Literarishe bleter · 1927-04-08 · 14 (8.4.1927) · p. Seite 273

273 ליסעד*ר?סע נלןסזד 14 זא עס איז געװןרן שסיל קײנער הץס זיך נישט גערירזז■ דער רעגן הןןט געשװאנקן די א1יגן׳ געשםערט צו קיקן אין *לע זײםן. — זי ה*ס עס געסוןן — הןןס א ױנג נעװיזן אייף הע• לעגען. י — װערז — װער איז זיז העלען הןט זין ארויםגערוקט םיס דער װאליז, הענט און 6ים הןןנן בײ איר געעיסערם״ און םון שרעק ד.$ס זי אנ• געװןרען ס׳ישין. דער הס1ן זי ארומגעריננלט: — װער ביזםו? ם איז דןך םםיט׳ם דינססםײדל! נשעת דער הם1ן ה*ס זיך געשסיםם ארום דער פויד. הןןבן די 6ײערדיקע נלםים זיך דערנענםערט. געשםאלסן ה$בן זיך געדרײס ארום די 6ל*פע;, תי נישס קײן פארםערס, נןר א װילדער שבט װ*לט געםראװעם א גןסעם־דינסם. םען הןןס א1יםגעשןסן, די 86רמערס זענען מער נישט• אײננעשסאנען, זיך געדרײם אץ 8 רעדל, געױןןלס װיסן 6ון װאנען דער שאס איז געקוםען. עש האם ז׳ך דערהערס 8 נמײםער, 8 דריםער, אין דער נאסער לו6ס הןןבן גענומען א1י6םוקן וײערלעך, זיך סאביױעסראנן מיט א 6ײף. דער הםין האם פארגעסן אן העלען, אראפגעכאםם פין די ארעמס די ניקםן, געזיכס ארום זיך דעם ש1ני. פען האט קײנעם ניס געזען• פין ולע זײםן האבן זיך געהערם .קוללת: — נעילורפם אײך, באיס; נעװארםס אײך! — נידעריקער די ביקם! — פםר׳ם נישס אומזיסס קײן קזילן! דאס שיסערײ איז געקיםען 6ין 6ארשידענע זײסן, זיך גע• האלסן אין אײן דערנענסערן, די טארםערס האבן זיך נעשאטן, געשםאנען הינסער בייםער, געםשאטעװעס און אז א פלעםל האם זיך א נינד געםון אין דער פינםטערניש, האבן זײ אריין געשאסן, אינס ערשס האס בען זיך ארוםגעזען, אז ם׳איז נישט קײן שפאס, אז םען דארף איניען, ארייס 6ון סײער, ער איז געשםאנען א מטושטושער, אלץ נישם נענלוינס, תו ער איז אין אין םוח האם זיך געסלאנטערט, אז םענטשן זענען נו רײך, צו זאס. פחות קלויבן זיך, האבן נישט װו אסנורינען, האבן זיך סראשעםםאנסן נענוםען נו קאםאליקן. בען האט א ה1יב געםון די האנם נום אויער, װי ער װאלס זיך געקלינן אייאגן א זשיפעדיקע סליג. נישט געװוסט, אז די ק1יל איז שיין װייס סון איס. זיין שכן־אן אויםגעבויגעגער םארמער, האס זןך א כאס געסון פאר׳ן ב1יך, זיך געײאלס בוזענן און איז א םאל געסון פיס דער גאז אין דער בעװײקסער ערד, די ביקם איז געבליבן ליגן עסלעצע סרים וזייסער בען האס זיך א בייג געםון, אויפגעדיובן די ביקס און גענוםען גײן רעכסס. פ א ר ל א ג_ כ. רן י ע * ק י ן, _חאר ש_ע_ דןם *ינטערעס*נשע ײעיק סין א.װ *רעםאיעװ איו טעמפז װינקל־־, *ין װעלכען סיװערס נעשילדערם דןם נײע רוסייאנד. ײויש ד. רוירל — פרײז 6 גילדן — אדרעס: 67 .ק פ2 1ו1״\16םא ,8זװםב*ץם?