Literarishe bleter · 1927-04-15 · 15-16 (15.4.1927) · p. Seite 296

15-16 תא ליטן רןרישע נלזסזןר 296 טסרנעגלסע. כסעס איםפארשסענדיעכע א1יג;• איך הןג *ין אלע קעשענעס געזוכס םײן געלס־בײםל, אין ד*ן הןם זיך אין דער ןסענער םיר נאוױזן דער נױסם סון א םר1י, מןס נןך אין דרייסן שסײענדיק, האס זי א קוק געכון, עי עס זענען שאראן לײדיקע ■לעעער אין ױאגןן. איך הןג זי נישם ןעע• קוקם, מײל אין דער םינום הןןב איך אננעסןוס דןס געלס אין הןב דעם ױנגל באעןלס 6אר זײנע ■אםעראנען. די 6ר1י האם זיך הארם םארבײ םיר דורכנעשלײכס. איך מאלס איעס געזןגם, אז זי האס פיך בגיװן ןנגןןרירט. נןר װען איך הןג געװאלם א1יף איר א קיק כון, איז זי ש1ין נעזעםן אין עמײסן עק 6ין סונקעלן װאגןן. איך הןב עוריק ארןפגעלןזס דעם קא*, װי גים אײנדריםלען, און םים א ■ײנלעכער הנאה הןנ איך פיך נעװןלם פארסי6ן אין םיינן 6ריערדיקע געדאנקען. דער צונ האם זיך גערירס• 6ײערלעך אין די םענםםער האבן אנ■ ג;ה1ינן צו שװינדן, און א װינס הןס גענוםען לעשן די ליכם אין דער לאמסערנע. דער צוג הוום זיך אײננעװיגם אין זײן רעדערדיקן ריםם. 6*ליעם ר1יך האנן אלע םןל א מײ געסין אין סענםםעיי, און פארשםרייפ א מיאוםן ביםערן ריח. דעם המשך 6ון םײנע געדאנקזן הןןב איך ■ינקסלעך, מי א ן א 6ארב1יגן בלעםל םון * בוך, אננעכאפם. ןבער עפעם 19 געםיל. איך האב געםראכס װ גן דער 6ר1י, װןס איך מעל אס אין א צװײ שעה ארום, ארײנקוקן אין די אייגן• ןבער םײנע פארשםעלונגען האבן זיך װידער פארלוירן אין קלײניקײםן• א ך בין געמען זײער םיד, דאך, נישם קענענדיק אײנדריפלען א1יף קײן רנןנ, האנ איך םיך געװאלש ששארקן, א1י6פונםערן זיך און האב םיך מחרת דעם א1י6נעשסעלס. און פלוצלינג, ששײענדיק בײם שענסםער, אנםקעגן יענער 6ר1י אינם סונקעלן מינקל, איז מיר םארנע אויפםאלנדיק געװארן, װאם זי זעם שונ■ דערװייםנם אינגאנצן א1יס װי םײן געליבםע• צום ערשסן האנ איך געםראצם װעגן דעם םיס א שמײכל םין שארליבסקײם אין שארגעניגן. אין פים א םין נחת האב איך כסדר געקיקם *1יף דער אפשפיגלוננ שון דער געשםאלס, װאם םײנע חל1םית האנן הינדערם םאל איבערנעחזרס, אק צו װעלכער אלע םײנע חושים האבן זיך אין יעדער זײער באמעגונג נעצ1 נן. דערנאך ראם זיך םײן געםיל צעװארעםס, און אין האנ דערש־לם א צערםלע• כע בענקשאשס, און אן אינערלעין באנער צו זיען נעבן איר ײי נעבן םײן געליבבער. *ון םים אםאל האס םײן בלום א שפאי געםין אין פנים םים א סישער בושה אק פאוליגםקײס,! און איך בין ר1ים געװאדן, ױי יעדעס םאל בעת א ך שלענן מײן געליבםע באנעננען• ,גאם םײנער׳, האב איך צו זיך אלײן| געשליםסערם ,אזא ענלעכקײם װי די, קען דאך גארנישם^ םאסירן! אם דער אװאל״פנים, פיס די א1י6געה1יבענע שװארץ■ אנגעצײכנסע ברעפען, איבער די האלב-אראפגעלאזסע אוינן װי םארהאננענע, אין דער ראם םין שװארצע דין-אנגעקרײזל.ע האר איבערן הו־כן ששערן-׳ איך האב אננעששרענגם דים בליק, אבער װאס פער א־ך האב א1יף איר נעקוקם. האב איך דערזען דאס פנים 6ון םיין געליבםער. און מי ענלעך זי איז צו יענער םים אױע באװעגוננעןו.. פיס דער געװיסער זיכערער רויקײם םון א שײנהײם הןס זי זיך גרא א1יפנעשםעלם, ארייכגענוםען פון איר רײזע־כאש א ברימ און אים אנגעה1יבן לײענען. אין אם די באװעגונגען, װאס צום ערששן םאל האב אין זיי געזען בײ םײן געליבםער, איז געװען א םין אײנגעחאלםנקײם, זײ האבן ק1ים-ק1ים םארראםן אן אוםרולקײם, א פיבער, אן אינער• לעכן דראנג צי פערװערזיםעםן שון אן עקסצענסרישער, אוםצו• פרידענער נאסור. אט אין