Literarishe bleter · 1927-04-15 · 15-16 (15.4.1927) · p. Seite 295

295 ליםדריןזרלשע בלעםער 15-16 זא א שטיל־^ע-איבערל־יעבעניש שמיאל־־1 זאראמב / ווארשעו דעם קבלת-טנים 6ין םײן געליבסער, װ$ס װעם םיך, כסעם *ים• געריצםערהײם, באנעגענען אויף דער שװעל 6ין איר חדר. װן• רים ארים םײן בעבליםן, שעםןװדיקן געשיל 6ין ליבע אין ם&ר• געםערוננ, האב איך אין זיך א1י6געע1יגן *זא םין שםעכנדיקע 6לאנץ 8ין אםביביע אין שפיל, װ$ס ױ,$ס םיר דיקטירס 8 לאנגע צײם זיך בי לןזן בעס;, אין םיף כל סיף קימען אום• געריכס, — װי אײנער יסרם גלאם, עיליב לײכסזיניקײם, 8 •$ר םאג אייף אשרו אין 6לירם. אין דער אכתן האב איך די גאנעע עײם םןדנע גע6ל8סערם, אין דורך של6$ל$זע נענם זיך קיים דערװארם אס די םיניס, װען איך װעל *ן אייסגע• םיענער שין 8לע געשע8סן, 8 לײצסער יין 8 י1ם-ם1בדיקער זײן בײ איר. איך בין נעװען גישם א1יסגעשל68ן, פיד. דער איױםירסער רי־ך שין די ■8ם־ר$סן, װןס איך ה$ב פסדר גע• זייגן, אנעינדנדיק אײנעם אנס אנדערן, דער געםראנק, װןס האם םיך געשײדם םיס םײן חבר בײם ןבםארן, הןבן גענעאלס םײנע רעי1נ'ת. די סינקלקיים אין די שםיעיקײם שין װאגןן, עיזאמען םים די װןכנדיקע שאסמזשירן הןבן מיך געעװונגען עי הןלםן די א1לגן ארןסגעלןזס; אין אין שסיעם, װןס א־ך האב אין דער שןנסאזיע גע*ירס םיס םײן געליבסער, הןב איך זיך םןדנע, קאשריז-אירןניש און זײער םארליבס געעערסלס. איך װײס נישם װי 8ז1י דער איבערנןננ איז םארגעקוםען: דערעײלנדיק איר ױענן פײן שעםערס ס1ים, הןב איך •ליעלינג 8ר1יםגעשליססערם, *ז זײן ג1רל װעל איך, װי זײן גײססיקןר י1רש, איבערחזרן, און אז איך װעל ענדיקן םים זײן סיף. און איך האב איעס אינגאנען געסראכס פון אים. 6ון דעמןלם ןן, בעת םײן עלםער א־ז אר1ים 6ון די חדר-יןרן, הןב איןו אים אײננסלעך םער נישם געזען. ןבער אלע זײגע אײגנשאסםן הןבן זיך עלועלינג אוםגעקערסן לןנג־סארשװונדענע הןב איך זײ ששעםעד $נגער.1יבן עו באםערקן, און דורך מײן גאנעער ױננל• אין בחוסעלםער הןב איך, אן עקססרעםער אין * לײדנ• שאוםלעכער, זײ נןכגעשןלנס און באװונדערם. 8 גר1יסע שולד הןש געװיס געהאם אין דעם םײן םוסער: װען םען הןם מיך *רײנגעבראכס אין כעם אין איך 6לעג אנה1יבן ברעכן 8לז, װןם איז םיר געקוםען אינסער די הענס, 8לענס זי מיס שםילער שרעק םיר ןנקוקן םורמלענדיק: .דער גןנעער בנעױן, םײן ברודער, װי 8 םרןשן װאסער גערןסן אין אים!' איך הןב אים אננעהייבן ליב עו קייגן, אין קעננזאץ עו םײן עװײסן 6עסער, םײן טוםערס ױננערער ברודער, עו װעלכן ם׳םלעגס שארגלײק םיין ױננערן ברודער, װןס כ׳דיןב גים א־ם קײנםןל נישם געלעבם בשלוס. םים ן קרענקלעכער אוםגעדולדיקײס 6לעג איך ןשװארםן די יםים-ם1בים, װען איך פלעג זײן קופען דער• 6ילן דורך דעם ■אר6ום• און ■*•ירןסן-ריח, װןס ער שלעגס פיםברעננען םיס זיך 6ון דער גר1יםער װעלס, און נאנעע שעהן םלענ איך ןסשםײן אין דר1יסן םחכת בושה. זיך עו נדיסן םיס אים, ביז ער פלעגט 8לײן 8ר1יםקוםען און םיך, 6 ר1יםן, ארײנ• שירן אין שםוב ארײן. ןבער איך פלעג באלד נעםען בעםן גןס, ער זןל *װעקשןרן. ער הןם םיך פארםאסערם םיס זײן כסדר• ריקע אויפםערקזאםקײס, מים זײנע באפערקונגען, װןם האבן על ■י ר1ב נעהאס 8 ש״כות עו םײן א1יסערלעכער א1יש6ירונג, װןס ער הןם נישם נ1בל געװען. ןבער דערנןך הןב איך איס ■לובלינג גענוםען 8*ש*ען. דער באװוסםזײן, אז איך בין גע• רןםן אין איס, הןם ג1רם געװען, אז איך זןל שכ לערהי־ס דך איך הןב נעבעסן םײן שװעסםער, זי זאל מיר העלםן ז־ך עיעוגרײטן עי 8 קורעע!