Literarishe bleter · 1927-04-01 · 13 (1.4.1927) · p. Seite 250

13 ־י1א1 ליטערארלשע בלעםער 230 — ײי, אין דןרף? — נישם אק דןרף, אין 6*לד הןבן םיר דעם םיסי^ םיר װעלן פםור װערן 8ון זײ, פון די קאסאריקן... םײן םשאזזה ויוינם שוין דן איבער הינדערט יאר, םײן םןןנם אויך, אין קיץ קאסאליקן הןןבן פיר זיװישן זין נישט געהאט, װעלן פיר חײסןו אויך נישט האב;1 — און די קאםאליקן, מיםעם סםים, װעלן שװײגןז—הןס בען געקוקס א1יף דער בעל הביתשעס רארן האלז, װו ןדעון הןןבן זיך געקניפט װי שםריקלעך. — װען םיר נאפן זיך 6ריער, װאלם אין דער נזמו קי־ן אײן קאטאליק נישט געװען. נישם דערלןזס אז אײנער זןל עפענען א שפײז-געמעלב. דער עױײםער זאל האנדלען םיס 6י• סער פאר בהמ?ת. ס־איז אבער איבס נןיך א1יך נישם שפעס. אץ פארגלײך מיט או;ז, פ־אםעססאנטן... דער מאן איז ארײנגעקומען, געקײם א פול פייל סיש םאבעק, געגויגן דאם דרןסענע אנים, די ברעםען ארום זײנע אויגן האבן זיך געקנײסשט, פינססערער געװארן. — פלאפלסס נאך אלץ? דארט װו דער פאימער איז געשםאנןן האס עי אזיסגע• שפיגן א פלאסםןר ק־־-סאבעק און 6ארענדיקס מיסן זעלבן אימפעכ: — װעססו אסאל שארטיק װערןז די רײד זענען בײ דער בעל-הביתםע געבליבן שםײן אץ האלז, װי אן א־בערגעײםענער קרײ ב־י א האן אין נרנרת. *ין אײלעניש האט זי ארייננעשסעלס די כל ם אין קראן־סאם *ון גענופען רו6ן ס׳ששוב-םײדל.־ — העלען, העלען, בעװאש ס׳געפעס! בען א־ז איוים אייף דנר װעראנדע, זיך אראאנןלאזס אויפן סרעפל, װאס האם גע6ירש אין הייף ארײן, די 6ערו, אײננעשפאנס אין א לי כסער בר־בשקע האבן געה1יבן די פאר• שיימבע פיסקעס, געװאלס אייסשפײען די שםאלענע קעלזזס. זײ האבן 6ארעקשנם געװארפן םיס די אוםגעלומפערםע קעו, געשפרײם ארום זיך שםיקער שוים. אן אלסער הונם באװאקסן װי א שעפס, איז אונכערגעקופען, זיך נעריבן מים דער װןי אן בענס 8ים און אז בען האס ארויפגעלײגס אייף אים אר.*:ס, האס ד<ר הונם זיך הכנעהדיק אייסגעבייגן. אן אומגעדולדיקער האס דעד 6ארםער געװאדס א1יפן װײנ סיטן זון און אז בײרע זענען שוין נעזעםן אין דער בריסשקע און ער האם א 6ײף געסון אויף די 6ערד, האס די בעל הבייוז■ םע זיך אנגערו6ך װארס נישם אויף אונז, בען, פיר דעלן אוךאי קוםען שפעכ■ א נוסע נאכם.' די 6ערר האבן א רים נעםון די בריכשקע, זיך געסר*נן איבערן אויסגעשראסענעם װענ, באלד זיך 6ארדריים און דא* קלאפעריי 6,ן די קאפיטעם און רעדער הזןם זיך געניפען דעדװײםערן• די שםילקײס האם נישם אײנגעשלעסערם דעם אופרו, װאם דער פארםער האם איבערגעלאזס נאך זיך און די בוײםע םעלדער האבן אנגעהייבן אײנעולויסן״ געװארן עננ. יארן האנן זיך 6אנאנדערגעװיקלם, א לעבן האם זיך סאבײגעסראנן. דעי חלל—זוסערס און מינסערס-א־ז 6ול געװארן מיס 6ערד, בהפות און 6ארםערר• ס׳הךס בענען װײ נ;םון 6*ר די צעםרענניסע פאר יאר. דאם ששוב-מײדל, אויסן קוק א נישם-דעבאקענע. *יז איויםגעקומען אוי6ן סרעפל. זי האס געםאלקן די קי, ארורגע• גאננען בײ די ע161,״, זיך ארופגעריסן םים דל שסוביקע. שטײ• ארויף... ס׳איז איר