Literarishe bleter · 1927-04-01 · 13 (1.4.1927) · p. Seite 247

ליםערארישע גל״טער 3( זומ י י ד י ש ע פ א ע ט ה. ל ײ װ י ״ק / נ י ו ־ י א ר ה אז איך טראכט װעגן אונז - ײדישע פןןעטן, אזא צער כאפט מיך אמןזל ארוס; עם װילט זיך שרײען צו זיך אלײן בעטן, — און דאמאלסט גראד װערן װערטער שטובש• אזרי משונה׳דלה זעען אוים אונזערע לידער,- װי זאנגען, װןןם א ד־זײ&עריה צעפרעסט; א טרײםט: — צו װערן זיך אלײן דערװידער, צו שלײכן זיך אריף גאטם ערד, װי פרעמדע געםט דאם בלוט פון אונזער װארט אויף קאלטע פינגער, פון םינגער - אויח נאך העלטערן צעמענט; א, פארשעמטע, לעכערלעכע זינגער, פאררוהטע אין פארשעמטערע פיר װענט: און אריח דער גאס, װו זאטהײט׳ װי א בהמה,?ון גרויס צופרידנקײט, אויף דער צװײטער הריכט׳ װערן אונזערע אויםטערלישע רוימען מי*ן עפ געשמיםן אונז צוריק אין געזיכט• און אז עם הומט אן אײגענער, א נאענטער פון א קעלער, צי פון א שאפ ארויס, - זײן שקומע צונג נאר אין אונז דערהאנט ער, און אונןער פײערלעכהײט מײדט ער אוים. און מיר, װי קינדישע, פארליבטע ריטער׳ װי דאן היכאט, מיט איבערכאפטער מאס, מיר בלײבן ציטערן מיט אונזער ציטער, אין עלגד, איבער יעדן װארט און אות. און אמאל, װי קעץ מיט אױפגערײצטע גלידער עלעפן זײערע קעצלעך פארװירט פון זארג, - אזוי שלענן מיר פארן האלז אונזערע לידער, צװישן די צײן, איבער גאםן פון נױ יארה• אז איך טראכט װעגן אונז׳ ײדישע פאעטן, אזא צער נעמט מיך אמאל ארום, און עם װילט זיך שרײען צום נאנטן, ב<טן, - און דאמאלםט גראד װערן װערטער שטום• ־י^ ■—9 ־ ■1 ־י־־ ■—ז־-— - סער װןןלם געטעזן, װען זײ װןלםן אין זײערע שאשיננען ארײגגע6ירם דים ײדישן שורש, ײדישע םןםיװן. יון בןקאנט נןםןכס דןם פוילישע ■ןלק םים םהו,־ז •ון ײדישן נײםס און שראדיעיע. דןס װןלס א1יך 6יל עוגעהןל■[ דער •ארשסענדי• קינג פון די עײדע 6עלקעך. ןבער לןםיר דןם גלײכער לןזן צורו. ס׳איז גלײכער *ו הןאן 6רײנס אײדער שונאים,—װענדס זי זיך *ו םיר םים ן שםײכל, - אפשר גלײכער נישס שרײנן װעגן דעם• - װײםם איר עעעם, ןדער ןיר הןם עםעס געלײענם ײר־שע ליסעראסורז - *ים בןדויערן זײער װײניק•' יײי אין הןב ■שום קײן *ײם נישס. לעבסנס לײען איך בנל• זײער װײניק, װײל א חיץ דעם, װןס איך ןרבעט אין םיניסםעיױם, בין איך אויך דעם םןרשןל םילסודםקיס םריװןסע סעקרעסןןין, און בין כםדר שארנוםען. אין לעב נישם 6ון קײן םןעזיע, נןן־ 6ון שחערער ארבעם. אין הןנ נעלײענם עסלעכע נןױעלן *ן שלום ןש, װעלכע זענען נעװירםעם סט. װיםקעװיםשן, און קןקע װעגן אשן הןס םיר דער 6ארשסןרבענער װיםקעװיסש דעו׳ןײלס: ןז װען אש איז *ו אים געקופען דןם ערשטע םןל קײן עןקןםן נע, איז ער נןך נעװען ײדיש געקלײדם און גערעדס אן אום• 6ארשסענדלעכן פי־ליש. א1יף װיכקעװיםשן הןס ןש ןנער גע• םאכס ן שסןרקן אײנדריק, ער הןס איט םקרב געװעזן ןון געזןרן םים א־ם קײן ק־ןקע. זײענדיק א1י6ן װןװעל. הןס שלום ןש אייםגעשריגן 6ון ןנסביקונג: .ן, דןס איז דןן דור הפלך, שלרה הםלךו דןס זענען דןך אונזערע ײדישע םלכים׳ יון נעשםרינגען ןזש 6ון 6רײד. ןזוי װײט הןם געגרײכם זײן פריםיםיװקײס. און דןס איז םןקע געװעזן דער סיםן 6ון זײן גי־ויסן םאלענם. ני,־ אינסער איז ער דןך אײנעי 6ין די באדײםנדססע און גרעססע ײדישע שרי6םשםעלער. איך הןב געזען .נןט סון נקםה׳ אק בײערן, אין .אינסיםעס םעןםער/ ײען מ׳הןס ןרויסגענרענגס די תירה א1יף דער *ינע, חןם זיך מיר געװןלם װײנען• ,איך הןנ איין געלײענם םענןלןװיסשעס אנאװעלע ,די גןלדענע פאהעס׳. זי איז ןנגעשרינן אין א לײכםער סןרם, און עסעםס םים סר1יםערישקײס און קןזשי• מיערזשער אידיליע. א־ך הןב נעהערם זײער 6־ל װענן י. אפאסןשון. און ןסםײניזםן װעגן זײנע ,•1ילישע װעלדער׳. ם׳װערם שפעם, די דיכסערין םוז ןװעקנײן. זי גיס םיר איר לע*ש בוך לידער, םיס ןן אוי6שרי6ם, און ערלויבנדיק םיר נל״כזײסיק איבערבוזעצן וײ אין ײדיש. ש• ל• ש.! אװנט - הורםו אױ פויד־יאװ; מײ פאדערן אױיי גל־^ײך צו באצאלן די פרזטעםטירטע װעהםלען םון בכרי צו פארמײדן איבעריהע דדוצאור־ז און בזױנורת• פארלא: ב. קלעצקין בײם קאאפ. ״ביכעױ׳ ריגע זװ נןקוםןן שטענדיק די ל־־ייטערארישע בלעטער״ מיט די פרעמיעס•