דער 6ר1י זע איך עם װידער. בײ זיך אבער בין איך געװען םיף איבערצײנם, אז אועלכע באסײליקן אין אלע נםי1נ1ת םין זיין לעבן, בםרם דעםאלש ווען איך האב אין זײ געשונען עפ^ס-װאם םין םײנע איבערלעבוננען װאס זענען נעװען ענלעך צו זײ. איך האב אים אייםערגעװײנלעך אידעאליזירם, איך האב געםראכש װענן זײן סרויעריקן ס1ים אין אוםנליק אין אץ עלנם, מי םין א םארםירער־כ1יס. אין סישער ברענענדיקער אײשערזזכם צו זײן פר1י, האס ער ביז דער לעצםער רגע געהאלסן זײן קאפ א1יף איר הארץ... און איך האב נעװײנס. אז1י האלסנדיק אראפנעלאזן דעם קאפ, אז םען מאלם געקענם םײנען, אז איך שלאף, האבן םײנע םרערן כםדר געםרישס א1י6ן םינססער׳גרויען שםיציקן דיל, און םײן הארץ האס כםדר געשלוכצס. דעדנאך האב איך םיך װידער םים שרויעריקער צערסלעכקײם דערםאנם אן דעם א6ענעם, םיםפילנדיקן בליק שין םײן געליבסער. איך האב זי דער6ילס װי נעבן ז־ך. איך האב איר אננער.1יבן צו דערצײלן פון םײן שארליסם, און ביםלעכױײז, 6ארגעסן, האב איך ש1ין אין איר נישס־בײ־זײן געשפינען זיין געשיכזע 6ון פארשײדענע בר$קלעך, װאס איך האנ םיך די גאנצע צײם אנגעהערם פין םײנע עלםערן און 6ארשײדענע נאענםע קי1בים. און פלוצלינג איז, 6יל בלאסער, םאנערער, דאך מים א מאדנער א1יפשאלנדי• קער ענלעכקײם צי םײן געליבטער, א1י6געשםאי.ען 6אר םיר דאם םײדל, מאס ער האס נאך בחורװײז אין קלײנעם 6א:א• םישן שםעסעלע ליב געקריגן, אין װאס אױ געשסארבן קורץ נאכדעם, װי םען האם זי חתונה־נעמאכם 6אר אן אנדערן, א פרוםען, שיםעסבעדדלריקן ױננערםאן, א יחשן שין דער נרייםער שסאם. איך האב איצס דיישלעך געדענקם די אװנסן, װען עד שלענם אריפנײן איבערן שםיב אין םיס א הײזעריקלעך■ ברוססיקער ששים פלעגס ער זיך בײלערן מכח אזעלכע זא5ן, װאש זײער אינהאלם האב איך נישם םארשטאנען א6 לו דאן, װען כײן םאםע םלענם א־־ויסקיםען אין קיך אין רעדן שאר זיך, אז ער איז םשוגע װי אלע םשונעים איך האב איצש אינ• גאנצן נעשלאסערס. איך האב םיך א1יפגע6רעסן 6ץ ח־םה, װאס איך האב אין מײנע רײשערע יארן זיך שאר יעדן פ־יױ נישש דערנענםערם צו אים, און נישם נאכנענ*ננען אים שוס-םרים. כדי צו װערן דער איינציקער םארשסענדיקער םענםש אין זײן סי6ן גײססיקן עלנס• איך הןב א־צם כםעם ב1לם דער6ילם דעם אננענעמען באזונדערן ריח. בעת ער איז אםאל אין א שבת נעששאנען איבער פיר, אויססײםשנדיק פאר ם־ר די פרקי אבית, װאס איך האב דאן דאם ערשבע םאל פארששאנען, אדער בעת ער איז אר1ים 6ון די כל־ם ציליב דעם װידערששאנד, װאס םײן שכל האס כםדר אר1יסגעװיזן צו די כללים 6ון דקרוק, װאם ער חאם מיס םיר געלערנס. און איצס, אן אייסגעפיצסער םיסן פאפיראס אין ם1יל, האב איך זיך לחלוםין נישס געװינדערכ, בעת א־ך האב נאכנעסראכס, פארװאם די געליבסע שון א םענבשן, װאם איך האב אז1י געןכסעס, שסעל איך םיר סאר אין דער געשטאלש םין דער 6ר1י, װאגז איך ליב, און איך װײס נישס װי אז1י עס איז פאדגעקוםען: אנרייבנדיק א שװעבעלע צו 6ארר1ילערן, האב איך פליצלינג דערפילם, אז איך פאך אינ• גאנצן נאך זײן באװעגינג, װאס איז די גאנצע צײס געשםאנען אין א־ז איצס פליצלינג םאדנע פלאסםיש נעױארן פאר מײנע אויגן• און םים א םיף רולק געשיל האב איך ש1ין נישם נאכ״ געסראכס די פאםירונגען 6ין זײן לעבן, נאר אים געזען אין באװעגינג, װאס םײנע אברים האבן פינקםלעך, געסרײ נאכגעםאכס. א צונ־װינס האם םיך אויםנעװעקס שון מײנע דםי1נ1ת, און אנםקענן םיר האם א ױנגל םיס פאםעראנצן צװײ םאל נאכם• לעך־הײזעריק א1יםגערו6ן זײן םחויה, ארײנקוקנדיק אין םײנע