Literarishe bleter · 1927-04-08 · 14 (8.4.1927) · p. Seite 275

275 לי סער *ריםי נללםער 14 זא ► ײייש א *יו מ• זילבורג ► ► לאװראװ, ער זאל עס קריגן פאר מיר. ער האט אן האסנונג געזאגט: — אוי, נײן, בתדער, װארט נישטי אגב — מ׳װעט דאם ביכל, דוכט מיר, די טעג פןןרלײענען ערגעץ-װו. אפשר װעל איך אײך םיטנעםען אהין... אײנםאל נאך האלבע נאכט—עס איז געװען אין דעם ״טאג פון הזכרות נשםות״. גײ איך םיר םיטן ארסקער סעלד דורך דער םינסטערניש, האלםנדיק פאר די אויגן לאװראװס פיגור — ער גײם א פוםביק קלאפטער סאראויס. דאס סעלד — ■וסט, נאר פונדעסט, װעגן גײ איך ״םיס םארזיכס״ — אזוי האט לאװראװ געעצהט — איך םײף מיר צו, זינג אונטער, מאכנדיק דעם אנשטעל פון א ״בגילוםנדיקן ארבעטער/ איבער פיר שװוםען סויל שװארצע שטיקער װןןלקנס, צװישן זײ קײקלט זיך, װי אגאלדענער קויל, די לבנה. שןןטנס באדעקן די ערד, די לוזשעס בלאנקען מים א גלאנץ פון זילבער און שטאל. םון הינסן הוזשעט בײז די שסןןס, מײן װעג״װײזער שטעלט זיך אפ בײם פארקאן םון אסאד הינטערן סעמינאר, איך יאג אים אײלנדיק ןןן. שװײגעדיק קריכן מיר איבער דעם פארקאן, םיר גײען דורך אגעדיכט סארװאקםע־ נעם סאד, סארהאלטנדיק די צװײנן סון די בײםער. גרויסע טראפנס װאסער סאלן אויף אונז. מיר שטעלן זיך ןןפ בײ א װאנט פון א הויז, שטיל קלאפן מיר אן אין א םעסט־םארפאכטן לאדן,—עםעץ א בערדיקער עםנט אויף דאם םענסטער,—איך דערזע הינפער אים א פינסטערניש און הער קײן שארך נישס. — װער? — פון יאקאװן. — קריכט ארײן. אין דער געדיכטער סינםטערניש סילט זיך די אנװעזגהײס םון אמענגע פענטשן. עם הערם דך א גערױש פון קלײדער און סים, א שטילער הוסט;, א שושקערײ. עס פלעםלט אויף א שװעבעלע, באלױכטנדיק פײן פניס, איך דערזע בײ די װענט און אויף דער פאדלןןגע עטלעכע טונקעלע פיגורן. , — אלעז ־ '5 — םארהענגט די םענסטער, אזוי, אז עם זןןל נישט ארוים■ שײנען דורך די שפאלטן פון די לאדנס. אבײזערנדיקע שטים רעדט הויך: — װעםעם חכמה איז דאס געװען צו פארזאמלען אונז אין אן אוםבאװוינט הויז? — שסילערי אין װינקל האט םען אנגעצונדן א קלײן לעםיל. דאס ציםער — קלײן, אן מעבל, בלױז — צװײ קאםטנס, אויף זײ איז ארויםגעלײגט א ברעט, און אויםן ברעט,—װי פײגל אויםן פלויט— זיצן םינף םענטשן. דערלאםפ שטײט אויך אויםן קאסטן, װאס איז אװעקגעשטעלט ,פעשה גלח״. אױף דער פאדלאגע בײ די װענט זיצן נאך דרײ און אויםן םענסטער־ברעט נאך אײנער — א בחור םיט לאנגע האר, זײער אמאגערער און אבלאםער. אחוץ אים און דעם בערדיקן, קען איך אלעמען. דער בערדיקער זאגט מיט אבאס, אז ער װעט לײענען די בראשור: ,אונזערע חלוקי־דעות*, > מאקםים