\\ ,■•ו6ו1סץ8, — בו בװײ, *ו בתײ! — האס מען קאפאנדעװעט םון ןלע זײסן. — שסעלס אײך אויס *ו בװײ! דער הם1ן האם זיך נענוםען רוקן. די שורה האס זיך 8 *י געםון איבערן ה1יף, זיך עעװאקסן, געבליבן שםעקן ערגעץ *ין פעלד. שסיל, אן לאםסערנעס האס דער הפון זיך ג^שארס, נעשניסן םים דער לאנקע, םיםן שםײנערנעם 6עלד, װויבארג אוויף האס זיך נעקניםס םיס בארנ אראם• סען אױ נענאנגען םיש אראפנעלאזםע קעפ, געשםרי*■ מים די םים, אײנגעזאאם אין זיך די נאםקײס. די עםלעכע פא־םערקעם, ױננע, קנאכיקע, װאס זענען נישם ןפנעשסאנען פון די םענער. זיך נעסראגן םים די ניקסן, האבן נע• סריבן די פרד״שחו־ה, לײכםער געםאכש די אנגעשװאלענע טריס: — ם׳זאל זיך אײנגעבן אױמבוגײן דעם באיג, — האט עסי*ער אנגערויבן. — װעלן די .פלעדערםײז׳ פיס אן אםת נעפען סאג*(. נען האס גישס גענלויבס, שכנים זאלן אן א פארװאס *ריױסגײן אין םיסן נאכס םים געלאדענע ביקסן און םארדעװען *ײנער דעם *װײסן. בײ אים האם עס אויסגעזען תי 8 שםאס, געניננען א נײגעריקער, נעװאלס א קוק םון װי די .קלעניקעם״ אץ די װײםע קאפאסעס פ־ם די אויפנעסורעםםע קאססערס פראנן זיך, װי םלאכי-חברה, ארום די םײערדיקע *לסים. ער ו,אס םעסםער אײנגע*1יגן ם׳יעקל ארום דעב אקסל, געשםײכלם, װאס העלען שלעפם זיך לןבן אים כים דער סאראסענער װאליז• טראפנס זענען נעםאלן אין די גריבלעך װאסער, װאס די עיד האש םער נישס געקענס אײנזאפן. דאם פויקעייי א?ז איבעוגעגאננען אין א םןםפקײס, זיך געלײגם איבער די פלײ• *עס און 6ון דער גאםער פינססערניש האבן קאלירםע רײםן זיך געצונדן אין די א1ינן. די םארםערס האבן זיך דערנענםערס צי סםיםס ה1יז, װאם האט בלינד געשםעקם אין דער נאכט• — לאפיי אונסערצינדן, באיסי — אװעקלאזן םיםן סײער! — נאם זאל אײך היסןן — נאר נישם 6ײער! סםיםם הונם ה דערשםעקט בענען, אויםנעװאקסן לעבן אים, זיך נעריבן אן זײנע פיס, געװארסשעס פון 6רײד. — האלאו, פרינם! האלאו! בןן האס זיך 8 דרײ געםון, געזוכם העלען׳ען. זי איז נישס נעװען, דער הםון האס זיך םים אםאל אםגעשםעלס. די הינכערשםע שורות האבן זיך סארםשעפעס׳ אן די פאדערשםע, געשאלן פ־ס הענס א1יף פלײצעם, א1יף אקםעל, געעפענס םויל ײו יויעין: — ם׳ברענם! שמיםם ד.1יז האם געברענם. צינגלעך םײער האבן גע• לעקש ועם דאך, זיך געקנ1ילם אין פלעכםן רויך... דער הונס ריאש שסארקער געריבן די פארדע אן בענט םיס, אנגעה1יבן ב־לען הייך, העכעי נעזען אז בען רירם זיך נישס-האס ער ייש א׳נערגעלאזט, גענוםען לויםן אהײם צום סײער — יעצם שלנים, א1יב איהר װילם נישם דא איבערלאזן יי ב־ינער, קוםש אהײם.׳—האס א סארםער אויםגעהויבן בײדע דיענש םען זאל איפ בעסער ארייסזען. - 6וז בארג זעס זיך ״יין אודאי דאם םײער און די ,קלעניקעס׳ װעלן זיך א לאז ש'1 אייף אונזי — װער האס אונםערגעצונדן? — דערשיסן דארף םען אים! — אזא הינסישער זון! — גיס אים ןרייס, שכנים!