער איז זי גר1גז אויף םיר, א רכילות, א נילבול און גןם חײם װןס, $נער דןם איז זי דןך. און אײדער איך בין נוגעגאנגען ני איר, ה$ם זיך דער נוג ןפנעשםעלם. עם איז געװען די לענסע םסאניע 6אר אירער. .דער נינ איו געשט*נען נלויז א נוײי םמים. ד האט ני מיר, םים א םאדנעי• םארװונדערינג — און איך ווןןלס זןןגן םים באהןןלכענע שרעק — £ קיק געטין אין אנים. און ןןס דער קוק איז געװ^ן אינגאננן ענלעך נו יענעם נאקאנםן. אץ הארנן אײנגענעםענעם בליק. עס האס אויםגעזען װי זי װןלט םיך געװןלס לסןס א םרעג פון, ןבער זי הןןס זיך ןןיגעהאלםן■ עס איז בארת נעװען א װונדערל״עךישײנע םר1י, ןנער סין דער נןענט זיך דןך אונסערגעשײדס םין מיין נןליבטע• זי איז נע■ װען םןגערער, אין א-ר סונקעלער הוים איז נעװען א םין נלאםקײט, װי זי װןלס דנרשרןןקן געװען, װןם איז נ$ך בלאסער גןװארן נילינ איר םרומען, אםקעסישן אויםדרוק, װןם הןןם, עםעם אייף אן אוסםןןרשסענדלעכן א61ן, דערםןןגט ןן ס1יט. םענלעך, אז די אויגן זענען געװען םין אן *נדער סןןרב, װי די אויגן 6ין מײן געליבםעי. אץ די נןןז הןס א1יך 6ןןר• ם$נם די אײגענע, עםװןס אויםרײנגדיקע םארם, $בער זי איז געװען ש*ר6ער■ זי איז געװען װי ניגעשנינם. איך בין אװעק נוריק אויף םיץ ןװ־מ, און אינט םים *לןי כ1ח1ת םיך באםיס, זי םער נישט נו באוםרולקן םים סיץ כסררדיקן אוםטאקםישן נןכשםיןנירן איר, אץ איך הןןנ באםערקט, װי אויך זי םיידם א1ים נו קוקן אין םײן װינקל *רײן. ןבער ילונלינג איז װידער דורכנעגזננען דער קאנדוקסאר און זי הןןם גלײך גענו• םען ןןנםון איר םאנםל. פןרנעסן אן דעם, אז איך הןב זי נ$ר װןןם געזען, הןב איך זי אינט עקשנותדיק און 6*רװירס נןכ• געקוקס. זי אױ םיס א לאגנזאמער באװעגונג, װןס איז נעװען נישם געװײנלעך, נוליב דעם קורוץ *ו־םהןלס םונם נוג אויף דער ססאניעלע, אר1ים םונם װאגן; און 6ון די סרעעלעך, שוין 6ון דער דרויסן*6ינסםערניש, דאם זי *1 ף סיר געװארםן א ל#נגן סונקעלן נליק, װןןס הןןס מיף אינגאונן *ר1 סנעסירם םון גלײכגעװיכס, און איך האנ םיך ןי װןרף ג/סין נים 6ענ• ססער אנסקעננאיבער, זי נאך אײנסןל צי זען. אי, אײן אויגג• בליק האנ איך אין זיך אוײנגעזאםט איר ס*.עם, װאס האם זיך 6ארניםען אין דער ריגםונג נ ם חעלרל. איך האב פיך איםני״קיקס נו דעפ לײדיקיגעװארענעם םלאץ, און מים אםאל האב איך דערםילס א שאר8ן דורכדריננלעכן חײסיק, א בענק״ שא&ס װי נאך א נאענסן, און איך בין אין דער םינוס נעװען זיכער, אז אט דער 6י1י האב איך ש1ץ ערגעץ חו געקענם און געמעזן נאענם 6ון איר, און װאקלענדיק זיך, ביס א גאנג, װאס כהאב געסילס, אז ער איז נישם פײגער, איײנ עסון אין גע• שעענישן, װאס איך האב קוים -םסישסש נע6ילם, אז איך אלײן האב זײ קײנםאל נישס א בערגעלעבס, נין איך געגאנגןן נוריק א1יף םײן םלאץ. א שס־ק נײם נץ א־ך געבליבן, חי נוגע• שםידס נוס ארס; א מױוזוןד 6ון געדאנקען האם פיך אײנגע• הילם װי א רייך, װאס אין זײ האב איך אוםזיסס געזיכם *ויםנולײזן די רעםעניש סון םײן שײכות ם־ם דער 6ר1י. םיאיז נאך נעװען א נװײ םסאניעס נום שסעסל. כפעם אוםנזסערקס םאר םיר איז דעד װאגאן לײדיקער געװארן. די נ׳חנה רעקרוסן םיס זייער װאך זענען דוין נישם געװען. םיץ שכן אנסקענן האם זיך אויםגענוינן אינערן נאנק און נעשלא6ן. אײגנשאפםן קענען זײ אין אן אנדער םעיזאן נישס איבערחזרן. און םלוגלינג איז םיר