גארקי > 12 — װאס, - פרעגט אײך דער בעקער נישט פאנאנדער װעגן :ארנישט? זײן געליבטע — איז דאך ניקאםאריטשעס א קרובה, יא? פ׳דארף אים ארויםיאגן. איך בין געשטאנען אנגעשפארט אן בײשטידל םון דער טיר און האב זי בײז אנגעקוקט. זי האט עפעס צו פראסט אויסגערעדם דאס װארט — ״געליבטע״ — דאס איז מיר נישט געפעלן געװארן. און ס׳איז פיר אויך נישט געפעלן געזוען איר באשלוס ארויסצו־ טרײ־ן דעם בעקער. — זײם זײער פארזיכטיק,—האט זי גערעדט, און, װי תמיד האט פיך צעטומלט דער שטעכיקער קוק פון אירע אויגן — מיר האט זיך געדוכס, אז זײ פרעגן םיר עפעם אזוינם, װאס איך קאן נישט פארשטײן. אט האט זי זיך אפגעשטעלט אנטקעגן מיר, םאר■ לײגנדיק די הענס אויף הינטן. — פארװאס זענט איר שטענדיק אזא ברוגזער? — מײן בןןבע איז םיר נישט־לאנג געשטארבן. דאם איז איר אויסגעקומען װי אשפאס און, שמײכלענדיק, האט זי אפרעג געטון: — האט איר ד שטארק ליב געהאט? — יא. פער דארפט איר גארנישם? — נײז• איך בין אװעק א־ן בײנאכס האב איך אנגעשריבן א געדיכט װו, װי איך געדענק, ס׳איז געװען אן עקשנותדיקע שורה: — ״איר—זענט נישט אזא, װי איר װילט זיך ארויסװײזן״ מ׳האט באשלאסן, אז די סטודענסן זאלן װאס-זעלטענער באזוכן די בעקערײ. נישט זעענדיק זײ, האב איך כפעס םארלוירן די מעגלעכ■ קײט צו םרעגן װעגן דעם, װאס עס איז מיר געװען אוםםאר• דטענדלעך אין די דורבגעלײענטע ביכער, און האב אנגעהױבן פארשרײבן די פראגן, װאס האבן מיך אינטערעסירט אין א העםט.;אר אײנפאל בין איך, א פארמאטערטער, אײנגעשלאפן איבערן העפט און דער בעקער האט איבערגעלײענט םײנע נאסיצן. אויפ• ײעקנדיק םיך, האט ער א פרעג געסוך — װאס שרײבסטו עפעס? ״פארװאם האט גאריבאלדי נישט פארטריבן דעם קײסער?* װאס איז דאס אזוינם גאריבאלדי? און — כעג מען דען פארטרײבן אקײסער? ער האט א װארף געטון דאס העםט אויף דער דײזשע, האט זיך פארקליבן הינטערן אויװן און דארט געםורםלס: — זע נאר, איך בעט דיך — מלכים פוז ער טרײבן. חוזק. די דאזיקע שפילעכלעך—װארף אװעק. א פײנער לעזער. מיט א יאר פינף צוריק האבן די זשאנדארםען אין סאראסאװ אזעלכע לעזער געכאפט, װי םײז, יא. ניקאםאריטש אינסערעסירט זיך שױן מיס דיר אזוי אויך. דו — הער אויף צו סרײבן קײסארים. ער האט גערעדט, האבנדיק אין זינען םײן טובה, איך אבער האב אים גישט געקאנס ענטפערן, װי םיר װאלט זיך גע■ ״אלס, — םען האט םיר םארבאטן צו רעדן פיטן בעקער אויף ,•־.-לבערלדכע סעמעס*. אין שטאט איז פון האנס צו האנט ארומגעגאנגען עפעס אן אויפרעגנדיק ביכל. דאס ביכל האט פען געלײענט און — מ האט זיך געריסן איבער אים. איך האב געבעטן בײם װעסערינאר מײבע אוביװערסיטעטז