Literarishe bleter · 1927-04-08 · 14 (8.4.1927) · p. Seite 272

14 זא ליזןרןרןשן נלןנןר 272 פייערדיקע צלמים י• אפאט״שו/ניו-יארה ארירעװדיקער נעגאנגען נװישן /7ילם — דןס װןם םיר הןןנן זיך ניז הײנס נישם *נסקעגן געשסעלם, ה$ס פארשםןרק זײ• ער חונםה! — גערעכם! — םיסםער קרארק איז נערעכם! — זײ װיק פון אונז ■סור װערן) די אייסגעשניםןנע! — םענהן, אז םיר זענען קענן ,ירןהינישןן׳! — אז קריםסן, װ$ס זןנן זיך נישט ון■ 6ון ניסערן סרןסן זענען קײן קריםםן נישט! — אין נעםל הןנן זײ געעסנס מן אײנענע שעײז-קרןןםן — אין קרױג אויך — און אין ליװינגםםןן! — קלײבן זיך נײ אונז נינונעםען די ■רנסה! — װיק מים >ן אםת 6ון אונז ■סור װערן! — נישם בײ זײער לענןו — זאנ עס נןכאםןד! ס׳איז אנגעלןפן א ױנגע נעװןקםענע ■ויערםע *ין 8 ■ןןר נומענע שטיװל, זיך דורכגעשםוסס גװישן הםין, געשרינן: ן — גרידער קאפןליקן, די פארשןלסענע ה$כן נײ פיר נונענוםען םײן *רםורן! — װער איז זיז — ס׳איז ד$ך דעם שפידם װײנז — זײ הןזנען פארשלעים םיץ ױננל, 8 פינף יןוריק קינד! — ה$ט די םוםער געזוצס בײם עילם גערעכםיקיים - און געסון הןט עס דער 8*סײקערו — ביזס זיכער, אז דער!•םײקער הןןם סארשלעום דײן ױנגלז — הןס דער 8לסער קלפרק זי איבנרנעפרעגס. — װןס נר1יכם איר םןר, םיססער קלארק — הןןם די •ויערםע אננענאפם דעם 8לםן 6אר די הענס, — דער 8*סײ■ קער, דער ןנפירער בײ אונז אין דןרף 6ון ,קלען׳ גײם^רום און םענהם, אז װען םןן װעס א1יםהרגענען די גנידעם, װעלן גישס זײן קיץ לײזז — און םען שװײנס איםז — האם 8 יוננ םיס א זאק איבערן קא■, װי 8 םסרןשידלע נו פאריןגן פײגל״ זיך ןונגערופן: — םיר װעלן ש1ין גןרנישם שװײגן! — 8 קלאפ^ 6אר 8 קל8■, שכנים; ער הןס נוגענוםען 8 קינד, דארף מען נונעםען זיינס! — דןס איז דער אײנניקער װעג! — בלום װעם זיך גיםן און נןך הײנס! — םיר דארפן זיך נוזאםען 8 נעם סץ, זיך פארײניקן םיס ד• ײדן, אפילו מיס נענערם! — נןר נישם םים נענער■! — אז אן אונעזעריקער רעדס 8ז1י, םיט װןם איז ער בעסער 6ון א .קלעניק׳? — הןם אײן פארםער זיך אשסעל גע• םון קעגן נװײסן. - די קןנםםיםוניע פון די פעראײניקםע שסאאסן לערנס אונז. אז אלע סענסשן אן אונסערשיד סון גלויבן און ראסע זענען 6ון געבודם גלײי! דןס זענען אםתע װערסער, און די װערסער הןבן םיר אהער געבראצט םים דער ביקם! 6אר זײ איז א1יך לינקאלן געשסאנען! — אם איז נען! האכן מיר ש1ין א ײד א1יךז (םיף) בען, װאם הןם שוין לאנג נעהאס אנגעװארן דעם ■רנוף, אפט אלײן נישם געװוםט ני ער איז ■ ייד ני נישש, הןם םון ױנגלװײז אן געפילם 8 עקל נום נלם. אםילו אין זײן ■1יליש שסעטל הןם ער זיך נישם באגניגנם, װי זיינע חברים, םים ,שקץ תשקננו׳. ער האם זיך אײנםאל איינגעשטעלם ס־לעבן און אוגעשםירס א בלעכענעם יויזל סים םםאלע. איגס, װען ער הןס דערזען די פײערדיקע נלםים, האס די אלסע שנאה זיך א שפאר געסון אין איס. ער הןס ארײנגעלאזס די הענם אין די הויזן״קעשענעם: — כ׳גײ! — איך װעל דא אלײן נישם בלײבן — הןס העלען זיך א שאר געסון נו אים• — קום א1יך. — און די זאכן םײנע? דער בלישםש אין העלענס א1יגן איז געװארן םיםער און ס׳איז שוזער געײען נו זאגן, ני דאם איז די ם1רא םאר די קלעניקעם, ני דער פארדרום, אז זי װעם דאר6ן איבערלאזן די זאכי. — װןס האסםו דען, א װאליזעז—האם בען זי געפרעגס — נעם זי םיס! בען האם בונ1יסנענופען זײנע זאכן אין א פעקל, גענליבן שםײן א1יף דער װעראנדע, געװארם א1יף דער ם1יד. זי האס זיך געזאמס, ער איז ציגעגאנגען נום פענםסער, זי געװןלם א רוף סון. ס׳איז געװען פינססער, העלען איז אננעלןפן און קו-שםאל א סארםןסעסע, נעשלעסס איר םעראםענע װאליזע. — װאם האםםו איגם געסון אין שסאל? — האם בען א כא■ געסון די פ1יד פאר אן ןרעם, אז זי האס זין אזש םארקרומם—ןפנעםםט דעם ביקז די נישם דערבאקנקײם, א נעקריםםע, האס ארויסנעלאכס 6ון דעם צעפלאפסן פניס. געלענן אין די ם1יל װינקלען, אין די נרינע א1יגן, בײגעקוםען בענס בליק. זיי זעגען אר1ים 6ון ה1יף, געגאנגען מיםן װעלדל. בען האס אריבערנעווארפן זײן פעקל אינער די ■לײנעם, זיך אײנ• געהעדם װי דער רעגן ■ויקם איבעי העלענם סעראםענע װאליזע און זיך געחידושס, פון װאנען ס׳נעםס זיך אז1י פיל רשעות נוס סענסש. די פײערדיקע גלםים זענען םיסגענאנגןן, זיך נישם גע■ לןשען 6ונם רעגן, בל1יז געװארן געגאםענער, און װאם םער ם׳ס״ער דאט געסריבן 6ון זיך שסיקער ח1שך, גער1יסלס שפיגן בערג און ב1יםער, אלץ 6ינםםערער איז געװןרן ארום. נײ די קלארקם ארום ה1יז, א1י6ן הויף הןבן זיך נע• קליבן םארםערס• םךן איז אנגעקוםען נו צװײ, צו דרײ, די ביקסן אריבערגעװןר6ן איבער די אקסלען. די רעדעװדיקע הןבן געםוםלם, געגאננען 1ין אײן קיאקע םארפערס צו דער נװײםער, ןנגעשסעקם די שװײגערם םיס נקסה. שײנװארפערס הןבן זיך נעצונדן, באלייכסן צעפאםשםע באקן, א1יפגעלאםענע א1יערן. ■ניפער טעםעע האבן זיך געװײקם א1י6ן רענן, געװארם םען זןל זיך ש1יך לןזן אץ װעג ארײן. — מיר ז״נען אליין שולדיק — אױ דער ןלםער קלארק