אײגגע6אלן, אז םײן געליבםע קען דאך םאקע ערשם זײן אין גונ, װײל ס־איז דאך בכלל נישם קײן אוםפעגלעכקײם, בםי־ם װען איך האנ איר נישס געשריבן װעגן םײן קוםזן, אז זי זאל םיך דארםן אפװארסן. אן אויסטערלישע אוס־ולקײם האם םיך ארוםגענוםען; םים א םי6ער עקשזות האבן םײנע חוסים אםנעשפארם אלע ארגופענסן םון פײן שכל-הישר, אז דאם איו נישם ם ־ן געליבםע, שיין ניליב דעם אליץ, װאם נאר דערזעענדיק פיך, װאלנן פיר דאך שיץ לאנג נעזעםן נו• זאםע;• אבער דאס אלץ האב איך םים די פשונהדיקםםע תירונים אויסנענלײכם: די כונקלקײם 6ץ װאגאן, א־ר קורגזיכסיקײם (אין דער אמתן האנ איך נאינישס געדענקס, זי זאל זײן קורנ• זיכסיק) און אויך דערפיט, װאס קוקנדיק פץ דער װײטגס, איז זי נישס זיכער, ני דאם בין איך. אין נין נעװען אץ אן אום• געװײנלעכער םארלעננהײם, איך האב נישם געהאס 6ונדעססװעגן די נ1יםיקע זיכערקײם און די דרײסםקיים נוניגײן נו א־ר. םיםן בליק האב איך םיך אײנגעגעסן אין איר םנ־ם נאכגעפאלנס איר יעדע באװעגונג, און םןםעלעך געזוכם א געלעגנהײם ביי דער נאענסער סםאניע כאסש דודכניגײן פארבײ איר, כדי איר גים אנניקיקן. אנער דורך דער נײט איז זי ם־ר םאדנע נאענס נעװארן. אין דעם םשך 6ון די שעהן, װאם זי איז בסדר גע• זעםן אנסקעגן םיר, האנ איך, םים דער א־נערלעכער בןשלאםנ• קלןס, אז דאס איז זי. דאך םיך נונעװײנם ני דער דיססאנץ נװיש; אי:י, און טינדערװײכנס איבערנןגשיקס איר םײן גאננע דויןרנדיקע הא8נינגסלאזע ליבע. איך דיאב ם ך ניריק אװעקגעזענם, איך האב קאםבינירם, אז קײנעםס קאם זאל זי נישס םןרשסעלן פץ םיר. איך בין געװען א־ננאנגן קאננענסרירם, און, כםעם גע• דולדיק, אייסגערערנם געװארס אויף דער געלזגנהײם זיך גו נעןינען נאענם 6ון איר. אבער אין מיםן איז געשען א קלײניקײם, ײאס האס םיך װידער אײינגעװאיפן א־ן אים־י: בײם אדורכגײענזיקן קאנדוק• םאר האם זי עםעס א 6רעג געסון, און םון זײן ר1יכן;נטפער האב איך פארשטאנען, אז זי װעס דארםן אראסנײן א1יף א קלײנעם אעשטעל, װו דער גוג םארהאלם זיך אפם אראפנו• לאזן עסלעכע םאםאזשירן• איך הןב ם־ך געפילם װי אנסוישם. עט איז בײ םיר אינס קלאר געװארן, אז דאס איז נישם מײן , :עליבסע. א 6רעםדקײס האס א1יף םיר א װײ נעסין 6ון די איסבןקאנםע פענסשן איום ד״רםל, װו םען װעס זי אניגד אייםנעםזן, און איך האב א1יף א װײל אםגעװענדם םײן בליק פין איר• נעבן םיר האם זיך אײנער געראנגלם םיס זײן דריםל •'■ץ אלע װײלע א 6אל געסון מיסן קאם נו די קני, גאך יעדעס ל?ל אוי6נעעם:ס א העסלעך פיכנעם, קלעםיקן נליק א1יף םיר. זי רעקרוסן הןבן געשװיגן, נעלײגם איבער זײערע קעםסלעך, נלאננדיק נו די שװארנע ניסערנדיקע ש1יבן. די םאלדאסן נינן זײ האנן נעשנאו־כס. א םאסקודנעם ריח האב איך םלזנ• י נג דערםילם, און איך נין םאדנע עם6י:דלזך געװארן נו דער ל-־יניקײם םץ װאגאן. עם האס םיך נאלר דערעסן, װען איך דזב נעםרוװם אוייםקוקן א1יף דעם םאנאסאגעס. גרויען ח1שך 5־ די 8עלדער. איך האב םיך געדרײם א1יף אלע זײסן, און ניז סיף, א1יף א לאננער נײס, זיך אײנגענעסן אין רער ברודיק• גיירויכערםער גלאז 6ון דער לאםסערנע אין אונזער װאנאן. * ײען כ׳האב םײן בליק 6ץ דאים אםנעװעניעם, האב א־ך נ ס אויפגעשוידערס: ,גאס םײנער, װי האב איך עס סדיעד נ :ט באםערק::' האב איך געםורמלס ,זי איז דאך םאקע װי *'י־י םראאן װאסער ענלעך נו יענער, און קײן שװעסםער האם