ארבעס, בען, דער םארשאלסענערס! זי האם עג אוגעסמס! - איר םײנם די אלםע קלארקז - זי װעם מיר נאך אלע בהמ1ת אפסמען - האם מיםעס סםים נעװיזן אויף איר זון, װאס האס זיך געפארעס בײם גראדא6אן - דארפםס םער, בען, דזשאן האם אלײן געזען, װי די אלםע מכש6ה האס *ונ1י8געקליבן אין די זוםפן אפול זעקל םים זשאבעס: — נישם נאר זשאבעם, מאםע-האש דער זון אםערגעקוקס 6ון הינםערן גראסאםאן — װאם םאר א שרצים ס׳געפינען זיך נישם אין די ביאסעם, האס זי געשסופס אין זעקל ארײן און דערבײ געשאלםן פ־ס די ליגן: — װעם םיר עם צער זאגן, אז אן ערלעכער קריםם װעם גײן א1יף די בלאםעס קלו־כן יעדע שםוציקע פאסקודכטװע? — האש די אײנגעלאפענע ברוסט, דאר װי א װאש ברעםל זיך גע• צ1יגן ה־נכער דער אפגעצ1־נענער בלוזע — נאר א ככשםה און דערצו א .קעםאליק׳ פאכשקעם זיך מיס שיצ בן איצס, בען, איז בײ מ־ר זיכער אז נישס נאר ס׳חזיר, א&ילו די קי האס זי מיר א1יך אפגעסמם; דער 6?רם;ר האם נישס נעקאנס הערן װי ם׳װײב רעדם. ער האס זיך לא־,ג נעװאשן א נשער דעם קאלםן קיאן, גע• קנײםשם ס־הױםיקע פנ ם, געארבעש סעשים מים דער סרוקענער נאו, סאר קײן פאל נישם געקאנם שלוס מאכן מ־ם; אוםגליק. בײם םאלצײס איז בענען אייסגעקימען צו זיצן קעגנ• איבןר דעס פארםער, װאג האם נישש אייפגעהו־בן דעס קאפ 6ון דער ש־סל, געהאס 6?ריבל װאם דאם װײב רעדס םיסן ארבעסער. און אז סםיט האם זיך דערגרונסעװעט מיכן לעפל צום דעק פין דער שיסל, װו *ן אפגעמאלס ביקל האס זיך געריסן סין צװישן די פאריקע קארסאפל, האס ער מ־ם אמאל א הײב געסון אי־ף דעם װײב די אי־גן, אז דאס לשין איז ביי איר אפנעניםען נעװארן. די גיויסע קיך א־ז פיל געמען מים לןפל-סעדער קלימפער, מיםז זופן א1יםן קיל. קעפ צעעוי ■ בעוסע האבן זיך געבו־נן איבער דער אכילה, פון דער זײכ נעק־קש א1י6ן בגל הבית דער בזל הבית א פרומער פוריסא• נער, װאם איז נישש געגאננען שלא6ן אן א קאפיסל ביבל, האש געגלויבש, אז די שכנסע, די גאס־6ארשאלכענע קאםאליק, האם אװעקנ הרגעס זײן חזיר און ער איז גרײס געװען זי צו דערשיסן. דער זון, װאס איז פארםיק געװארן מיםן עסן 6ריער פאר אזעמען, האם אנגעדרײם דעם גראמאפאן און א שםאסיש גאםן לידל האס זיך נעשאארם םים א גרילצערײ אונםער דער סםןליע• — װאס 6אר א שפילן, דזשאן? גײ בעסער און שפאן אײן די 6ערד!-האם דער אאםער א רוק געפון 6ין זיך די שינל. — װו קלײבס איר זיך םארן, מ־םטער םמים?—האס בען אויםן אלאץ חרםה נעהאם װאס ער םרעגט. סםיס האס נישם נעענכ&ערס. ער האס אראפגענומען פון דער װאנם א ביקס, זי אפנעװישש אין אז ער האס פארמאכם נאך זיך די טיר, האם ם׳װײב זיך אנגעריפן: — אז סיהאם ב־י םײן םאסן געםרא6ן אזא ױמנליק, האס זיך קײנער נישס געסארס װײזן א1יף די איינן... ער האט געשלאגן די פאםע, די קינדער, םעג אין נעכס געשכורד. מ ײ נ ע ר איז אן אנדער מענסש, א שסילער... 6ארקױעםשס די ליפן אין גריזשעס זיך, עםם ס׳אײגענע 6לײש... פריער די קי. איצם סיחויר און אזא חזיר איז דאך א פארפעגן... ם׳װעם נישש נעשאנקען זיין... דאם קלײבן מיר זיך אויף אמיםינג...