■רו״רײזע. איך האב זיך בעח מעשה, װי םענלעך, אײנגעהאלםן, נישס 8ר1יסעױוײזן 6אר איר םײן א1י6רעגונג. אין דער אםתן בין איך נעװען אײנגעלאדן גו 8שר1י, װןס איך האב םיף און האפנונגםלןו גןדיבם. אין םײן עעםוםלםקײס הןע איך ערשס קעגן ןװנוז באםערקם, װי די 6ים ביי םײן שװעםאער װאקלען זיך, און אז זי רעדס םים * םאדנער עזןברןכענער שםום. איך האב ארייסגעקריגן שין איר, 18 אונזער שעסער בגעי1ן איז געשס$רבן. זי ה$ם םיך דערבײ $נגע• קוקז. זי א־ז געװען גרײם א1יף הילף, בעת $ן א1יסברוך ■ון םײן עקםסאנסיװער נןםור. $בער איך אלײן האב םיך געשעמט דערשאר, װ$ס די נעשעעניש ה$ם נישם געםאכס א1יף םיר קײן נר1יםן רושם. •ונקס װי ד$ס, װ$ם איך שלעג בסדר באגײססערס רעדן 6ון אים, װ$לם געװען $ לינן. איך בין געװען איננאנען פארנוםען םים דער רײזע עו םײן גןליבםער. איך ה$ב געםילם א סרויער און א סרייר, װ$ם ה$בן זיך אויםגעדרוקס ביי םיר דורך אםןדנעי כזדר-זיך בו־גנדיקער, א םין לירישער חשב1ן• הנששדיקער עערםל,כקיים, װ$ם איך ה$כ געפילם עו אלע םײ• נע נ$נםע. איך ה$ב געקושס םיין שװעססער; אירע סארװײנ• סע א1יגן ה$בן, װי 6ולע םר1יבן, זיך געװיגם אין םײן גן• ס־ם, — איך ה$ב נעהאם עו איר א םיף נעשיל. איך בין כסדר נערירם געװען, און עאעם, װי א שײנער דו6ס װ$ם א ז נ1י• סיק נעװען. כדי םײן בענקשאשם ז$ל 6ול װערן, ה$ש זיך אין יענעם ם$ג ארײננעם־שם די אבלית איבער םײן געשם$רבענעם פעםער. םים $ סיסעד, רירנדיקער 6רײנדלעכקײם און השתוכית ד.נ6ש, נעםנדיק אים ■ארעײוננ 6אד די עולית, װ$ס איך ה$ב אין םײן אומנארעצנםקײם $וגעפון קעגן אים, ה$כ איך מ־ך לס1ף געקושס םים םיין חבי, װ$ם ה$ס מיך ע־געסירם עום באן. דער ק$נדוקם$ר ה$ס איבערגעשטעלם די ליכס אין דער לאם• סערנע און איז הינםער א םונקעלע סיר םון 8 נישס באלויכסע• נע קופע $8רשװינדן געװ$רן• עס איז געװען סונקל. די סונקל• קײס ה$ס געה$ל£ן דרײען, ײי *ין א לאנגז^םער ■8נם$םיםע, די געשסןלסן איבער די א1יםגעע1יגענע שװ1ת םון ביך, װ$ס איך ה$ב געירװום לײענען• *ץ א װינקל םון װאג$ן ה$בן זיך ריס די קעםסלעך ארום זיך, םים די 6יס א1יף די זיץ־אלעעער, בללײנס אגרוסע רעקי־וםן, װ$ס חץבן ז־ך גוסערודעריש גוםמו• ס־ק יונסערגעה$לסן םים זײערע ס$לד$סן. םון אונםער דעם ס נקעלן װענכל בײם םאםע עק שון װאג$ן ה$ס ז־ך געהערם * ניכע, ס$נ$ם$נע פרויען־שס םע, װ$ם ה$ס דערעײלס $ געשע• עניש... םיר א־ז געװען לאננװײליק. פון אוםגעדולדיקײם ה$בן פ-יינע א1ינן אוםזיסם גענישטןװם איבער $לע װינקלען 6ון ײ8• נאן, כדי עוגעשונען עפלם װ$ס ז$ל םיך פארינםערעםירן. די נ׳וכט אין דר1יסן איז געװען $ נר1יע, $ װ$ליענע און $ זוםער• ייקע; די םילועסן 8ון דעם םןרבײ-שװינדלנדיקן ■ייזאזש זע• יייז געיײן *ײאיץ און $ננע#עלעם• א חוץ דעם ה$ם דער י אלע ם$ל * װיש געסון םים דעם ר1יך 8ון ל$ק$פ$סיװ איכער רי װןגאן־פענםטער אוין *ארװישם אלץ 8ץ די א1יגן. איך הןכ םיך דעריבער עיגעװײנס עו דער לאגע, און $ גע• דייידיקסער 8ר$פנעל$זן דעם ק$■. 8 סיםב םרײד ה$ם 8 של$נ געםון א1 ף די קעםערלעך סון ־', דםױן. אין הונדערםערלײ בילרער ה$ב איך םיר םןרגעשטעלם